ตอนที่ 81 เทพธิดาเฝิงฝูเตี๋ย!

ถนนใหญ่ข้างสนามวิ่งเป็นถนนสายหลักของโรงเรียน สองข้างทางปลูกต้นไม้ที่ไม่รู้จักชื่อไว้ เมื่อฤดูใบไม้ร่วงใกล้เข้ามา ใบไม้ก็เริ่มร่วงหล่นลงมาทีละน้อย บนถนนที่เต็มไปด้วยใบไม้ร่วง เด็กสาววัยราวสิบสี่สิบห้าปีกำลังสะพายกระเป๋านักเรียนและลากกระเป๋าเดินทางพลางก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ เด็กสาวมีใบหน้ารูปไข่ ริมฝีปากบาง คิ้วและดวงตาดูมีชีวิตชีวาแฝงความอ่อนหวาน คิ้วโค้งเรียวปากจิ้มลิ้ม ยิ้มแย้มดั่งบุปผาแย้มบาน ยามเมื่อดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก็ยิ่งดูเรียบร้อยและผุดผ่องสะอาดตายิ่งนัก

ขณะที่เฮ่ออวิ๋นวิ่งไปพลางหันมองเด็กสาวไปพลาง เด็กสาวคนนั้นก็คล้ายจะสัมผัสได้ถึงสายตาของเขา จึงหันข้างชำเลืองมองเฮ่ออวิ๋นแวบหนึ่ง สายลมอ่อน ๆ พัดผ่านเส้นผมดำขลับยาวสลวย ผมยาวที่พลิ้วไหวบวกกับรอยยิ้มบาง ๆ นั้น ทำให้เฮ่ออวิ๋นถึงกับอดเอ่ยชมไม่ได้ว่า "คนสวยจริง ๆ!"

"เอ๊ะ ทำไมดูคุ้นจัง?" ทันใดนั้น เฮ่ออวิ๋นก็รู้สึกว่าตนคล้ายเคยเห็นคนคนนี้ที่ไหนมาก่อน เขาวิ่งไปพลางหันกลับไปมองเป็นระยะ ๆ จนหลี่เค่อที่วิ่งเคียงข้างอยู่อดบ่นพึมพำไม่ได้ "พี่อวิ๋น แกเป็นอะไรไปเนี่ย! หันหลังมองอยู่ได้ หรือว่ากำลังแอบมองสาวสวยที่ไหนอยู่!"

"ใช่แล้ว! ฉันนึกออกแล้ว! เธอนี่เอง เฝิงฝูเตี๋ย!" จู่ ๆ ดวงตาของเฮ่ออวิ๋นก็สว่างวาบ ประกายตาไหวระริก ก่อนจะอดตะโกนออกมาเสียงดังไม่ได้

ในยามนี้ เงาร่างอันเลือนรางในสมองของเฮ่ออวิ๋นค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นมาแล้ว เขานึกออกแล้วจริง ๆ

เฝิงฝูเตี๋ย คือเพื่อนนักเรียนหญิงคนแรกที่เฮ่ออวิ๋นแอบชอบอย่างจริงจัง ครั้งแรกที่ได้พบเธอคือที่หน้ารถเข็นขายเต้าหู้เหม็น หลังจากนั้นทุกครั้งที่เจอคนขายเต้าหู้เหม็น เขาก็จะนึกถึงเธอเสมอ

ในใจของเฮ่ออวิ๋น เธออยู่ในระดับเทพธิดามาโดยตลอด จำได้ว่าคราวนั้น ตอนที่เขาเพิ่งเข้าเรียนชั้น ม.1 เธอนั่งอยู่ข้างหลังเขา มีอยู่ครั้งหนึ่ง ในห้องเรียนไม่รู้ว่าเริ่มฮิตเพลงหนึ่งขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ เป็นเพลงประกอบละครที่เพราะมาก เขาก็ชอบมากเช่นกัน เสียดายที่ไม่มีเนื้อเพลง บังเอิญว่าเธอกำลังฮัมเพลงนั้นอยู่ข้างหลัง เขาจึงเอ่ยปากขอจากเธอ เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงหยิบปากกาออกมาคัดเนื้อเพลงลงบนกระดาษจดหมาย จากนั้นไม่รู้เพราะเหตุใดถึงได้เขียนชื่อของตัวเองไว้ท้ายเนื้อเพลง แล้วพับเป็นแถบยาวส่งให้เฮ่ออวิ๋น

