ตอนที่ 79 ยืมลูกท้อแทนลูกพลัม!

การประกวดเขียนเรียงความครั้งนี้มีชื่อว่า "ซีว่างเปย" แม้ชื่อจะดูเรียบง่ายธรรมดาไปหน่อย แต่ไม่ว่าจะด้านขนาดของการจัดงานหรือคณะกรรมการที่เชิญมา ล้วนเรียกได้ว่าเป็นที่สุดของทั้งมณฑลเท่าที่เคยมีมา ยิ่งไปกว่านั้นยังมีข่าวแว่วมาว่า ผู้ที่ได้รับรางวัลจากการประกวด "ซีว่างเปย" ครั้งนี้จะได้รับการเสนอชื่อจากผู้จัดงานให้เข้าร่วมการประกวดเขียนเรียงความระดับประเทศอีกด้วย

"ครูจางครับ คุณลองดูเรียงความเรื่องนี้หน่อยว่าเป็นยังไงบ้าง" ข้าราชการระดับหัวหน้ากองแซ่หานยื่นเรียงความฉบับหนึ่งให้ชายชราผมขาวดอกเลาผู้สวมแว่นสายตายาวคนหนึ่งพลางเอ่ยขึ้น

ชายชราผู้นี้เป็นหนึ่งในครูเชี่ยวชาญพิเศษที่มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดในเมืองเอกของมณฑล แซ่จาง ผู้คนมักชอบเรียกเขาอย่างสนิทสนมว่าครูจาง อีกทั้งนักเรียนที่เขาให้คำแนะนำยังคว้ารางวัลจากการประกวดเขียนเรียงความระดับประเทศมาแล้วหลายครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อปีก่อน นักเรียนคนหนึ่งที่เขาชี้แนะได้รับรางวัลชนะเลิศจากการประกวดเขียนเรียงความระดับประเทศ ในการประกวดครั้งนี้ เขาจึงนับเป็นหนึ่งในบุคคลระดับทรงอิทธิพลที่สุดในหมู่คณะกรรมการตัดสิน

"หัวหน้าหาน คุณไม่ต้องเรียกผมว่าครูหรอก เรียกผมว่าเหล่าจางก็พอ เราสองคนรู้จักกันมาตั้งนาน ร่วมงานกันมาก็ตั้งหลายหน จะเกรงใจอะไรกันขนาดนั้น!" ชายชราโบกไม้โบกมือให้ข้าราชการระดับหัวหน้ากองแซ่หานพลางเอ่ยยิ้ม ๆ

"แบบนั้นได้ที่ไหนกันครับ ท่านเป็นถึงหนึ่งในครูเชี่ยวชาญพิเศษที่มีชื่อเสียงที่สุดในมณฑลของเรา ผมจะกล้าเรียกท่านแบบนั้นได้ยังไง!"

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงเกรงอกเกรงใจเช่นเดิม ชายชราก็ไม่ได้ติดใจเอาความต่อ เขารับบทเรียงความมาอ่านพลางครุ่นคิดอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยว่า "เรียงความของเด็กที่ชื่อเฮ่ออวิ๋นคนนี้แก่นเรื่องชัดเจน ตรงตามหัวข้อ ประโยคตลอดทั้งบทความสละสลวย เครื่องหมายวรรคตอนถูกต้องเป็นส่วนใหญ่ จุดเด่นที่สุดก็คือทุกประโยคในบทความแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายแห่งบทกวี อ่านแล้วคล้องจองลื่นไหล เป็นผลงานชั้นยอดจริง ๆ! คุณเอาไปให้กรรมการท่านอื่นดูเถอะ ความเห็นของผมคือจัดให้เป็นเรียงความตัวเก็งรางวัลชนะเลิศไปเลย!"

ในเวลานี้ เฮ่ออวิ๋นที่นั่งพลิกอ่านตำราเรียนอยู่ในห้องย่อมไม่รู้เรื่องพวกนี้เลยแม้แต่น้อย และเขายิ่งไม่รู้ว่ามีเรื่องน่ายินดีที่ยิ่งใหญ่กว่ากำลังรอเขาอยู่

วันรุ่งขึ้น พอเพิ่งจะอ่านหนังสือช่วงเช้าเสร็จ จ้าวเวยก็เริ่มสบถด่าออกมาอย่างหัวเสีย แต่เสียงเบามาก มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่ได้ยิน

"หลี่เฮ่อเหนียน ไอ้บัดซบเอ๊ย ทั้งที่ปากก็รับปากแล้วว่าจะลงแข่งวิ่งแปดร้อยเมตรชายแท้ ๆ ตอนนี้กลับบอกว่าจะไม่แข่งแล้วเนี่ยนะ! แค่นั้นยังพอทำเนา แต่มันถึงกับแกล้งลาป่วยเพื่อจะหนีการแข่งเลยเรอะ!"

