ตอนที่ 76 แผนกบุคคล!

นับตั้งแต่หวังเจี้ยนหลินเสนอตัวจัดตั้งทีมตกแต่งภายในเมื่อคราวก่อน เขาก็รับงานทั้งเล็กทั้งใหญ่มาไม่น้อย แม้จะไม่ได้ทำเงินมากมายอะไร แต่ก็ได้สั่งสมประสบการณ์ไว้เพียบ จากนั้นพอเฮ่ออวิ๋นควักเงินลงทุนนับล้านก่อตั้งบริษัทรับเหมาก่อสร้างขึ้นมาจริง ๆ หวังเจี้ยนหลินก็ขึ้นเป็นผู้จัดการทั่วไปของบริษัทไปตามครรลอง ในมือไม่เพียงมีทีมตกแต่งภายในอยู่หลายทีม แต่ยังมีทีมงานก่อสร้างสำหรับสร้างบ้านโดยเฉพาะอีกด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น ในช่วงเวลานี้เอง ด้วยชื่อเสียงอันยอดเยี่ยม บริษัทรับเหมาก่อสร้างของเฮ่ออวิ๋นจึงค่อย ๆ สั่งสมชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วตำบลใกล้เคียงหลายแห่ง บรรดาเถ้าแก่ต่างพากันมาติดต่อธุรกิจกับหวังเจี้ยนหลินไม่ขาดสาย และสิ่งที่ทำให้เฮ่ออวิ๋นดีใจยิ่งกว่าเดิมก็คือ บ้านที่คนเหล่านั้นว่าจ้างให้สร้าง ส่วนใหญ่มีวงเงินลงทุนอยู่ที่เจ็ดแปดแสนหรือกระทั่งเกินกว่าหนึ่งล้านหยวนขึ้นไปทั้งสิ้น

ขณะที่บ้านซึ่งบริษัทก่อสร้างไปก่อนหน้านี้ เมื่อสร้างเสร็จและผ่านการตรวจรับงานเรียบร้อย บริษัทก็ได้รับเงินค่าจ้างครบเต็มจำนวน จนถึงตอนนี้ทำกำไรไปได้เกือบล้านหยวนแล้ว

เมื่อได้ทราบข่าวดีนี้ เฮ่ออวิ๋นย่อมดีใจเป็นธรรมดา เขาไม่เพียงสั่งขึ้นเงินเดือนให้พนักงานในบริษัทรับเหมาก่อสร้างทันที แต่ยังปรับเงินเดือนรายปีของหวังเจี้ยนหลินขึ้นเป็นห้าหมื่นหยวนอีกด้วย

ทว่าในระหว่างที่ขึ้นเงินเดือนนั้น เฮ่ออวิ๋นยังได้จัดชั้นเรียนขึ้นมาเป็นกรณีพิเศษ โดยเชิญผู้เชี่ยวชาญด้านการก่อสร้างมืออาชีพหลายคนมาฝึกอบรมพนักงานในบริษัท โดยเฉพาะการอบรมเรื่องการให้ความสำคัญกับคุณภาพการก่อสร้าง

ในฐานะนักออกแบบอาคาร เฮ่ออวิ๋นรู้ซึ้งเป็นอย่างดีว่าคุณภาพของงานต้องมาก่อนเป็นอันดับแรกเสมอ ส่วนการหาเงินเป็นเพียงเรื่องรอง หากไร้ซึ่งคุณภาพที่ได้มาตรฐาน เมื่อเกิดเรื่องขึ้นมา การชดใช้เงินยังนับเป็นเรื่องเล็ก แต่ถ้าส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของบริษัท นั่นแหละเรื่องใหญ่

พอจัดการเรื่องนี้เสร็จ เฮ่ออวิ๋นก็เริ่มวุ่นอยู่กับอีกเรื่องหนึ่งต่อ เขากำลังเตรียมก่อตั้งแผนกบุคคลของบริษัทขึ้นมา แผนกบุคคลนี้ไม่เพียงดูแลเรื่องการโยกย้ายบุคลากรของเครือร้านหอยดูดซื่อหม่าโถวเท่านั้น แต่ยังครอบคลุมไปถึงการรับสมัครและโยกย้ายบุคลากรของบริษัทรับเหมาก่อสร้างอีกด้วย