และกระดาษจดหมายแผ่นนั้น เฮ่ออวิ๋นก็เก็บรักษาไว้อย่างทะนุถนอมมาตลอด น่าเสียดายที่ตอนจบการศึกษา ม.ต้น มันกลับหายไปโดยไม่ทราบสาเหตุ เฮ่ออวิ๋นตามหาอยู่เนิ่นนานก็ยังหาไม่เจอ

และสิ่งที่ทำให้เฮ่ออวิ๋นปวดใจยิ่งกว่านั้นก็คือ ตอนแยกห้องเรียนชั้น ม.2 เฝิงฝูเตี๋ยถูกย้ายไปอยู่ห้อง 126 จนกระทั่งหลังสอบเข้า ม.ปลาย เฮ่ออวิ๋นได้ไปเรียนที่โรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งอำเภอหยวนสุ่ย ส่วนเธอกลับไปเรียนที่โรงเรียนมัธยมอันดับสาม ทั้งสองจึงขาดการติดต่อกันไปตั้งแต่นั้น

"ผมจำได้ว่าตอน ม.1 เฝิงฝูเตี๋ยก็อยู่ห้องเดียวกับผมนี่นา ทำไมตอนนี้เธอเพิ่งจะมาโรงเรียนล่ะ เปิดเทอมมาตั้งครึ่งค่อนเดือนแล้วไม่ใช่เหรอ?" ทางด้านเฮ่ออวิ๋นกำลังสงสัยอยู่นั้น หลี่เค่อที่ได้ยินเฮ่ออวิ๋นร้องขึ้นมาก็รีบเอ่ยว่า "พี่อวิ๋น ผู้หญิงคนนั้นดูสวยมากเลยนะ! แต่พี่อย่าเหยียบเรือสองแคมล่ะ หัวหน้าห้องยังรอพี่อยู่นะ!"

"วิ่งของแกไปเถอะ!" เฮ่ออวิ๋นได้ยินคำนั้นก็ถลึงตาใส่เขาอย่างดุดันทันที จากนั้นก็ครุ่นคิดต่อว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ถึงทำให้อนาคตเปลี่ยนแปลงไปเช่นนี้

เวลาของการท่องหนังสือตอนเช้าผ่านพ้นไปเช่นนี้ กลุ่มของเฮ่ออวิ๋นในที่สุดก็ทนผ่านการฝึกซ้อมของวันนี้ไปได้อีกวัน หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จ เฮ่ออวิ๋นก็รีบร้อนมุ่งหน้ากลับห้องเรียนอย่างใจจดใจจ่อ ทำเอาหลี่เค่อที่ตามหลังมางงเป็นไก่ตาแตก แต่เขาก็ไม่มีเวลาคิดมาก รีบสาวเท้าตามไปติด ๆ

ทันทีที่ทั้งสองคนก้าวเข้าประตูห้องเรียน ก็เห็นเด็กผู้ชายในห้องหลายคนพากันรุมล้อมโต๊ะตัวหนึ่งอยู่ เสียงจ้อกแจ้กจอแจคล้ายกำลังวิพากษ์วิจารณ์อะไรกันสักอย่าง

"พวกนายได้ยินกันหรือยัง ห้องเรามีเพื่อนใหม่มาเพิ่มอีกคนแล้วนะ?"

"รู้สิ เมื่อกี้ฉันเพิ่งเดินผ่านห้องพักครูของครูซุนแล้วเห็นเข้าพอดี นายดูโต๊ะตัวนี้สิ ครูซุนเพิ่งยกเข้ามาให้เพื่อนใหม่ใช้เมื่อกี้นี่เอง!"

