ตอนที่ 77 งานกีฬาสีใกล้เข้ามา

บ่ายวันอาทิตย์ เฮ่ออวิ๋นกับหลี่เค่อรีบมุ่งหน้าไปยังโรงเรียนมัธยมประจำตำบล เพราะตอนค่ำมีเรียนคาบศึกษาด้วยตนเอง อีกทั้งครูซุนที่เป็นครูประจำชั้นยังต้องเช็กชื่อ ทั้งสองจึงจำเป็นต้องไป

พอถึงโรงเรียน หลังจากยัดขนมที่เอามาจากบ้านไว้ในห้องพักจนหมด ทั้งสองก็รีบมาที่ห้องเรียน ในเวลานี้ ภายในห้องเรียนส่งเสียงจอแจ ทุกคนต่างจับกลุ่มคุยเรื่องที่เกิดขึ้นช่วงวันหยุดเสาร์อาทิตย์กันอย่างออกรส

หลังผ่านการปรับตัวและทำความรู้จักกันมาหนึ่งสัปดาห์ ทุกคนเริ่มคุ้นเคยกันบ้างแล้ว อย่างน้อยในเรื่องของการเรียกชื่อก็ไม่เกิดการเรียกผิดหรือนึกไม่ออกอีก

แน่นอนว่าเรื่องเรียกชื่อผิดนั้นไม่มีทางเกิดขึ้นกับเฮ่ออวิ๋นอยู่แล้ว เพราะเขาเป็นผู้ย้อนเวลากลับมา สำหรับทุกคนในห้อง 125 เขาแทบจะเรียกชื่อได้ทั้งหมด เพียงแต่เวลาผ่านไปสิบกว่าปี บางคนจึงเหลือเพียงความทรงจำเลือนรางในสมอง เขาจึงต้องทำความรู้จักใหม่อีกครั้ง

"พวกนายได้ยินกันหรือยัง ได้ยินว่าโรงเรียนเราจะสร้างตึกหอพักใหม่แล้วนะ!" คนพูดเป็นเด็กอ้วนคนหนึ่ง กะดูน่าจะหนักร้อยห้าสิบกว่าจิน รูปร่างไม่สูงนัก แต่มองปราดเดียวก็รู้ว่ามีแรงมหาศาล

คนผู้นี้ เฮ่ออวิ๋นจำได้แม่นว่าชื่อจ้าวเวย เป็นคนในตำบล ชั้นประถมดูเหมือนจะเรียนที่โรงเรียนประถมประจำตำบล ครั้งนี้ที่สามารถถูกจัดมาอยู่ห้อง 125 ได้ ก็เพราะอาหญิงของเขาใช้เส้นสายล้วน ๆ เพราะตามการจัดสรรของโรงเรียน ห้อง 125 เป็นหนึ่งในสามห้องที่โรงเรียนมุ่งเน้นบ่มเพาะเป็นพิเศษ

ถึงแม้จะใช้เส้นสายเข้ามา แต่ผลการเรียนของจ้าวเวยกลับพุ่งขึ้นเรื่อย ๆ พอถึง ม.2 เขาก็ติดอันดับห้าของห้องและอันดับยี่สิบของทั้งระดับชั้นแล้ว ต่อมาใน ม.2 เทอมปลาย เขาได้เข้าร่วมทีมกีฬาของโรงเรียน กลายเป็นนักเรียนโควตากีฬา ตอนสอบเข้า ม.ปลาย ไม่เพียงคะแนนวิชาการจะผ่านเกณฑ์คัดเลือกของโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งอำเภอหยวนสุ่ยเท่านั้น แต่ยังอาศัยโควตานักกีฬา ทำให้ตอนสอบเกาเข่าสามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำระดับปริญญาตรีได้อีกด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น เฮ่ออวิ๋นยังจำได้ขึ้นใจว่าสิ่งที่จ้าวเวยถนัดที่สุดคือการทุ่มน้ำหนักและขว้างจักร ทุกครั้งที่โรงเรียนจัดงานกีฬาสี การแข่งสองรายการนี้เขาก็แทบจะกวาดแชมป์ไปครองคนเดียว

"สร้างตึกหอพักเหรอ เยี่ยมไปเลยสิ! ตอนนี้หอพักพวกเราแย่สุด ๆ ทั้งซอมซ่อแถมยังมืดทึบยังกับคุก!" เมื่อจ้าวเวยบอกข่าวที่ได้ยินมาจากใครก็ไม่รู้ เพื่อนนักเรียนสองสามคนที่ล้อมรอบตัวเขาต่างก็เผยสีหน้ายินดี ในจำนวนนั้นมีเพื่อนนักเรียนที่ดูผอมกะหร่อง สวมแว่นสายตาหนาเตอะคนหนึ่งเอ่ยชมอย่างออกนอกหน้า

"เหรินเฟยพูดถูกเผง! ตั้งแต่วันแรกที่ฉันย้ายเข้ามาอยู่หอพัก ฉันก็ไม่สบอารมณ์กับหอพักของโรงเรียนเต็มแก่แล้ว พวกนายไม่รู้หรอกว่าเมื่อสัปดาห์ก่อน ฉันถูกตัวเรือนบนที่นอนกัดจนตุ่มขึ้นเต็มตัว พอกลับถึงบ้าน แม่ฉันต้องทายาให้ตั้งเยอะ จนถึงตอนนี้ยังไม่หายเลย!"

