ตอนที่ 80 ไอ้นั่น! ไอ้นั่นเหรอ

พอกลับเข้ามาในห้องเรียนอีกครั้ง หลี่เค่อก็มีสีหน้ารู้สึกผิดเต็มอก ไม่เพียงไม่กล้ามองเพื่อน ๆ รอบข้าง แม้แต่เฮ่ออวิ๋นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขาก็ก้มหน้างุด ไม่กล้าสบตาตรง ๆ

ส่วนคนที่เดินตามหลังเขามาติด ๆ คือหวงจิงจิงที่มีสีหน้ากระหยิ่มใจ เธอปัดมือทั้งสองข้างเข้าหากัน ชำเลืองมองหลี่เค่อที่นั่งคอตกหมดอาลัยตายอยากอยู่ตรงโต๊ะเรียนแวบหนึ่ง แล้วจึงเดินตรงดิ่งกลับไปที่ที่นั่งของตัวเอง

เกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกเขาสองคนกันแน่ ไม่มีใครรู้เรื่องเลย ทว่าเฮ่ออวิ๋นเห็นตอนเริ่ม จึงพอจะเดาผลลัพธ์ออกบ้าง หลี่เค่อคงจะโดนหวงจิงจิง "ปราบพยศ" ราบคาบแล้วแน่ ๆ

วันเวลาค่อย ๆ ผ่านพ้นไปทีละน้อย แม้ชีวิตช่วงม.1 จะน่าเบื่อกว่าตอนประถมมาก แต่เพราะยังไม่ได้อยู่ม.2 หรือม.3 ภาระการเรียนจึงยังไม่หนักหนาเท่าไรนัก ความกดดันก็พลอยเบาลงไปเยอะ

ปลายเดือนกันยายน เหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งสัปดาห์ก็จะถึงวันแข่งขันกีฬาสีของโรงเรียนแล้ว ถึงแม้จะเหลือเวลาแค่อาทิตย์เดียว แต่คนที่ลงแข่งส่วนใหญ่แทบไม่ได้ซ้อมอะไรกันเลย พวกเขาแค่ทำความคุ้นเคยกับกฎกติกาและขั้นตอนการแข่งสักหน่อย จากนั้นก็แยกย้ายไปทำธุระของตัวเอง

ท่าทีเฉยชาแบบนี้ ย่อมทำให้จ้าวเวยผู้เป็นกรรมการฝ่ายกีฬาโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ หลังจากตักเตือนแล้วไม่มีใครฟัง เขาก็นำเรื่องนี้ไปฟ้องครูซุนผู้เป็นครูประจำชั้น ทว่าครูซุนสอนวิชาภูมิศาสตร์ แม้ใจอยากจะช่วยแต่ก็เกินกำลัง ด้วยเหตุนี้ เขาจึงทำได้เพียงบอกให้จ้าวเวยไปตามหาครูพละอย่างเซี่ยเชินแทน

ทว่าสิ่งที่ทำให้จ้าวเวยต้องผิดหวังเล็กน้อยก็คือ ครูพละเซี่ยเชินถูกห้อง 127 "ยืมตัวไป" เสียแล้ว ต้องรออีกหนึ่งชั่วโมง

ในฐานะที่เซี่ยเชินเป็นครูพละประจำชั้นม.1 ทั้งสามห้อง ในการฝึกซ้อมสำหรับงานกีฬาสีครั้งนี้ ทั้งสามห้องจึงเปิดศึก "แย่งชิงตัว" กันอยู่หลายหน ด้วยเหตุนี้ เซี่ยเชินจึงตัดสินใจว่าจะสละเวลาฝึกซ้อมให้แต่ละห้องแค่วันละสามสิบนาทีเท่านั้น