ตอนนี้จ้าวเวยโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ เดิมทีเขาเตรียมจะพาทุกคนไปฝึกซ้อมแล้ว ทว่าเช้าตรู่วันนี้หลี่เฮ่อเหนียนกลับวิ่งโร่มาบอกตรงหน้าเขาว่าจะไม่ลงแข่งแล้ว มิหนำซ้ำยังเอาใบลามาให้จ้าวเวยดู อ้างว่าป่วยต้องนอนโรงพยาบาล แต่จ้าวเวยกวาดตามองอยู่นานสองนานก็ไม่เห็นว่ามันจะมีเค้าลางของคนป่วยตรงไหนเลยแม้แต่น้อย พริบตานั้นเขาก็เข้าใจได้ทันทีว่าเจ้าหมอนี่แกล้งป่วยชัวร์ป้าบ

"แล้วตอนนี้จะเอายังไงดี หลี่เฮ่อเหนียนหมดหวังแล้วแน่ ๆ แต่คนยังขาดอยู่อีกหนึ่งคน หรือว่าจะต้องสละสิทธิ์รายการนี้ทิ้งไป... แต่ว่า... เมื่อคืนฉันเพิ่งจะบอกครูซุนไปเองว่ามีคนสมัครครบทุกรายการแล้ว ถ้าตอนนี้ฉันกลับไปบอกครูอีกล่ะก็...!"

"จ้าวเวย จ้าวเวย...!" ขณะที่จ้าวเวยกำลังกลัดกลุ้มกับเรื่องที่หลี่เฮ่อเหนียนถอนตัวอยู่นั้น จู่ ๆ หลี่เค่อก็เดินเข้ามาข้างกายเขา เขย่าไหล่เขาพลางเอ่ยเรียก

พอเห็นว่ามีคนเรียก จ้าวเวยก็เกิดเปลวเพลิงไร้ที่มาปะทุขึ้นในใจทันที สีหน้าแสดงความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด คิดจะอ้าปากด่ากราดใส่อีกฝ่าย ทว่าพอเห็นว่าคนที่เรียกตนคือหลี่เค่อ ความคิดหนึ่งก็พลันแล่นวาบเข้ามาในหัว เขารีบเปลี่ยนสีหน้าทันควัน รอยยิ้มพราวระยับปรากฏขึ้นเต็มใบหน้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอ่ยกับหลี่เค่อว่า "หลี่เค่อ เรามาคุยตกลงกันหน่อยดีไหม"

"คุยเหรอ ดีเลย! ฉันก็กำลังอยากจะคุยกับนายอยู่พอดี! นายดูสิ เมื่อวานนี้พี่อวิ๋นแอบเอาชื่อฉันไปลงโดยที่ฉันไม่รู้เรื่องรู้ราว... นายช่วยขีดชื่อฉันออกให้หน่อยได้ไหม ฉันน่ะไม่ไหวจริง ๆ...!"

หลี่เค่อยังพูดไม่ทันจบ จ้าวเวยก็รีบขัดขึ้นมาทันทีพลางเอ่ยอย่างมีลับลมคมในว่า "หยุด ๆๆ! พอแค่นี้เลย! หลี่เค่อ เรื่องที่ฉันอยากจะคุยกับนายไม่ใช่เรื่องนี้ ถ้าคิดจะขีดชื่อออกละก็ เลิกฝันไปได้เลย! แต่ว่า ทางฉันเนี่ย... มีวิธีที่จะทำให้นายรู้สึกแฟร์ขึ้นมาวิธีหนึ่ง ไม่รู้ว่านายอยากจะฟังไหมล่ะ!"

"วิธีอะไรเหรอ" พอหลี่เค่อได้ยินที่จ้าวเวยพูดก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที เมื่อคืนเขานอนไม่ค่อยจะหลับก็เพราะเรื่องนี้ เช้าตรู่วันนี้เขาจึงอดรนทนไม่ไหวต้องรีบมาหาจ้าวเวยแต่หัววัน

"นายเข้ามาใกล้ ๆ นี่สิ เดี๋ยวฉันกระซิบบอก!" จ้าวเวยทำท่าทางลับลมคมใน ก่อนจะเอ่ยเสียงเบากับหลี่เค่อ

ทีแรกหลี่เค่อชะงักไปครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยอมเอียงหูเข้าไปใกล้ ๆ ส่วนจ้าวเวยก็พึมพำอะไรบางอย่างอยู่ข้างหูเขาไปสองสามประโยค แล้วพูดต่อว่า "เป็นไง วิธีนี้ไม่เลวเลยใช่ไหมล่ะ รับรองว่าทำให้นายรู้สึกแฟร์ขึ้นมาชัวร์ ๆ!"