คนที่พูดชื่อหวงเฮ่อโหลว ต่างจากหอกระเรียนเหลืองหวงเฮ่อโหลวอันเลื่องชื่อแค่อักษรเดียว บางทีอาจเป็นเพราะพ่อแม่ของเขาไปเที่ยวหอกระเรียนเหลืองแล้วตั้งท้องเขาพอดี ถึงได้ตั้งชื่อแบบนี้ให้

สำหรับคนอย่างหวงเฮ่อโหลว เรื่องเดียวที่เฮ่ออวิ๋นจำได้แม่นเป็นพิเศษก็คือ หมอนี่ทำอะไรพิลึกพิลั่นไม่เหมือนชาวบ้านชาวช่อง อย่างเช่นมีอยู่ครั้งหนึ่งที่ห้องจัดเวรทำความสะอาดใหญ่ แล้วมอบหมายให้เขาเช็ดหน้าต่าง เขาก็เช็ดไปเถอะ แต่เขากลับไปหาเครื่องมือจากที่ไหนไม่รู้มาถอดกระจกออก เพื่อที่จะเช็ดร่องระหว่างกระจกกับกรอบหน้าต่างให้สะอาด จากนั้นก็ค่อย ๆ เช็ดอย่างประณีต แล้วค่อยประกอบกระจกกลับเข้าไปทีละนิด

ที่ทำให้เพื่อน ๆ พูดไม่ออกยิ่งกว่านั้นก็คือ พอเขาเช็ดตามร่องจนสะอาดเอี่ยมแล้ว ยังเอาเรื่องนี้มาคุยโวโอ้อวด บอกว่าตัวเองทำความสะอาดได้ตั้งใจกว่าใครเพื่อน

"พวกนายเลิกเดากันได้แล้ว! จริง ๆ เรื่องนี้ฉันรู้ดีกว่าพวกนายเสียอีก! ครูหลิวที่ฝ่ายวิชาการน่ะพวกนายรู้จักใช่ไหม นั่นน้าชายฉันเอง วันอาทิตย์นี้ฉันไปบ้านเขา ได้ยินเขาบอกว่าเรื่องนี้ยังอีกนาน เพราะฉะนั้นพวกนายอย่าฝันกลางวันไปหน่อยเลย!" ขณะที่ทุกคนกำลังคุยกันอย่างออกรส จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น ราวกับเอาน้ำเย็นมาราดรดลงบนหัวของทุกคนในพริบตา

"ไช่เปาจื่อ นายพูดอะไรน่ะ! ไม่สร้างเหรอ?" จ้าวเวยได้ยินเข้าก็หันขวับไปมองคนพูดทันที คนที่เอาน้ำเย็นมาราดรดนี้ชื่อไช่เป้า จ้าวเวยกับเขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันมาตั้งแต่ประถม แถมสนิทกันมาก ทุกครั้งที่เรียกจึงมักจะเรียกฉายาว่าไช่เปาจื่อ

"อืม! ฉันได้ยินมาจากปากน้าชายแท้ ๆ เลย อย่างน้อยช่วงสองปีนี้ไม่สร้างแน่!" ไช่เป้าพยักหน้าพูดขึ้น

ตอนนี้เฮ่ออวิ๋นฟังที่ทั้งสองคนคุยกันพลางคิดในใจ 'ดูท่าอนาคตคงไม่ได้เปลี่ยนไป หอพักใหม่ยังไม่สร้างตอนนี้จริง ๆ ด้วย!'

"แค่ก แค่ก...!" ขณะที่เฮ่ออวิ๋นกำลังครุ่นคิด ด้านนอกประตูห้องเรียนก็มีคนคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับกระแอมไอเบา ๆ ไม่กี่ที

ทุกคนมองตามเสียงไปก็หน้าถอดสีทันที พากันรีบกลับไปนั่งที่ของตัวเอง ภายในห้องเรียนพลันเงียบสงัดลงในพริบตา

ที่แท้คนที่กระแอมก็คือครูซุน ครูประจำชั้นนี่เอง!