และภารกิจอันหนักหน่วงนี้ เขาตั้งใจจะมอบหมายให้เกาหางเป็นคนรับผิดชอบ

เหตุผลข้อแรก เกาหางเป็นหัวกะทิที่จบจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง ข้อสอง เกาหางทำหน้าที่ผู้จัดการสาขามานานขนาดนี้ ผลงานโดดเด่นมาก อีกทั้งความสามารถด้านการบริหารก็ยอดเยี่ยม จางเหว่ยเอ่ยปากชมเขาอยู่บ่อยครั้ง ส่วนข้อสาม ตอนที่เฮ่ออวิ๋นเสนอเรื่องการตั้งแผนกบุคคลขึ้นมา จางเหว่ยก็แนะนำให้เขาเป็นผู้จัดการแผนกบุคคลในทันที

เมื่อรวมเหตุผลทั้งสามข้อนี้เข้าด้วยกัน ตำแหน่งผู้จัดการแผนกบุคคล เฮ่ออวิ๋นจึงตัดสินใจเลือกเกาหางโดยปริยาย

แน่นอนว่าการจัดตั้งแผนกบุคคลขึ้นมาในตอนนี้ เฮ่ออวิ๋นไม่ได้พิจารณาแค่เรื่องการบริหารบริษัทให้ดียิ่งขึ้นเท่านั้น แต่ยังคำนึงถึงความเป็นจริงอีกข้อหนึ่ง นั่นคือเขาต้องการทำตัวเงียบ ๆ ไม่อยากให้คนอื่นรู้มากเกินไปว่าแท้จริงแล้วเขาคือเจ้านายผู้อยู่เบื้องหลัง

แต่ถ้าตามปกติแล้วเขามีความคิดอะไรบางอย่าง แล้วไม่สามารถถ่ายทอดไปยังพนักงานของทั้งสองบริษัท โดยเฉพาะพวกหวังเจี้ยนหลินได้อย่างมีประสิทธิภาพ จะทำอย่างไรล่ะ ดังนั้นเขาจึงจำเป็นต้องมีคนกลางคอยเป็นกระบอกเสียงส่งต่อคำสั่ง และนี่ก็เป็นปัญหาที่ทำให้เฮ่ออวิ๋นปวดหัวมาโดยตลอด

เหมือนอย่างก่อนหน้านี้ที่เขาเปิดร้านหอยดูดแล้วดึงพ่อเฒ่าซุนมาเป็นโล่กำบัง หาจางเหว่ยมาเป็นผู้จัดการทั่วไป หาหวังเจี้ยนหลินมาเป็นหัวหน้าทีมตกแต่ง เหตุผลลึก ๆ ล้วนทำไปเพื่อพยายามไม่ให้คนอื่นรู้ว่าเด็กวัยสิบกว่าขวบอย่างเฮ่ออวิ๋นจะครอบครองกิจการมากมายขนาดนี้ สรุปสั้น ๆ แค่ประโยคเดียว เฮ่ออวิ๋นอยากทำตัวเงียบ ๆ ไม่อยากให้พ่อแม่รู้เรื่องพวกนี้ อย่างน้อยก็ก่อนที่เขาจะเข้ามหาวิทยาลัย จะให้เฮ่อเจียกั๋วกับเจิงเสี่ยวอวี่รู้ไม่ได้เด็ดขาด

พูดมาตั้งเยอะ ทว่าสุดท้ายแล้วก็มีแค่จุดเดียว นับตั้งแต่เฮ่ออวิ๋นได้เกิดใหม่ เขาก็ยึดมั่นในการทำตัวเงียบ ๆ ไม่เด่นดังมาโดยตลอด พยายามไม่แสดงพฤติกรรมที่เกินวัยของตัวเองออกมา เพราะเฮ่ออวิ๋นตระหนักดีว่า การจะทำตัวเหมือนพวกตัวเอกในนิยายที่พอย้อนเวลามาก็เปิดสูตรโกงถล่มทลายนั้น มันเป็นไปไม่ได้เลยในชีวิตจริง อย่างน้อยเฮ่ออวิ๋นในตอนนี้ก็ซาบซึ้งกับเรื่องนี้เป็นอย่างยิ่งแล้ว

