ตอนที่ 83 เรื่องไม่คาดคิด!

การแข่งกระโดดไกลในงานกีฬาสีของโรงเรียนครั้งนี้แบ่งออกเป็นกระโดดไกลชายกับกระโดดไกลหญิง ตามตารางการแข่งขันแล้ว กระโดดไกลชายทั้งรอบคัดเลือกและรอบชิงชนะเลิศจะจัดขึ้นในช่วงเช้า โดยมีทั้งนักเรียนชั้น ม.2 และ ม.1 เข้าร่วม

สถานที่แข่งขันคือบริเวณบ่อทรายทางฝั่งขวาของสนาม ตอนนี้รอบบ่อทรายมีผู้คนมาล้อมไว้จนแน่น หวงจิงจิงก็เป็นหนึ่งในนั้น เธอถูกหลี่เค่อลงชื่อสมัคร และรายการแข่งขันที่ลงก็คือกองกระโดดไกลนี่เอง แม้ว่าก่อนหน้านี้หวงจิงจิงจะได้เข้าซ้อมติวเข้มมาแล้ว แต่เธอก็ยังไม่มีความมั่นใจเลยว่าจะผ่านเข้าสู่รอบชิงได้ ดังนั้นเธอจึงตั้งใจจะมาดูการแข่งกระโดดไกลของฝ่ายชายก่อน โดยหวังว่าจะได้เรียนรู้เทคนิคการกระโดดไกลจากตรงนี้บ้าง

ทว่าสิ่งที่ทำให้เธอผิดหวังก็คือ ผู้ชายกระโดดไกลได้ดีกว่าผู้หญิงมาก แม้เทคนิคทั่วไปจะพอปรับใช้ร่วมกันได้ แต่สำหรับหวงจิงจิงแล้วกลับแทบเอามาใช้จริงไม่ได้เลย หลังจากดูคนกระโดดไปได้สองสามคน หวงจิงจิงก็เตรียมจะเดินออกไป

ทว่าในตอนนั้นเอง เฮ่ออวิ๋นก็โผล่พรวดออกมาจากข้างหลังเธอ เขาตบไหล่เธอเบา ๆ แล้วพูดว่า "เฮ้! หวงจิงจิง เธอโดนหลี่เค่อลงชื่อแข่งไม่ใช่เหรอ ทำไมมายืนคนเดียวตรงนี้ล่ะ"

"อย่าพูดถึงเลย! พูดถึงหมอนั่นแล้วฉันโมโหขึ้นมาทุกที! แต่...ช่างเถอะ! ไม่พูดถึงหมอนั่นแล้ว!...รอบแข่งของฉันเป็นช่วงบ่าย แล้วนายล่ะ ทำไมมาอยู่นี่ได้ ถานหย่าไม่ได้..." แม้หวงจิงจิงจะดูเหมือนโมโหมาก แต่พอพูดถึงชื่อหลี่เค่อ แววตากลับเผยความรู้สึกแปลก ๆ ออกมา ทว่าในตอนนี้ เธอก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงอุทานว่า "จริงสิ เมื่อกี้ฉันเจอถานหย่า เธอบอกว่าอีกหนึ่งชั่วโมงก็ต้องแข่งกระโดดสูงแล้วนะ!"

"ไม่มั้ง! เมื่อกี้ฉันเพิ่งดูตารางแข่งมา การแข่งกระโดดสูงก็น่าจะจัดช่วงบ่ายเหมือนกันนี่นา!"

"นั่นมันกระโดดสูงชาย กระโดดสูงหญิงเขาแข่งกันช่วงสิบโมงเช้าต่างหากเล่า!" หวงจิงจิงรีบแก้คำพูดของเฮ่ออวิ๋น

"ถ้างั้นยังรออะไรอยู่ล่ะ เรารีบไปเชียร์เธอกันเถอะ!" เฮ่ออวิ๋นพูดทันที พลางเตรียมจะดึงหวงจิงจิงวิ่งไปยังบ่อทรายอีกแห่งของสนาม

แต่หวงจิงจิงกลับพูดว่า "นายอยากไปก็ไปเถอะ! ฉันยังมีธุระอื่น ไม่ไปแล้ว!"

เมื่อเห็นหวงจิงจิงไม่อยากไป เฮ่ออวิ๋นก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เขาวิ่งไปยังบ่อทรายอีกแห่งคนเดียว โดยโยนเรื่องที่จะ "ล้างแค้น" หลี่เค่อทิ้งไปจนหมดสิ้น

ฝ่ายหลี่เค่อย่อมไม่รู้ว่าตนเองรอดพ้นเคราะห์กรรมมาได้อย่างหวุดหวิด หากเขารู้เข้าคงต้องขอบคุณหวงจิงจิงยกใหญ่แน่ เพราะถ้าไม่ใช่เพราะเธอ เขาอาจจะต้องซวยอีกรอบไปแล้ว

"สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดพาสดชื่น กลิ่นรวงข้าวหอมกรุ่น ในช่วงเวลาแห่งฤดูใบไม้ร่วงสีทองที่ผลิดอกออกผลนี้ โรงเรียนของเราได้ต้อนรับงานกีฬาสีครั้งที่ยี่สิบ นายหลี่เสวียตงจากห้อง 116 ขออวยพรให้นักกีฬาของห้อง 116 ทุกคนมุ่งมั่นฟันฝ่า คว้าอันดับหนึ่งมาครองให้ได้...!"