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ในขณะที่นักเรียนคนอื่นกำลังนั่งอ่านหนังสือทบทวนบทเรียนด้วยตัวเองอยู่ในห้อง จ้าวเวยก็พากลุ่มคนที่ลงแข่งงานกีฬาสีมุ่งหน้าไปยังสนามโรงเรียน ตอนนี้ครูพละเซี่ยเชินยืนรออยู่ที่นั่นแล้ว จ้าวเวยเพิ่งคิดจะเอ่ยทักทายเซี่ยเชิน แต่ก็ถูกอีกฝ่ายยกมือห้ามไว้เสียก่อน ทั้งยังพูดตัดบทขึ้นว่า "อย่ามัวชักช้า! เวลามีน้อย ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลง เริ่มซ้อมกันเลยดีกว่า นักเรียนจ้าวเวย เอาใบรายชื่อคนลงแข่งกีฬาสีมาให้ครู เดี๋ยวเราจะเริ่มฝึกซ้อมกันทันที!"

ความเฉียบขาดกระฉับกระเฉงของเซี่ยเชินทำเอาจ้าวเวยถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ แต่เขาก็รีบยื่นใบรายชื่อให้เซี่ยเชินอย่างรวดเร็ว เซี่ยเชินกวาดสายตามองผ่าน ๆ สองสามที จากนั้นก็จัดแจงการฝึกซ้อมให้ทุกคน สำหรับการวิ่งระยะไกลและระยะสั้น ไม่ว่าจะเป็นนักเรียนชายหรือหญิง ส่วนใหญ่ก็ต้องเจอกับการกระโดดกบต่อด้วยการวิ่ง ถือเป็นการฝึกที่ค่อนข้างหนักหน่วงเอาการ แค่ผ่านไปได้เพียงห้านาที ถานหย่ากับเพื่อนนักเรียนหญิงอีกสองสามคนก็ทนรับไม่ไหวแล้ว เซี่ยเชินมองเห็นตำตาก็อดส่ายหน้าไม่ได้ ทว่าเขาก็ไม่ได้ตำหนิติเตียนอะไร กลับบอกให้พวกเธอไปนั่งพักผ่อนข้างสนามก่อน อีกทั้งยังกำชับพวกเธอด้วยว่า "พวกเธออย่าเพิ่งทิ้งตัวนั่งลงกับพื้นทันทีล่ะ ยืนพักสักครู่ก่อน แล้วค่อยนั่งลง!"

ทว่ากับพวกนักเรียนชายแล้ว เซี่ยเชินกลับไม่ได้มีความทะนุถนอมประนีประนอมเช่นนั้นเลย ไม่เพียงแต่เฮ่ออวิ๋นจะร้องโอดครวญไม่หยุด แม้กระทั่งหลี่เค่อที่เป็นเจ้าชายแห่งวงการกีฬาผู้เล่นบาสเกตบอลเป็นประจำและมีความจุปอดมหาศาล ก็ยังเหนื่อยหอบจนแทบจะคลานสี่ขาลงกับพื้น

วิ่งติดต่อกันไปเต็ม ๆ สิบห้านาทีโดยไม่ได้หยุดพักเลยแม้แต่วินาทีเดียว ขาทั้งสองข้างของเฮ่ออวิ๋นแทบจะไม่รู้สึกว่าเป็นขาของตัวเองอีกต่อไปแล้ว

"ไอ้หลี่เค่อเวรเอ๊ย กล้าดียังไงไม่ขอความเห็นชอบจากฉันก่อนแล้วเอาชื่อฉันไปลงเนี่ย! ...แต่ว่า เราเองก็เคยทำเรื่องแบบนี้เหมือนกันนี่หว่า... ฮึ ๆ ...ช่างเถอะ สมควรแล้วที่ต้องมาซวยเอง!" พอเฮ่ออวิ๋นคิดถึงตรงนี้ก็อดหัวเราะขื่น ๆ ไม่ได้ มันเข้าตำราที่ว่า "คิดร้ายต่อคนอื่น สุดท้ายภัยย้อนเข้าตัว" แม้ความผิดของเฮ่ออวิ๋นจะไม่ร้ายแรงขนาดนั้น แต่คราวนี้เขาก็เป็นฝ่ายเริ่มก่อนจริง ๆ จึงทำได้เพียงยอมรับชะตากรรมไปตามระเบียบ