"ไม่เลว! ไม่เลว! ไม่เลวกับผีอะไรล่ะ! จ้าวเวย นี่นายกะจะฆ่าฉันให้ตายหรือไง ให้ฉันเอาชื่อพี่อวิ๋นใส่ลงไปในใบสมัครด้วยเนี่ยนะ ถ้าเขารู้เข้า มีหวังได้เชือดฉันทิ้งตรงนี้แน่!" ทีแรกหลี่เค่อยังมีรอยยิ้มเต็มหน้าขณะมองจ้าวเวย ทว่าพริบตาถัดมาสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันควัน ก่อนจะตะคอกใส่จ้าวเวยเสียงดังลั่น

พอเห็นหลี่เค่อมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนั้น จ้าวเวยก็รีบกวาดตามองไปรอบ ๆ ทันที เมื่อพบว่าเพื่อนร่วมชั้นคนอื่น ๆ ต่างพากันหันมามองพวกเขาสองคน เขาก็รีบส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายลดเสียงลงแล้วเอ่ยขึ้นว่า "ชู่ว ๆๆ...! หลี่เค่อ นายเบาเสียงหน่อยสิ! ฉันบอกความจริงกับนายก็ได้! จริง ๆ แล้วเป็นเพราะเจ้าเด็กหลี่เฮ่อเหนียนนั่นเมื่อเช้าดันลาป่วยเพื่อถอนตัวออกจากการแข่ง ฉันก็เลยอยากหาคนมาลงแทนหมอนั่นน่ะสิ... แต่ขอออกตัวไว้ก่อนนะ ว่าหมอนั่นน่ะแกล้งป่วยชัด ๆ!"

"แกล้งป่วยงั้นเหรอ หมอนั่นถึงกับยอมแกล้งป่วยเพื่อที่จะถอนตัวจากการแข่งเลยเนี่ยนะ ฉันรู้อยู่แล้วเชียวว่าหมอนั่นมันไม่ใช่คนดีเด่อะไร! นายรออยู่นี่แหละ เดี๋ยวฉันจะไป... เอ๊ะ! เดี๋ยวสิ ฉันเองก็มาเพื่อจะถอนตัวเหมือนกันนี่หว่า แล้วฉันจะไป...!" ขณะที่หลี่เค่อเตรียมจะไปเอาเรื่องหลี่เฮ่อเหนียน เขาก็พลันได้สติขึ้นมา สองตาเบิกกว้างจ้องเขม็งไปที่จ้าวเวย จนทำเอาอีกฝ่ายรู้สึก

"หลี่เค่อ... ไม่ได้ก็ช่างเถอะ แกอย่าจ้องฉันแบบนี้สิ หน้าตาน่ากลัวชะมัด!" จ้าวเวยถือใบสมัครพลางถอยหลังไปสองก้าวแล้วเอ่ยขึ้นอย่างหวาด ๆ

"เอาตามที่แกพูดนั่นแหละ! ฉันจะช่วยสมัครให้พี่อวิ๋นเอง ยังไงฉันก็ลงชื่อไปแล้ว ถานหย่าก็ลงแล้ว งั้นก็... งั้นก็เขียนชื่อยัยหวงจิงจิงแทนไปด้วยเลยแล้วกัน!" หลี่เค่อพูดพลางแย่งใบสมัครจากมือจ้าวเวยมาอีกรอบ แล้วเขียนชื่อของเฮ่ออวิ๋นกับหวงจิงจิงลงไปทันที

"หลี่เค่อ แกเขียนชื่อเฮ่ออวิ๋นคนเดียวยังพอว่า ทำไมต้องเขียนชื่อเพื่อนหวงจิงจิงลงไปด้วยล่ะ ถ้าเกิดเธอรู้เรื่องเข้าจะทำยังไง...?"

"เรื่องนี้แกไม่ต้องยุ่ง ถ้าเธอถามก็บอกไปว่าฉันเป็นคนช่วยสมัครให้!" หลี่เค่อไม่รอให้จ้าวเวยพูดจบ ก็โยนปากกากับใบสมัครทิ้งไว้ แล้วเดินจากไปอย่างมาดมั่น

ไม่กี่วันต่อมา เมื่อใบรายชื่อผู้สมัครฉบับสุดท้ายถูกนำมาติดไว้ในห้องเรียน ตอนที่เฮ่ออวิ๋นบังเอิญเห็นชื่อตัวเองอยู่บนนั้น เขาก็ถึงกับพูดไม่ออกกับ "ความประหลาดใจก้อนโต" นี้ในทันที พอไปซักไซ้ความจริงจากจ้าวเวยแล้ว สิ่งแรกที่เขาทำโดยไม่ต้องสงสัยเลยก็คือไปคิดบัญชีกับ "ตัวการใหญ่" อย่างหลี่เค่อ

แต่พอเฮ่ออวิ๋นหาตัวหลี่เค่อเจอ เขากลับหลุดขำออกมา เพราะเขาไม่ต้องลงมือเองแล้ว ตอนนี้ตรงระเบียงทางเดิน หลี่เค่อกำลังโดนหวงจิงจิงกระชากคอเสื้อไว้แน่น พลางตะโกนด่าเสียงดังลั่น "หลี่เค่อ แกบังอาจส่งชื่อฉันไปทั้งที่ยังไม่ได้รับความยินยอมจากฉันเนี่ยนะ แก แก... วันนี้แกต้องมีคำอธิบายให้ฉัน ไม่อย่างนั้นล่ะก็...!"