ตอนที่ 78 เฮ่ออวิ๋นแกทำฉันแสบมาก!

ทันทีที่ข่าวเรื่องการจัดงานกีฬาสีของโรงเรียนช่วงปลายเดือนกันยายนแพร่ออกไป นักเรียนชั้น ม.3 ต่างนิ่งเฉยที่สุด เพราะพวกเขาไม่ต้องเข้าร่วม ส่วนนักเรียนชั้น ม.2 กลับมีสีหน้าดีใจสุดขีด เพราะนั่นหมายความว่าโรงเรียนจะหยุดเรียนสองวัน ทว่านักเรียนชั้น ม.1 กลับมีสีหน้าทุกข์ทรมานใจยิ่งนัก เนื่องจากเพิ่งขึ้นชั้นมัธยมต้น นี่จึงเป็นงานกีฬาสีครั้งแรกของพวกเขา

ในฐานะหัวหน้าฝ่ายกีฬาที่ครูซุนแต่งตั้ง แม้จ้าวเวยจะจนปัญญายิ่งนัก แต่พอเลิกเรียนแล้วก็จำต้องรีบไปเกลี้ยกล่อมเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นทันที เพราะนอกจากเพื่อนสองคนที่ลงชื่อแข่งวิ่งระยะไกลแปดร้อยเมตรกับวิ่งสี่ร้อยเมตรแล้ว รายการแข่งขันอื่น ๆ ก็ไม่มีใครลงเลยแม้แต่คนเดียว

ต้องรู้ก่อนว่างานกีฬาสีครั้งนี้มีทั้งหมดสิบรายการ และทั้งสิบรายการยังแบ่งเป็นประเภทชายและหญิง หากไม่มีใครลงแข่งสองรายการขึ้นไป อย่างน้อยก็ต้องใช้คนถึงยี่สิบคน โดยแบ่งเป็นชายสิบคนและหญิงสิบคน

จ้าวเวยในฐานะหัวหน้าฝ่ายกีฬาได้ทำตัวเป็นแบบอย่างแก่ทุกคนไปแล้ว โดยลงสมัครแข่งขว้างจักร ทุ่มน้ำหนัก และพุ่งแหลนชาย รวมสามรายการ ทว่าถึงจะเป็นอย่างนี้ ก็ยังต้องการคนลงแข่งรายการอื่นอยู่อีกมาก แต่เพื่อน ๆ ในห้อง 125 แทบไม่มีใครอยากลงแข่งเลย

"ถานหย่า เธอช่วยฉันหน่อยสิ แค่ลงวิ่งสี่ร้อยเมตรหญิง ขอแค่ลงสักรายการเดียวก็พอแล้ว!" จ้าวเวยตามหาถานหย่าพลางถือใบสมัครไว้ น้ำเสียงเจือความอ้อนวอน เกือบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ

ทว่าเมื่อเผชิญกับการอ้อนวอนของจ้าวเวย ถานหย่ากลับหัวเราะแห้ง ๆ เผยให้เห็นลักยิ้มอันน่ารักก่อนเอ่ยว่า "จ้าวเวย คือว่านะ! ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากช่วยนายหรอก แต่ฉันวิ่งสี่ร้อยเมตรไม่ไหวจริง ๆ เอาแบบนี้ไหมล่ะ ฉันลงกระโดดสูงหญิง เป็นไง" ในขณะที่พูดประโยคนี้ ถานหย่ากลับแอบพึมพำในใจว่า 'ฉันแค่ไปลงให้ครบจำนวนเฉย ๆ ถ้าแพ้การแข่งขันขึ้นมาก็อย่ามาโทษฉันล่ะ จ้าวเวย'

"กระโดดสูงหญิงเหรอ? ก็ได้...มั้ง!" พอได้ยินที่ถานหย่าพูด จ้าวเวยจึงทำได้เพียงยื่นใบสมัครให้ถานหย่าเซ็นชื่อลงไป

เดิมทีจ้าวเวยอยากให้ถานหย่าลงวิ่งสี่ร้อยเมตรหรือแปดร้อยเมตร แต่ในเมื่อตอนนี้เธอปฏิเสธตรง ๆ เขาก็ทำได้แค่ยอมให้เธอเซ็นชื่อไปก่อน อย่างน้อยถานหย่าก็ลงแข่งกระโดดสูง ถือว่างานของเขาสำเร็จลุล่วงไปได้ส่วนหนึ่งแล้ว

"หวงจิงจิง เธอลงสักรายการเถอะ ขอแค่เธอลง รายการที่เหลืออยู่ตรงนี้ให้เธอเลือกได้ตามใจชอบเลย!" จ้าวเวยไปหาหวงจิงจิงต่อ พลางหยิบใบสมัครกับรายการแข่งขันยื่นให้เธอดู

ทว่าหวงจิงจิงกลับไม่สนใจไยดี สายตามองตรงไปยังหลี่เค่อที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ทันที พอหลี่เค่อเห็นหวงจิงจิงมองมาที่ตน ก็รีบเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว

"ในเมื่อหลี่เค่อไม่ลง ฉันก็ไม่ลงเหมือนกัน!" หวงจิงจิงยิ้มน้อย ๆ แล้วยื่นใบสมัครกับรายการแข่งขันคืนให้จ้าวเวยเบา ๆ

"เอ่อ...ก็ได้! งั้นฉันไปหาคนอื่นต่อแล้วกัน!" จ้าวเวยลังเลไปชั่วครู่ สุดท้ายก็ไม่ได้ฝืนใจหวงจิงจิง ทุกคนล้วนเป็นเพื่อนร่วมชั้น เพิ่งอยู่ด้วยกันได้ไม่นานและยังไม่ค่อยสนิทกันเท่าไร จ้าวเวยจึงไม่อยากทำให้ความสัมพันธ์บาดหมาง

เดินวนอยู่รอบหนึ่งจนปากเปียกปากแฉะ จ้าวเวยก็หาคนได้เพียงสิบคนเท่านั้น แถมทุกคนยังลงแข่งแค่คนละรายการเดียว เมื่อเขานำใบสมัครมาเทียบกับรายการแข่งขัน ก็พบว่ายังเหลือวิ่งห้าพันเมตรชายหญิง วิ่งแปดร้อยเมตรหญิง และวิ่งหนึ่งร้อยเมตรชายหญิง รวมสี่รายการนี้ที่ยังไม่มีใครลงชื่อสมัครเลย

เหตุผลที่สี่รายการนี้ไม่มีใครลงสมัคร จ้าวเวยไม่ต้องเดาก็รู้ คำเดียวคือเหนื่อย สองคำคือเหนื่อยมาก สามคำคือเหนื่อยสุด ๆ โดยเฉพาะวิ่งระยะไกลห้าพันเมตร หากไม่ใช่คนที่มีพรสวรรค์โดดเด่นจริง ๆ หรือคนที่วิ่งระยะไกลเป็นประจำ ก็ไม่มีทางยอมลงแข่งอย่างเด็ดขาด

"ยังเหลือเฮ่ออวิ๋นเป็นคนสุดท้าย หวังว่าจะมีโชคดีบ้างนะ! จ้าวเวย สู้โว้ย!" ตอนนี้จ้าวเวยสวมบทบาทหัวหน้าฝ่ายกีฬาอย่างเต็มตัวแล้ว ทั้งทุ่มเทรับผิดชอบหน้าที่และลงแรงทำอย่างสุดกำลัง แต่เมื่อเขาไปหาเฮ่ออวิ๋น เฮ่ออวิ๋นกลับหยิบปากกาขึ้นมาเขียนชื่อหลี่เค่อลงในช่องวิ่งระยะไกลห้าพันเมตรและวิ่งระยะสั้นหนึ่งร้อยเมตรทั้งสองรายการในใบสมัครทันที

"เอ่อ... เฮ่ออวิ๋น แบบนี้จะไม่ค่อยดีมั้ง!" พอเห็นเฮ่ออวิ๋นเขียนชื่อหลี่เค่อลงไป ตอนแรกจ้าวเวยก็ดีใจ ทว่าจากนั้นกลับลังเลอยู่บ้าง เพราะยังไงเฮ่ออวิ๋นก็ไม่ใช่หลี่เค่อ ถ้าหลี่เค่อไม่ยอมแล้วไม่ไปแข่งขึ้นมา เรื่องมันจะแย่เอา

"แกวางใจได้เลย ในเมื่อฉันเขียนแล้ว ก็จะทำให้เขายอมตกลงแต่โดยดีเอง ไม่ทำให้แกต้องลำบากใจหรอก!" เฮ่ออวิ๋นย่อมรู้ความคิดของจ้าวเวยดี จึงยิ้มบางๆ แล้วยื่นใบสมัครกับรายชื่อรายการแข่งขันคืนให้จ้าวเวย

และในตอนนั้นเอง หลี่เค่อก็เดินมาข้างกายเฮ่ออวิ๋น พอเห็นจ้าวเวยกำลังคุยกับเฮ่ออวิ๋นอยู่ เขาก็นึกว่าจ้าวเวยมาเกลี้ยกล่อมให้เฮ่ออวิ๋นลงแข่งกีฬาสีของโรงเรียนเหมือนกัน จึงรีบปรี่เข้าไปห้ามปรามทันที "พี่อวิ๋น พี่อย่าลงแข่งเลย งานกีฬาสีโรงเรียนน่าเบื่อจะตาย ทั้งเหนื่อยแล้วก็ไม่มีรางวัลอะไรสักอย่าง!"