เสียงตามสายของโรงเรียนประกาศข้อความอวยพรและผลการแข่งขันต่าง ๆ ไม่ขาดสาย ณ บริเวณบ่อทรายอีกแห่งหนึ่งบนสนามก็มีผู้คนยืนล้อมอยู่ไม่น้อยเช่นกัน ที่นี่คือสนามแข่งขันกระโดดสูงหญิง

นักเรียนที่เข้าร่วมมีทั้งหมดสิบคนรวมถานหย่าด้วย รอบนี้เป็นรอบคัดเลือกที่จะคัดเลือกนักเรียนหญิงห้าอันดับแรกเพื่อเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ ส่วนรอบชิงก็จะคัดหาผู้ชนะสามอันดับแรก อัตราส่วนแบบหนึ่งในสองนี้ หากเทียบกันแล้ว โอกาสที่ถานหย่าจะผ่านเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศก็ถือว่าค่อนข้างสูง ซึ่งตัวถานหย่าเองก็มีความมั่นใจอยู่ไม่น้อย ในเวลานี้เธอยืนนิ่งอยู่ที่เดิม รอคอยอย่างเงียบ ๆ สายตาจับจ้องทุกท่วงท่าของนักกีฬาคนหน้า หวังว่าจะเก็บเกี่ยวอะไรได้บ้าง และพยายามหลีกเลี่ยงข้อผิดพลาดที่คนเหล่านั้นทำ

ไม่นานนัก นักเรียนหญิงชั้น ม.2 ที่อยู่แถวหน้าถานหย่าก็เริ่มวอร์มอัพร่างกาย แต่ในใจของถานหย่ากลับเริ่มเต้นตึกตักด้วยความประหม่า เพราะอย่างไรนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เธอเข้าร่วมงานกีฬาสี ย่อมต้องรู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง

แม้เธอจะพยายามเตือนตัวเองอย่างหนักให้ใจเย็น อย่าตื่นเต้น แต่ขาทั้งสองข้างก็ยังอดสั่นเทาไม่ได้

ขณะที่ถานหย่ากำลังร้อนใจอยู่นั้น ฝ่ามือหนาคู่หนึ่งก็คว้าแขนขวาของเธอไว้แล้วดึงให้ถอยหลังไปหนึ่งก้าว เธอจึงหันกลับไปตามแรงดึง ครั้นเห็นว่าคนที่มาคือเฮ่ออวิ๋น เธอก็ทำตัวไม่ถูกขึ้นมา หัวใจยิ่งเต้นระรัวเร็วกว่าเดิม

"เฮ่ออวิ๋น นาย นาย... นายมาทำอะไรน่ะ! รีบปล่อยฉันนะ แขน... เจ็บ! เจ็บ!" พวงแก้มของถานหย่าแดงซ่านขึ้นมาทันที เธอออกแรงดึงแขนขวาให้หลุดจากมือของเฮ่ออวิ๋นแล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว

"อย่าตื่นเต้นสิ! ผ่อนคลายหน่อย พยายามปรับลมหายใจให้สม่ำเสมอ ในหัวอย่าไปคิดว่าจะล้มเหลว! ต้องเชื่อมั่นว่าตัวเองทำได้ดีที่สุด!" เฮ่ออวิ๋นคลี่ยิ้มอ่อนโยน เอ่ยกับถานหย่าด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

ถานหย่าไม่ได้ตอบคำ แต่ก้มหน้าลงนิ่งเงียบ แม้ในใจจะแอบก่นด่าเฮ่ออวิ๋นว่าชอบยุ่งเรื่องคนอื่น ทว่าร่างกายกลับทำตามที่เขาบอกไปโดยไม่รู้ตัว ราวกับคำพูดของเฮ่ออวิ๋นมีเวทมนตร์สะกดจิตที่ทำให้เธอเผลอเชื่อตามไปเสียอย่างนั้น

ครึ่งนาทีต่อมา ใจของถานหย่าก็สงบลงไปมาก เธอจงใจแสร้งทำเป็นโกรธจัด ยู่ปากพลางส่งเสียงฮึดฮัดใส่เฮ่ออวิ๋นแล้วพูดว่า "ยุ่งน่า! ฉันจะแข่งแล้ว! ไม่คุยด้วยแล้ว!" พอพูดจบ ถานหย่าก็สะบัดหน้าเดินจากไป

เฮ่ออวิ๋นมองตามแผ่นหลังที่เดินห่างออกไป ในหัวพลันนึกถึงท่าทางตอนแง่งอนของถานหย่า มุมปากก็ผุดรอยยิ้มขึ้นมา พึมพำกับตัวเองว่า "ขนาดตอนโกรธยังน่ารักขนาดนี้เลยแฮะ!"