"แล้วนายรู้ไหมว่าเพื่อนใหม่เป็นผู้ชายหรือผู้หญิง?"

"ชัดเจนสิ! เมื่อกี้ฉันเห็นแล้ว เป็นนักเรียนหญิง หน้าตาสวยเชียว สวยกว่าถานหย่าเสียอีก!"

"จางหวน นายพูดผิดแล้ว ต้องบอกว่าเธอสวยพอ ๆ กับถานหย่าต่างหาก แต่ดูเหมือนถานหย่าจะร่าเริงกระฉับกระเฉงกว่า ส่วนเพื่อนใหม่คนนั้นดูเรียบร้อยอ่อนหวานเหมือนกุลสตรีมากกว่า!"

คนที่จับกลุ่มคุยกันล้วนเป็นพวกเด็กผู้ชายทั้งนั้น ในช่วงวัยแรกรุ่นที่เพิ่งผลิบานเช่นนี้ เด็กผู้หญิงในห้องเกือบทุกคน โดยเฉพาะพวกที่หน้าตาสะสวย ย่อมมีเสน่ห์ดึงดูดใจพวกเด็กผู้ชายอย่างไม่รู้จบ

"เมื่อกี้พวกนายคุยเรื่องอะไรกันอยู่ หืม...!" ขณะที่พวกเด็กผู้ชายกำลังคุยกันอยู่นั้น หลี่หยวนหยวนก็จูงมือถานหย่าเดินเข้ามา แล้วส่งเสียงซักไซ้เสียงดัง

รัศมีความดุดันประหนึ่งขุนเขาถล่มทลายของหลี่หยวนหยวนสะกดเด็กผู้ชายทุกคนตรงนั้นจนอยู่หมัด แต่ละคนต่างอึกอัก ไม่กล้าตอบเสียงดังแม้แต่คนเดียว จากนั้นก็ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า "หลี่หยวนหยวนคือนางพญาจอมเผด็จการ ทุกคนวิ่งเร็ว!"

"ใคร! ใครกล้าพูดถึงคุณหนูคนนี้แบบนี้แน่จริงก็ก้าวออกมาสิ มาดวลตัวต่อตัวกัน!"

[

ชั่วพริบตานั้น ภายในห้องเรียนก็เกิดความโกลาหลวุ่นวาย หลี่หยวนหยวนไล่กวดเด็กผู้ชายสองสามคนจนวิ่งพล่านไปทั่ว เล่นเอาเฮ่ออวิ๋นกับหลี่เค่อที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องถึงกับยืนอึ้งตาค้าง

"นี่มัน... พี่อวิ๋น หลี่หยวนหยวนคนนี้จะห้าวเกินไปแล้วมั้ง! ดุกว่าหวงจิงจิงอีก! น่ากลัวชะมัด! ในอนาคตถ้าใครได้แต่งงานกับเธอนะ รับรองว่าซวยซ้ำซวยซ้อนแปดชาติเลย!" หลี่เค่อพึมพำอย่างเมามันอยู่ข้างๆ ทว่าเฮ่ออวิ๋นกลับเดินตรงไปยังถานหย่าที่ยืนตะลึงตาค้างอยู่ แล้วเอ่ยกระซิบข้างหูเธอเบาๆ ว่า "เธอไม่เป็นไรใช่ไหม"

"มะ...ไม่เป็นไร! ฉันไป...ไปก่อนนะ!" ถานหย่าไม่กล้าสบตาเฮ่ออวิ๋น เธอได้แต่ก้มหน้าทำท่าจะเดินหนี ทว่าเฮ่ออวิ๋นกลับคว้าแขนเธอไว้หมับแล้วเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ฉันไม่ได้ถามเรื่องนี้ ฉันถามเรื่องนั้นต่างหาก?"

"เฮ่ออวิ๋น! อยากตายหรือไง! ฉันจะไม่คุยกับนายอีกแล้ว!" ทันทีที่เฮ่ออวิ๋นพูดจบ สีหน้าของถานหย่าก็เปลี่ยนไปทันควัน แก้มทั้งสองข้างแดงก่ำราวกับถูกไฟเผา เธอเตะเฮ่ออวิ๋นเข้าเต็มแรงไปหนึ่งทีก่อนจะวิ่งหนีไปอย่างฉุนเฉียว!