การเกิดใหม่ไม่ได้สารพัดนึก มันยังคงมีความยากลำบาก มีอุปสรรคขวากหนาม และยังคงต้องต่อสู้ดิ้นรนพยายามเช่นเดิม อนาคตไม่ได้ถูกกำหนดไว้ตายตัวโดยไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

หลังจากตัดสินใจได้แน่วแน่ เฮ่ออวิ๋นจึงต่อสายหาหวังเจี้ยนหลิน เขาไม่ได้พูดคุยเรื่องกิจการภายในบริษัทกับอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย เพียงแค่ถามไถ่ไปเรื่อยเปื่อยสองสามประโยคว่าการค้าเป็นอย่างไรบ้าง ชินกับการทำงานหรือยัง ซึ่งล้วนเป็นหัวข้อสนทนาทั่วไปที่ไม่สลักสำคัญอะไรนัก

ที่ทำเช่นนี้ จริง ๆ แล้วเฮ่ออวิ๋นมีจุดประสงค์แอบแฝง เขาดูเหมือนชวนคุยเรื่องสัพเพเหระไม่สำคัญ ทว่าแท้จริงแล้วกลับกำลังเลียบ ๆ เคียง ๆ ถามเพื่อหยั่งเชิงดูสถานการณ์การทำงานของหวังเจี้ยนหลิน ส่วนหวังเจี้ยนหลินก็เพราะเฮ่ออวิ๋นเคยแนะนำให้รู้จักกับจางเหว่ย จนทำให้เขาได้กลายเป็นหัวหน้าทีมของบริษัทก่อสร้างแห่งหนึ่ง จึงรู้สึกซาบซึ้งใจในตัวเฮ่ออวิ๋นเป็นอย่างยิ่ง ดังนั้นพอเฮ่ออวิ๋นเอ่ยถามอะไรขึ้นมา เขาจึงตอบกลับไปตามตรงทีละเรื่องแทบทั้งหมด

"เฮ่ออวิ๋น นายจะว่างช่วงไหนบ้างเหรอ" พอเฮ่ออวิ๋นเตรียมจะวางสาย หวังเจี้ยนหลินก็โพล่งถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง

ต่อคำถามนั้น แม้เฮ่ออวิ๋นจะไม่รู้ว่าหวังเจี้ยนหลินคิดจะทำอะไร แต่ก็ยังตอบกลับไปว่า "ตอนนี้ผมก็ว่างอยู่นะครับ คุณมีธุระอะไรรึเปล่า"

"จริง ๆ ก็ไม่มีอะไรหรอก แค่อยากจะเลี้ยงข้าวนายดี ๆ สักมื้อ ข้อแรกก็เพื่อขอบคุณที่นายช่วยแนะนำให้ฉันรู้จักกับคุณจาง จนทำให้ฉันได้เป็นหัวหน้าทีมตกแต่งภายใน ข้อสองฉันอยากจะขอร้องให้นาย...ขอร้องให้นาย..." พอได้ยินว่าเฮ่ออวิ๋นว่าง หวังเจี้ยนหลินจึงเอ่ยขึ้นมา ทว่าพอพูดถึงช่วงท้ายกลับเริ่มอึกอักอ้ำอึ้ง ค

"จะให้ผมช่วยพูดเรื่องหวังเต๋อฟู่ลูกพี่ลูกน้องของคุณใช่ไหมล่ะครับ" เฮ่ออวิ๋นลองเดาดู

ปลายสายอย่างหวังเจี้ยนหลินพอได้ยินดังนั้นก็พยักหน้ารัวๆ ทันทีพลางพูดว่า "ใช่ๆๆ! เฮ่ออวิ๋น ฉันรู้ว่าที่บ้านเธอน่าจะมีความสัมพันธ์ที่ดีกับประธานจาง ยังไงก็ช่วยหน่อยเถอะนะ ให้เขาได้เข้ามาทำงานที่บริษัท เธอวางใจได้เลย ไม่ว่าจะจัดงานอะไรให้ทำ เขาก็ไม่มีทางบ่นสักคำแน่!"