"ถุยๆๆ! เฮ่ออวิ๋น แกนี่ตกต่ำลงไปทุกทีแล้ว! ถึงกับมาหลงใหลแม่หนูนี่ได้เนี่ยนะ!" เฮ่ออวิ๋นก่นด่าตัวเองในใจ ก่อนจะส่ายหน้าพลางยิ้มเจื่อน

เมื่อเขาเบียดตัวเข้าไปในฝูงชน ก็ประจวบเหมาะกับที่เด็กสาวคนก่อนหน้าถานหย่ากระโดดครบสามครั้งพอดี เฮ่ออวิ๋นฟังกรรมการบันทึกคะแนนขานผลการแข่งขันแล้วรู้สึกว่าใช้ได้ทีเดียว จากนั้นจึงหันสายตาไปยังถานหย่าที่กำลังจะกระโดดเป็นคนต่อไป

ยามเที่ยงวัน เฮ่ออวิ๋นดูเซื่องซึมไร้ชีวิตชีวา ใบหน้าฉายแววกังวลใจอย่างเห็นได้ชัด ในหัวเอาแต่หวนนึกถึงภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ซ้ำไปซ้ำมา แม้กระทั่งข้าวก็กินไปเพียงไม่กี่คำเท่านั้น

การกระโดดครั้งแรกของถานหย่าประสบความสำเร็จอย่างงดงาม ผู้คนที่ยืนมุงดูรวมถึงเฮ่ออวิ๋นต่างพากันปรบมือให้อย่างเกรียวกราว ส่วนการกระโดดครั้งที่สอง ความสูงเพิ่มขึ้นอีกสิบเซนติเมตร ถานหย่าก็ยังคงทะยานตัวเบาๆ ข้ามผ่านไปได้อย่างง่ายดายเช่นกัน ทว่าผลงานนี้ยังด้อยกว่าเพื่อนที่แข่งก่อนหน้าอยู่บ้าง ซึ่งถานหย่าย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ ดังนั้นการกระโดดครั้งที่สามเธอจึงสั่งเพิ่มความสูงขึ้นไปอีกสิบห้าเซนติเมตรทันที

การกระโดดครั้งนี้ทำให้เฮ่ออวิ๋นสะดุ้งวาบ หัวใจพลันหล่นวูบ ร้องในใจว่าแย่แล้ว เขาคิดจะห้ามปรามแต่ก็ไม่ทันการเสียแล้ว เฮ่ออวิ๋นได้ยินเสียงดังตุ้บ ก่อนจะเห็นถานหย่าร่วงกระแทกลงบนเบาะนวมที่ปูไว้เหนือหลุมทรายอย่างแรง ทว่าตัวกลับไม่สามารถข้ามคานไปได้ ซึ่งหมายความว่าการกระโดดครั้งที่สามของเธอนั้นล้มเหลว

ทว่าผลการแข่งขันไม่ใช่สิ่งที่เฮ่ออวิ๋นให้ความสนใจเลย สิ่งที่เขาห่วงที่สุดในตอนนี้คือถานหย่าที่นอนอยู่บนเบาะนวมจะได้รับบาดเจ็บหรือไม่ เพราะเขาสังเกตเห็นว่าหลังจากล้มลงไป เธอกลับไม่ยอมลุกขึ้นมาในทันที แต่กลับใช้สองมือกุมเท้าซ้ายไว้ ร่างกายคุดคู้ เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มใบหน้า สีหน้าบิดเบี้ยวดูเจ็บปวดทรมานเป็นอย่างยิ่ง

เมื่อเห็นดังนั้น เฮ่ออวิ๋นก็ไม่ทันได้คิดอะไรมาก เขารีบวิ่งปราดเข้าไปทันที ค่อยๆ ประคองอุ้มถานหย่าขึ้นมา พยายามให้เธอพิงอกตนเองเพื่อจะได้สบายตัวขึ้นบ้าง ทว่าเธอยังคงเจ็บปวดจนพูดไม่ออก เฮ่ออวิ๋นจึงหันไปตะโกนบอกเพื่อนนักเรียนคนอื่นๆ ที่กำลังเข้ามามุงดูว่า "รบกวนทุกคนช่วยหน่อยครับ ช่วยไปตามหมอประจำห้องพยาบาลมาที!"