ตอนที่ 82 บทกลอนเชียร์ส่งวิทยุ!

เมื่อเสียงกริ่งเข้าเรียนดังขึ้น ในห้องเรียนที่เคยเอะอะมะเทิ่งก็เงียบสงบลงในที่สุด หลี่หยวนหยวนนั่งหอบแฮ่กอยู่ตรงที่นั่งของตัวเอง พลางยกมือทาบอก พยายามปรับลมหายใจให้สงบลง

"ฮึ! กล้าดียังไงมาว่าฉันแบบนั้น! คราวนี้รู้ซึ้งถึงความร้ายกาจของฉันแล้วล่ะสิ!" หลี่หยวนหยวนส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ สายตาชำเลืองมองนักเรียนชายแถวหลังที่ยังคงมีสีหน้าขวัญผวากลัวไม่หายอยู่เนือง ๆ

"เข้าเรียน! นักเรียนทั้งหมดทำความเคารพ!" สิ้นเสียงตะโกนบอกของหวงเฮ่อโหลว ทุกคนก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกันและโค้งคำนับให้ครูซุนที่เพิ่งก้าวเข้ามาในห้อง ก่อนจะกล่าวขึ้นพร้อมเพรียง "สวัสดีครับ/ค่ะคุณครู!"

"นักเรียนทุกคน นั่งลงได้ครับ!" ครูซุนกวาดตามองทุกคนรอบหนึ่งแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย เขารู้สึกตะหงิด ๆ ว่าบรรยากาศในห้องเรียนดูแปลกไปพิกล แต่ก็ยังคงบอกให้ทุกคนนั่งลง

"นักเรียนทุกคน ครูมีเรื่องจะแจ้งให้ทราบหนึ่งเรื่อง ตามระเบียบของโรงเรียนแล้ว หลังจากกริ่งเข้าเรียนดัง ทุกคนจะต้องร้องเพลงหนึ่งเพลง แต่เนื่องจากตอนนี้ห้องเรายังไม่ได้เลือกคณะกรรมการห้อง ดังนั้นระเบียบข้อนี้จึงขอเลื่อนไปก่อน รอจนกว่าจะเลือกหัวหน้าฝ่ายกิจกรรมบันเทิงเสร็จค่อยเริ่มปฏิบัติ เอาล่ะ ต่อไปครูจะขอ

เมื่อครูซุนพูดจบก็หันไปมองทางประตูห้องเรียน ทุกคนจึงมองตามสายตาของเขาไปโดยปริยาย ก็เห็นเด็กสาววัยสิบสี่สิบห้าปีคนหนึ่งเดินเข้ามา เธอไว้ผมยาวสยายประบ่า สะพายกระเป๋านักเรียนสีชมพู และสวมชุดกระโปรงยาวสีขาวทั้งตัว

หน้าตาสะสวยหมดจด ดวงตากลมโตเป็นประกาย ให้ความรู้สึกสดชื่นราวกับสายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านใบหน้า นี่คือความประทับใจแรกที่เฝิงฝูเตี๋ยมอบให้แก่ทุกคน!

"สวัสดีค่ะทุกคน ฉันชื่อเฝิงฝูเตี๋ย ปีนี้อายุสิบสี่ค่ะ!" เฝิงฝูเตี๋ยพูดน้อย หลังจากแนะนำตัวสั้น ๆ เธอก็เดินลงจากโพเดียมหน้าชั้นไปยืนอยู่ด้านข้าง และในตอนนั้นเอง ครูซุนก็เดินกลับมาที่หน้าชั้นอีกครั้ง ชี้ไปยังที่นั่งว่างเพียงที่เดียวในห้องเรียนแล้วพูดกับเธอว่า "นักเรียนเฝิงฝูเตี๋ย นับจากนี้ไปเธอนั่งตรงนั้นก็แล้วกันนะ!"

เฝิงฝูเตี๋ยมองตามสายตาของครูซุน พยักหน้ารับ แล้วเดินตรงไป วางกระเป๋านักเรียนลง ก่อนจะหยิบหนังสือเรียนวิชาภูมิศาสตร์ที่เพิ่งได้รับแจกออกมา

ทว่าสิ่งที่เฝิงฝูเตี๋ยไม่รู้เลยก็คือ นับตั้งแต่วินาทีแรกที่เธอก้าวเท้าผ่านประตูเข้ามา สายตาของเฮ่ออวิ๋นก็จับจ้องอยู่ที่ตัวเธอตลอดเวลา แม้กระทั่งตอนที่เธอนั่งลงแล้ว เขาก็ยังคงมองแผ่นหลังของเธออยู่ แววตาคู่นั้นแฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนและความรักลึกซึ้ง แต่เมื่อเขาหันไปมองทางที่ถานหย่าอยู่ ความรู้สึกเช่นนี้ก็เลือนหายไปอย่างรวดเร็ว

เขาเปิดหนังสือภูมิศาสตร์บนโต๊ะ ถอนหายใจเบา ๆ พลางพึมพำด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินเพียงคนเดียวว่า "เฮ้อ! ชาตินี้ทุกอย่างก็ปล่อยให้เป็นไปตามวาสนาเถอะ!"