"เรื่องจัดหางานให้น่ะไม่มีปัญหาหรอกครับ ผมได้ยินมาว่าเถ้าแก่เบื้องหลังของประธานจางเตรียมจะตั้งแผนกบุคคลขึ้นมาเร็วๆ นี้ ให้เขาไปรายงานตัวที่นั่นได้โดยตรงเลย แต่กลัวก็แต่ว่าเขาจะไม่ยอมมานี่สิ ก่อนหน้านี้ผมได้ยินประธานจางพูดว่าเขา..." เรื่องที่ก่อนหน้านี้หวังเต๋อฟู่ไม่ยอมตกลงรับตำแหน่งหัวหน้าทีมช่างตกแต่งนั้นทำให้เฮ่ออวิ๋นรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง เพราะในมุมมองของเขา หวังเต๋อฟู่เป็นคนซื่อสัตย์จริงใจ หากมอบหมายหน้าที่สำคัญให้ย่อมไว้ใจได้

แต่ในขณะเดียวกัน เฮ่ออวิ๋นก็กำลังคิดอยู่ว่า ถ้าตอนนั้นให้หวังเต๋อฟู่เป็นหัวหน้าทีมช่างตกแต่งจริงๆ บริษัทรับเหมาก่อสร้างก็คงไม่มีขนาดใหญ่โตอย่างทุกวันนี้ เพราะถึงแม้หวังเต๋อฟู่จะซื่อสัตย์จริงใจและน่าไว้ใจเพียงใด แต่กลับมีข้อเสียอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือขาดความกล้าที่จะบุกตะลุยไปข้างหน้า หรือพูดอีกอย่างก็คือไม่ยอมเสี่ยง ได้แต่กอดผลประโยชน์ตรงหน้าเอาไว้ ซึ่งสำหรับการทำมาค้าขายแล้ว ถือเป็นเรื่องที่ส่งผลเสียอย่างยิ่ง

"เฮ่ออวิ๋น เรื่องนี้เธอวางใจได้เลย ฉันจะเกลี้ยกล่อมเขาให้ได้แน่นอน!" หวังเจี้ยนหลินตบหน้าอกตัวเองรับประกัน

"ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงครับ คุณหาเวลาคุยกับเขาให้ดีเถอะ ส่วนเรื่องกินข้าวคงไม่ต้องหรอกนะ! ผมขอวางสายก่อนล่ะครับ!" เฮ่ออวิ๋นพูดจบก็ตัดสายไป เขาวางโทรศัพท์มือถือกลับเข้าที่เดิม จากนั้นก็หยิบจดหมายที่ผู้จัดงานประกวดเรียงความส่งมาฉบับนั้นออกมา

"ถ้าครั้งนี้ได้รางวัลขึ้นมาจริงๆ อาจจะมีเรื่องให้ประหลาดใจไม่น้อยเลยก็ได้!" ตอนนี้ในใจของเฮ่ออวิ๋นมีความรู้สึกสังหรณ์ขึ้นมาลางๆ เขารู้สึกอยู่ตลอดว่าการประกวดเรียงความครั้งนี้น่าจะเป็นโอกาสที่ดี โอกาสที่จะช่วยให้เขาก้าวเดินไปบนเส้นทางนี้ได้ไกลยิ่งขึ้น

ทว่าเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นตามมาหลังจากนั้น กลับลบล้างลางสังหรณ์นี้ไปจนหมดสิ้น

หากจะถามว่าทำไมถึงเป็นเช่นนั้น ก็คงต้องเริ่มเล่าจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตัวเขาในอีกไม่กี่วันต่อมาแล้ว