"ไม่เป็นไร! แกวางใจได้! ฉันไม่ได้สมัครหรอก แค่เขียนชื่อแกลงไปแทนเท่านั้นเอง!" เฮ่ออวิ๋นเพิ่งจะพูดจบ หลี่เค่อก็อึ้งค้างไปในทันที

"อะไรนะ! เอาชื่อฉันไปลงเนี่ยนะ! พี่อวิ๋น พี่... พี่ทำร้ายฉันแล้ว! เสียแรงที่ฉันไว้ใจพี่มาตั้งหลายปี พี่กลับ...!" หลี่เค่อพูดพลางแย่งใบสมัครในมือจ้าวเวยมาดู และก็เป็นจริงอย่างที่เฮ่ออวิ๋นว่า ชื่อของเขาถูกเฮ่ออวิ๋นเขียนลงไปเรียบร้อยแล้ว

"จ้าวเวย ขอต่อรองหน่อยสิ?" หลี่เค่อทำหน้าประจบสอพลอ ท่าทางน่าหมั่นไส้นั้นทำเอาเฮ่ออวิ๋นแทบไม่อยากเชื่อสายตาว่านี่คือหลี่เค่อ

"ทำไมเหรอ? จะต่อรองอะไร?" จ้าวเวยไม่ได้โง่ พอเห็นสถานการณ์แบบนี้ก็เริ่มแกล้งทำเป็นไขสือ ไม่ยอมแตะเรื่องสมัครเลยแม้แต่น้อย ทว่าในใจเขากลับเริ่มหวั่นวิตก "หลี่เค่อคงจะไม่..."

แล้วก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ ขณะที่จ้าวเวยกำลังกังวล หลี่เค่อก็พูดต่อว่า "ก็เรื่องสมัครนี่ไงเล่า! พี่อวิ๋นสมัครแทนฉันโดยไม่ได้รับความยินยอมจากฉันสักนิด นายช่วยขีดชื่อฉันทิ้งทีสิ!"

"งั้นไม่ได้! ในเมื่อสมัครไปแล้ว เรื่องนี้ก็ถือว่าเคาะแล้ว ถ้ามีปัญหา นายก็ไปบอกครูซุนเอาเองเถอะ! ฉันยังต้องไปหาคนอื่นอีก ขอชิ่งก่อนล่ะ!" จ้าวเวยตัดบทอย่างเด็ดขาด ส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน พูดจบก็รีบเผ่นแน่บทันที

พอเห็นแบบนี้ หลี่เค่อก็เริ่มลนลาน เดิมทีเขาไม่อยากเข้าร่วมอยู่แล้ว แต่ตอนนี้กลับตกที่นั่งลำบากถอยไม่ได้เสียแล้ว เขาหันกลับไปมองเฮ่ออวิ๋นที่กำลังแอบหัวเราะ จึงได้แต่ทำหน้าเบะร้องทุกข์ "พี่อวิ๋น พี่ทำฉันลำบากแทบแย่แล้ว!"

"ทำแกแย่อะไรกัน ปกติเห็นแกเล่นบาสเกตบอลออกจะกระตือรือร้น หรือว่าแค่วิ่งแค่นี้จะไม่ไหวแล้ว? แบบนี้ไม่สมกับฉายาเจ้าชายแห่งวงการกีฬาของแกเลยนะ" เฮ่ออวิ๋นเอ่ยแซว ก่อนจะก้มหน้าก้มตาเปิดตำราเรียน ไม่สนใจหลี่เค่ออีก

"เจ้าชายแห่งวงการกีฬา? ฉันเคยมีฉายานี้ด้วยเหรอ?" หลี่เค่อได้ยินคำพูดของเฮ่ออวิ๋นก็นึกย้อนอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ได้แต่ส่ายหน้าพร้อมกับหัวเราะแห้งๆ แล้วเดินกลับไปนั่งที่ของตัวเอง

พอถึงช่วงเรียนรู้ด้วยตนเองในคาบค่ำ จ้าวเวยก็ฟุบลงกับโต๊ะ พลางถือใบสมัครแล้วอุทานออกมาว่าไม่ใช่ง่ายๆ เลย! ในที่สุดเขาก็รวบรวมคนลงแข่งงานกีฬาสีของโรงเรียนได้ครบจนได้ แม้ทุกรายการจะมีคนลงแค่รายการละคน แต่ก็ถือว่าหาคนครบแล้ว ซึ่งเรื่องนี้ทำเอาเขาต้องเปลืองแรงไปไม่น้อยเลยทีเดียว

และในเวลานี้เอง ณ ห้องประชุมใหญ่แห่งหนึ่งของสำนักการศึกษามณฑลในเมืองเอก มีคนนั่งอยู่เต็มห้อง เบื้องหน้าของพวกเขามีเรียงความวางเรียงรายอยู่เป็นจำนวนมาก ซึ่งเรียงความเหล่านี้ก็คือผลงานยอดเยี่ยมที่ผ่านเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศของการประกวดเรียงความในครั้งนี้

"ครูจาง คุณว่าเรียงความเรื่องนี้เขียนเป็นอย่างไรบ้างครับ" คนที่พูดแซ่หาน เป็นเจ้าหน้าที่ของสำนักการศึกษา แม้คนผู้นี้จะมีตำแหน่งเพียงระดับชู่ แต่ก็เป็นตัวแทนผู้รับผิดชอบอย่างเป็นทางการของฝ่ายจัดการประกวดเรียงความในครั้งนี้ ส่วนคณะกรรมการตัดสินโดยพื้นฐานแล้วล้วนเป็นครูสอนภาษาจีนระดับเชี่ยวชาญพิเศษจากทั่วทั้งมณฑล