พอหันกลับไปมองเพื่อนนักเรียนคนอื่นที่ไม่ได้ลงแข่งวิ่งระยะไกลหรือระยะสั้น "การปรนนิบัติ" ที่พวกเขาได้รับเมื่อเทียบกับพวกเฮ่ออวิ๋นแล้ว นับว่าดีกว่ากันลิบลับ แม้จะต้องซ้อมอย่างต่อเนื่องภายใต้การควบคุมของเซี่ยเชินเหมือนกัน แต่ระดับความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้านั้นเบากว่ากันเยอะมาก

การฝึกซ้อมอันยาวนานหนึ่งชั่วโมงเต็ม ในที่สุดก็จบสิ้นลงเสียที เฮ่ออวิ๋นกับหลี่เค่อหมดเรี่ยวแรงจนแทบจะกลายเป็นร่างไร้วิญญาณ และเมื่อได้ยินเซี่ยเชินบอกว่าช่วงสองสามวันก่อนถึงวันงานกีฬาสี เขาจะเจียดเวลามาคุมซ้อมให้พวกเขาทุกวัน ทั้งเฮ่ออวิ๋นและหลี่เค่อต่างก็รู้สึกสิ้นหวังจนแทบทรุด

"สวรรค์! ยังเหลืออีกตั้งเจ็ดวัน! กะจะไม่ให้คนมีชีวิตรอดเลยใช่ไหมเนี่ย!" หลี่เค่อแหงนหน้ามองฟ้า พลางตะโกนระบายความอัดอั้นออกมาสุดเสียง

ภาพสภาพอันน่าเวทนาของเขา ทำให้ถานหย่าและพวกเพื่อนผู้หญิงที่ยืนมองอยู่ อดที่จะแอบหัวเราะคิกคักไม่ได้

วันอัน "แสนเข็ญ" ในที่สุดก็ผ่านพ้นจนถึงเช้าวันใหม่ พอฟ้าสาง เฮ่ออวิ๋นเตรียมจะลุกจากเตียง แต่กลับพบว่าปวดเมื่อยไปทั้งตัว ทั้งเอว ทั้งหลัง และน่องล้วนระบมไปหมด ไม่ใช่แค่เฮ่ออวิ๋น พวกหลี่เค่อเองก็มีสภาพไม่ต่างกัน

กว่าจะล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เฮ่ออวิ๋นกับหลี่เค่อเพิ่งเดินเข้าห้องเรียนเตรียมจะอ่านหนังสือช่วงเช้า ก็ถูกจ้าวเวยเรียกตัวออกไป

และคนที่ถูกเรียกออกไปด้วยกันยังมีเพื่อนนักเรียนคนอื่นที่ลงแข่งกีฬาสี แต่ละคนต่างหาวหวอดๆ ปวดเอวเมื่อยหลัง สีหน้าเหนื่อยล้าอิดโรย

"ถานหย่า พวกเราไปขอลาครูเซี่ยดีกว่าไหม บอกว่าเรามีประจำเดือนมา ซ้อมไม่ไหว?" นักเรียนหญิงที่พูดชื่อหลี่หยวนหยวน เป็นรูมเมตของถานหย่า เธอชี้ไปยังครูเซี่ยที่ไม่ไกลนัก พลางกระซิบกระซาบกับถานหย่าข้างๆ

"ประจำเดือนเหรอ ไม่ดีมั้ง เดือนนี้ของฉันยังไม่มาเลยนะ!" ถานหย่าเขินจนหน้าแดงก่ำ น้ำเสียงเบาแทบเหมือนผึ้งบินหึ่งๆ