"นักเรียนทุกคน วันนี้เราจะเรียนคาบที่ห้ากัน ขอให้ทุกคนเปิดไปที่หน้าที่เก้า...!"

การมาของเฝิงฝูเตี๋ย แม้จะนำพาภาพทิวทัศน์อันงดงามสดใสมาสู่สายตาของเหล่านักเรียนชายห้อง 125 แต่ก็สร้างความริษยาขึ้นมาเล็กน้อยในหมู่เด็กสาวเช่นกัน ทว่าไม่ว่าจะอย่างไร ตัวเฝิงฝูเตี๋ยผู้เป็นดั่งเทพธิดากลับมีสีหน้าสงบนิ่ง ปฏิบัติต่อเพื่อนร่วมชั้นคนอื่น ๆ ด้วยรอยยิ้มเสมอ ดูเหมือนจะไม่ได้รับผลกระทบจากเรื่องพวกนี้เลยแม้แต่น้อย

ปลายเดือนกันยายน แสงแดดยังคงแผดเผาอย่างร้อนแรง ทว่าเมื่อเทียบกับฤดูร้อนแล้ว กลับมีสายลมเย็นของกลิ่นอายฤดูใบไม้ร่วงพัดโชยมาจาง ๆ บนพื้นหญ้าของสนามโรงเรียน นักเรียนชั้น ม.1 และ ม.2 ต่างนั่งรวมกันเป็นกลุ่มตามห้องของตน

เมื่อผู้อำนวยการจางชิ่งและเหล่าผู้บริหารของโรงเรียนกล่าวสุนทรพจน์จบลง สถานีวิทยุกระจายเสียงของโรงเรียนก็เริ่มเปิดเพลงมาร์ชอันคึกคัก ท่วงทำนองอันเร้าใจนั้นทำให้ผู้คนที่อยู่ในลานต่างอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา

ครั้นสิ้นเสียงประกาศก้องของผู้อำนวยการจางชิ่งว่า "ผมขอประกาศเปิดการแข่งขันกีฬาสีครั้งที่ยี่สิบของโรงเรียนมัธยมประจำตำบล ณ บัดนี้!" บรรดานักเรียนที่อยู่ด้านล่างก็เริ่มแยกย้ายกันเป็นกลุ่มเล็กกลุ่มน้อย ส่วนนักเรียนที่เป็นตัวแทนลงแข่งในแต่ละรายการต่างรีบมุ่งหน้าไปยังจุดแข่งขันของตน เพื่อรอคอยการแข่งขันที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น

รายการที่เฮ่ออวิ๋น "ถูกจับลงชื่อ" คือวิ่ง 800 เมตรชาย เขาตั้งใจตรวจดูตารางการแข่งขันเป็นพิเศษ พบว่าเวลาแข่งกำหนดไว้ช่วงบ่าย จึงเตรียมจะกลับไปนอนพักผ่อนที่หอพักสักครู่ ทว่าตอนนั้นเองหลี่เค่อก็เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มเจื่อน พอเห็นเฮ่ออวิ๋นก็เริ่มตัดพ้อทันที "พี่อวิ๋น คราวนี้ผมโดนพี่เล่นงานจนแย่แล้วจริง ๆ! ทั้งวิ่งทางไกล 5,000 เมตร ทั้งวิ่งระยะสั้น 100 เมตร เวลาแข่งดันอยู่ช่วงเช้าหมดเลย แถมยังเริ่มในอีกครึ่งชั่วโมงข้างหน้านี้แล้วด้วย สองรายการห่างกันแค่ไม่เกินสามสิบนาทีเองนะ"

"ไม่เป็นไรน่า! ก็ยังมีเวลาพักตั้งสามสิบนาที แกทำได้อยู่แล้ว! ฉันเชื่อในตัวแกนะ! เอาละ ตอนนี้ฉันจะไปนอนเอาแรงที่หอพักสักงีบ ขอตัวก่อนล่ะ!" เฮ่ออวิ๋นทำท่าชูกำปั้นสู้ ๆ ให้หลี่เค่อ แล้วเตรียมจะหมุนตัวเดินกลับหอพัก

แต่ในจังหวะนั้นเอง น้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวลเสียงหนึ่งก็ร้องเรียกเฮ่ออวิ๋นเอาไว้ "เพื่อนเฮ่ออวิ๋น ตอนนี้นายพอจะว่างไหม"