ภาพเหตุการณ์นี้ แน่นอนว่าคนอื่นไม่มีใครทันได้เห็น เพราะมัวแต่วิ่งหนีหลี่หยวนหยวนจนไม่มีกะจิตกะใจจะมอง ทว่าหลี่เค่อกลับเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดเข้าเต็มสองตา เขาเดินเข้ามาข้างเฮ่ออวิ๋นแล้วรีบถามขึ้น "พี่อวิ๋น พี่สะใภ้เป็นอะไรไปน่ะ พี่ไปทำเธอโกรธอีกแล้วเหรอ"

"หลี่เค่อ! ฉันจะ... พูดอีกรอบนะ ยัยนั่น... ไม่ใช่ พี่สะใภ้แก! จำใส่หัวไว้หรือยัง" เฮ่ออวิ๋นกัดฟันพูดทีละคำ สีหน้าดูเหี้ยมเกรียม บ่งบอกว่ากำลังโมโหจัด เขาตะคอกใส่หลี่เค่อเสียงดัง จากนั้นก็เดินกลับไปนั่งที่ของตัวเอง

พอโดนเฮ่ออวิ๋นแผดเสียงใส่ หลี่เค่อก็ถึงกับอึ้งไปอีกรอบ ได้แต่ยิ้มเจื่อนแล้วบ่นพึมพำ "นี่ฉันไปเหยียบหางใครเข้าเนี่ย!"

ในขณะที่บรรยากาศในห้องเรียนกำลังคึกคักอย่างยิ่ง ภายในห้องพักครูของครูซุนกลับเงียบสงบอย่างน่าประหลาด

"นักเรียนเฝิงฝูเตี๋ย พ่อแม่เธอทำไมไม่มาด้วยล่ะ พวกเขาวางใจให้เธอมามอบตัวคนเดียวขนาดนั้นเลยเหรอ" ครูซุนถือกระดาษโน้ตที่ผู้อำนวยการโรงเรียนเซ็นอนุมัติด้วยตัวเองพลางเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจอย่างยิ่ง

แม้เขาจะตกลงรับเฝิงฝูเตี๋ยเข้ามาเป็นนักเรียนคนที่หกสิบของห้อง 125 แล้ว แต่ในใจก็ยังมีข้อสงสัยอยู่มากมาย เรื่องแรกคือทำไมเธอเพิ่งจะมารายงานตัวเอาป่านนี้ แถมยังถือกระดาษโน้ตที่จางชิ่ง ผู้อำนวยการโรงเรียนเซ็นอนุมัติมาด้วยตัวเอง แต่ทำไมผู้อำนวยการจางชิ่งถึงไม่พาเธอมาด้วยตัวเอง เรื่องที่สองคือนักเรียนหญิงคนหนึ่งทำไมถึงมารายงานตัวคนเดียวตามลำพัง เหตุใดพ่อแม่ของเธอจึงไม่มาส่งด้วย

"หนู... หนู... ครูซุนคะ หนูขอไม่พูดได้ไหมคะ" เฝิงฝูเตี๋ยตอบอย่างอึกอักอ้ำอึ้ง

เมื่อได้ยินเฝิงฝูเตี๋ยพูดเช่นนั้น ครูซุนก็ไม่สะดวกใจที่จะบีบคั้นเธอต่อ เขาเหลือบมองเวลาแล้วเอ่ยว่า "เอาเถอะ ในเมื่อเป็นแบบนั้นครูไม่ถามต่อแล้ว พอถึงเวลาเข้าเรียน เธอไปกับครูนะ แล้วค่อยไปแนะนำตัวเอง ให้เพื่อน ๆ ได้รู้จักเธอก่อน!"

กริ๊งงง...!

สิ้นเสียงครูซุนไม่ทันไร เสียงกริ่งเข้าเรียนก็ดังขึ้นพอดี