"จะไปเป็นไรเล่า ดูฉันนี่ เดี๋ยวฉันไปคุยกับครูเซี่ยเอง!" หลี่หยวนหยวนใจกล้าเป็นพิเศษ พอพูดจบก็วิ่งไปตรงหน้าครูเซี่ยแล้วร่ายยาวชุดใหญ่ ด้วยความที่อยู่ห่างไปหน่อย ถานหย่าจึงไม่ได้ยินว่าสองคนนั้นคุยอะไรกัน แต่เธอสังเกตเห็นสีหน้ากระอักกระอ่วนของครูพละเซี่ยเชิน อดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปากแล้วถอยไปยืนรออยู่ข้างๆ

แต่ที่ไม่สบเหมาะก็คือ เฮ่ออวิ๋นกับหลี่เค่อดันได้ยินที่พวกเธอคุยกัน แถมยังเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดเข้าเต็มสองตา พอถานหย่าเห็นว่าสองคนนั้นยืน "แอบฟัง" อยู่ข้างๆ มันก็สายเกินไปเสียแล้ว

"ซวยแล้ว! ซวยจริงๆ! สองหมอนั่นดันได้ยินเข้าจนได้ น่าอายจะตายชัก! หลี่หยวนหยวนก็นะ ทำไมต้องมาพูดเรื่องแบบนี้ตอนนี้ด้วย ถ้าสองคนนั้นเอาไปป่าวประกาศ จะทำยัง..."

ในตอนที่ถานหย่าอายจนลามไปถึงใบหู หลี่หยวนหยวนก็เดินกลับมาแล้ว เธอเดินมาตรงหน้าถานหย่าพลางเอ่ยอย่างดีใจ "ถานหย่า ไปกันเถอะ ฉันขอลาครูเซี่ยเรียบร้อยแล้ว วันนี้พวกเราไม่ต้องซ้อม!"

"หลี่หยวนหยวน เมื่อกี้...เมื่อกี้เฮ่ออวิ๋นกับหลี่เค่อสองคนนั้นได้ยินที่เราพูดกันหมดเลยนะ!" ถานหย่าเอ่ยเสียงแผ่วด้วยความกระดากอาย

"อะไรนะ! เธอว่าไงนะ สองคนนั้น...สองคนนั้นได้ยินเหรอ!" หลี่หยวนหยวนพอได้ยินที่ถานหย่าพูด ก็อดไม่ได้ที่จะร้องเสียงหลงออกมา พอเธอส่งเสียงเอะอะขึ้นมา บรรดาเพื่อนๆ รอบข้างก็หันขวับมามองหลี่หยวนหยวนกับถานหย่าทันที

"ชู่ ชู่... เบาเสียงหน่อย! หลี่หยวนหยวน เธอคิดจะป่าวประกาศเรื่องนี้ให้ทุกคนรู้หรือไงกัน" ถานหย่ารีบปรามเธอ ทว่าอีกฝ่ายกลับยิ้มร่า พลางดึงมือถานหย่าวิ่งตรงไปยังห้องเรียน

"ไม่เห็นเป็นไรเลย! บอกพวกนั้นแล้วจะทำไมล่ะ!"

ความกล้าบ้าบิ่นของหลี่หยวนหยวนทำเอาถานหย่าถึงกับพูดไม่ออก แม้หลี่หยวนหยวนจะหน้าตาสะสวยเรียบร้อยดั่งกุลสตรี แต่เนื้อแท้กลับห้าวเสียยิ่งกว่าสาวแกร่งอย่างถานหย่าเสียอีก นิสัยพิลึกพิลั่นแบบนี้ทำให้ถานหย่าที่กำลังวิ่งอยู่ถึงกับอดคิดในใจไม่ได้ว่า "ฉันควรจะอยู่ห่าง ๆ ยัยนี่ไว้หน่อยดีไหมเนี่ย!"

ทางด้านเฮ่ออวิ๋นกับหลี่เค่อย่อมไม่รู้เรื่องพวกนี้ ตอนนี้พวกเขากำลังฝึกซ้อมตามคำชี้แนะของเซี่ยเชิน และในจังหวะนั้นเอง เงาร่างที่คุ้นตาของใครคนหนึ่งก็เดินผ่านถนนข้างสนาม ดึงดูดสายตาของเฮ่ออวิ๋นไปในทันที