ได้ยินเสียงนั้น หัวใจของเฮ่ออวิ๋นก็กระตุกวูบ ภาพเงาร่างอันงดงามสายหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว พอหันกลับไปดูก็คิดในใจ 'เป็นเธอจริง ๆ ด้วย!' แม้หัวใจดวงน้อยจะเต้นตึกตักไม่หยุด แต่เขาก็ยังคงพยายามสะกดกลั้นความตื่นเต้นเอาไว้อย่างสุดชีวิต แล้วแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นพลางตอบไปว่า "เพื่อนเฝิงฝูเตี๋ย มีธุระอะไรเหรอครับ"

"คืออย่างนี้จ้ะเพื่อนเฮ่ออวิ๋น ครูซุนให้ฉันหาคนช่วยเขียนบทกระจายเสียงเชียร์งานกีฬาสีของโรงเรียนสักสองสามคน ฉันได้ยินเพื่อนคนอื่นบอกว่านายเขียนเรียงความเก่ง ก็เลยอยากจะรบกวนให้นายช่วย...เขียนบทความให้สักสองสามชิ้น ไม่รู้ว่าตอนนี้นายพอจะมีเวลาว่างไหมจ๊ะ"

"ว่างสิครับ! ว่างแน่นอนอยู่แล้ว!" เฮ่ออวิ๋นตอบออกไปโดยไม่เสียเวลาคิด ทว่าในใจกลับก่นด่าตัวเองว่าไร้ยางอายสิ้นดี 'เชี่ยเอ๊ย! เฮ่ออวิ๋นนะเฮ่ออวิ๋น! แกถึงกับยอมสละเวลาพักผ่อนเพื่อมาจีบสาวเนี่ยนะ!'

"พี่อวิ๋น เมื่อกี้พี่ยังบอกว่าจะไปนอนเอาแรงที่หอพักอยู่เลยไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงว่างขึ้นมาได้ล่ะครับ" หลี่เค่อยิ้มพลางแกล้งแซวขึ้นมา

"ฉันไม่ไปแล้ว! ไม่ได้หรือไง!" เฮ่ออวิ๋นค้อนขวับใส่หลี่เค่อพลางสบถด่าในใจ จากนั้นก็หันไปมองเฝิงฝูเตี๋ยแล้วพูดต่อ "เพื่อนเฝิงฝูเตี๋ย อย่าไปสนใจหมอนั่นเลยครับ! ตอนนี้ผมว่างจริง ๆ นะ ว่าแต่นายต้องการบทความเชียร์ตอนไหนเหรอ"

"เพื่อนเฮ่ออวิ๋น ฉันว่า...ช่างมันเถอะจ้ะ นายไปพักผ่อนที่หอพักเถอะนะ ฉันคงให้เรื่องเขียนบทความมารบกวนนายจน...ไม่ได้หรอก ฉันไปหาคนอื่นดีกว่า!" เฝิงฝูเตี๋ยลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น จากนั้นเธอก็ถือกระดาษกับปากกาหมุนตัวเดินตรงไปหาคนอื่น

"เอ่อ...เพื่อนเฝิงฝูเตี๋ย ผมว่างจริง ๆ นะ! อย่าไปฟังหลี่เค่อพูดจาเรื่อยเปื่อยเลย! หมอนั่นมันพูดมั่วไปเรื่อย!" เมื่อเห็นเฝิงฝูเตี๋ยจะเดินจากไป เฮ่ออวิ๋นจึงรีบพูดขึ้นทันที ทว่าเฝิงฝูเตี๋ยเพียงหันกลับมายิ้มให้เขาหนึ่งที แล้วยังคงเลือกที่จะเดินจากไปอยู่ดี

"พี่อวิ๋น ถานหย่ามาแล้ว! ผมชิ่งก่อนละนะ!" ขณะที่เฮ่ออวิ๋นกำลังคิดจะพูดอะไรต่อ หลี่เค่อที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ส่งเสียงขึ้นมา แล้วรีบวิ่งแจ้นหนีไปทันที

ทันทีที่เฮ่ออวิ๋นได้ยินคำพูดของหลี่เค่อ เขาก็ตะโกนด่าตามหลังแผ่นหลังของหมอนั่นไปคำโต "ไอ้หลี่เค่อเวรตะไล! กล้าหลอกฉันงั้นเหรอ!"

หลังจากด่าไปหนึ่งยก เฮ่ออวิ๋นก็มองไปรอบ ๆ แล้วสังเกตเห็นว่าหวงจิงจิงกำลังยืนดูการแข่งกระโดดไกลอยู่ไม่ไกล มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มลึกลับน่าพิศวง ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง "หลี่เค่อนะหลี่เค่อ! คิดว่าแกวิ่งหนีไปแล้ว ฉันจะลงโทษแกไม่ได้งั้นเหรอ! ตัวข่มของแกน่ะฉันรู้ดีเป็นที่สุดเลยล่ะ!" จากนั้นเฮ่ออวิ๋นก็สาวเท้าเดินตรงไปหาหวงจิงจิง