"ครึกครื้นกันดีนี่! คุยต่อสิ! ทำไมไม่พูดกันแล้วล่ะ?" ครูซุนทำหน้าขรึม ค่อย ๆ เดินเข้ามาในห้องเรียน พอเดินมาถึงข้างตัวจ้าวเวยก็ปรายตามองเขาอย่างมีความหมาย ก่อนจะเดินหน้าต่อไปจนถึงหน้าชั้นเรียนถึงหยุดฝีเท้าลง

"เมื่อกี้เสียงออดดัง พวกเธอไม่ได้ยินกันหรือไง? หรือว่าได้ยินแล้ว แต่ไม่คิดจะใส่ใจเลยสักนิด?" คำพูดของครูซุนทำเอาทุกคนเงียบกริบไม่มีใครกล้าเอ่ยปาก เป็นจริงอย่างที่ครูซุนว่าไว้ ทุกคนได้ยินเสียงออดแล้วจริง ๆ เพียงแต่ไม่มีใครใส่ใจ เพราะวันนี้เพิ่งจะเป็นวันอาทิตย์ ตามตารางเวลาของโรงเรียน วันอาทิตย์มีแค่คาบศึกษาด้วยตนเองช่วงค่ำเท่านั้น

ทว่าครูซุนไม่ได้คิดเช่นนั้น ในสายตาของเขา ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ ขอเพียงเป็นคาบศึกษาด้วยตนเองก็ต้องรักษาระเบียบวินัยในห้องเรียน แม้วันนี้จะเป็นวันอาทิตย์ คาบศึกษาด้วยตนเองช่วงค่ำก็ไม่อนุญาตให้กระซิบกระซาบ ชวนกันคุยเล่น หรือปล่อยเวลาให้ผ่านไปเฉย ๆ เด็ดขาด

"คราวหน้าจำไว้ให้ดี ขอเพียงอยู่ในเวลาเรียน ไม่ว่าจะเป็นคาบศึกษาด้วยตนเองหรือคาบอื่น ก็ต้องรักษาระเบียบวินัยในห้องเรียนทั้งนั้น ถ้าฉันจับได้อีกล่ะก็ จะเรียกผู้ปกครองมาพบ" คำพูดของครูซุนไม่ต่างอะไรกับการแขวนดาบเล่มยักษ์ไว้เหนือหัวทุกคน หากไม่ระวังให้ดี ดาบยักษ์เล่มนั้นก็พร้อมจะร่วงลงมาได้ทุกเมื่อ

"จริงสิ! ทางโรงเรียนกำหนดจัดงานกีฬาสีขึ้นในช่วงสองวันก่อนถึงวันชาติ ในเมื่อตอนนี้ยังไม่ได้เลือกกรรมการห้อง ฉันขอแต่งตั้งให้นักเรียนจ้าวเวยทำหน้าที่หัวหน้าฝ่ายกีฬาของห้องเรา ให้เขารับหน้าที่สำคัญในการคัดเลือกตัวแทนลงแข่งกีฬาสีไปก่อนชั่วคราว นักเรียนจ้าวเวย เธอมีความเห็นอะไรไหม?"

ทันทีที่ครูซุนพูดจบและเบนสายตาไปทางจ้าวเวย นักเรียนเกือบทุกคนยังคงตั้งสติไม่ทัน พลางคิดในใจว่า ทำไมถึงจัดงานกีฬาสีเร็วขนาดนี้ อีกทั้งพวกตนเพิ่งจะขึ้น ม.1 ต้องเข้าร่วมด้วยอย่างนั้นหรือ?

"ครูซุนครับ ครูให้ผมเป็นหัวหน้าฝ่ายกีฬาผมไม่มีปัญหาหรอกครับ แต่จะไม่ให้ผมเป็นคนคัดตัวแทนแข่งกีฬาสีได้ไหมครับ? ผมกลัวจะทำเรื่องพังน่ะครับ!" จ้าวเวยลุกขึ้นยืนด้วยเรือนร่างสูงใหญ่พลางเกาท้ายทอย พูดขึ้นอย่างซื่อ ๆ

ครูซุนได้ยินคำพูดของจ้าวเวยก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเกลี้ยกล่อมว่า "นักเรียนจ้าวเวย เธอไม่ต้องกลัว ครูมอบหมายเรื่องนี้ให้เธอ แสดงว่าครูเชื่อใจเธอ เธอมีหน้าที่แค่ไปคัดเลือกคน ส่วนผลจะออกมาเป็นยังไงก็ไม่ต้องกังวลไป ครูเชื่อว่าทุกคนจะให้ความร่วมมือกับเธอเป็นอย่างดี!"

"แล้วก็นักเรียนทุกคน ถ้าใครมีความสามารถพิเศษทางด้านกีฬา ขอให้กระตือรือร้นมาลงชื่อสมัครกันนะ รายการแข่งขันประเภทต่าง ๆ ในงานกีฬาสีที่จะจัดขึ้นฉันมีอยู่สองชุด ชุดหนึ่งฉันจะให้จ้าวเวยไป ส่วนอีกชุดฉันจะติดไว้ที่ประตูหน้าห้องเรียน เลิกเรียนแล้วทุกคนค่อยมาดูกันเองได้" ครูซุนพูดพลางหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งยื่นให้จ้าวเวย จากนั้นก็เดินออกจากห้องเรียนไปเอากาวที่ห้องพักครูมาติดกระดาษอีกชุดไว้ที่ประตู