ตอนที่ 75 ขี้โม้จนได้เรื่อง!

เมื่อเฮ่ออวิ๋นฉีกซองจดหมายในมือออก แล้วดึงกระดาษที่ดูคล้ายการ์ดใบหนึ่งออกมา พอคลี่ดู ตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที ในใจลิงโลดยิ่งนัก

ส่วนเพื่อนร่วมชั้นรอบข้างได้ยินคำพูดของครูซุนตั้งนานแล้ว ต่างก็พากันหันมามอง เพื่อนที่เคยอยู่ห้องเดียวกับเฮ่ออวิ๋นมาก่อน ซึ่งรวมถึงหลี่เค่อกับถานหย่า ต่างก็มองเฮ่ออวิ๋นด้วยสายตาอิจฉา เห็นได้ชัดว่าพวกเขารู้ตั้งนานแล้วว่าเฮ่ออวิ๋นเข้าร่วมการประกวดเรียงความ

"พี่อวิ๋น เป็นไง ได้รางวัลรึเปล่า!" หลี่เค่อยิ้มแป้นมองเฮ่ออวิ๋นอยู่ข้าง ๆ พลางกระซิบถาม

เฮ่ออวิ๋นไม่ได้ตอบ แต่จับจ้องมองครูซุน ขณะนั้นครูซุนรับกระดาษที่เฮ่ออวิ๋นยื่นให้ไปอ่านอย่างละเอียดรอบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากชมอย่างอดไม่ได้ "ยอดเยี่ยมจริง ๆ! เฮ่ออวิ๋น นึกไม่ถึงเลยว่าฝีมือการเขียนเรียงความของเธอจะดีขนาดนี้ ถึงกับผ่านเข้ารอบชิงชนะเลิศได้โดยตรง! นี่เป็นการประกวดเรียงความระดับมณฑลเชียวนะ คัดเลือกหนึ่งในหมื่นคนเลยล่ะ!"

ครูซุนตื่นเต้นมาก น้ำเสียงย่อมดังขึ้นตามไปด้วย นักเรียนในห้องเรียนจึงได้ยินกันหมดทุกคน

"ประกวดเรียงความระดับมณฑลเนี่ยนะ? เป็นไปได้ยังไงกัน? เรียงความของเฮ่ออวิ๋นจะเขียนดีเกินไปแล้ว! ฉันได้ยินมาว่านี่มันการประกวดรายการใหญ่เลยนะ! แม้แต่นักเรียนในเมืองยังผ่านเข้ารอบชิงฯ ยากเลย!"

"พวกแกอย่ามาทำเป็นไม่เชื่อ เรียงความของพี่อวิ๋นฉันน่ะเจ๋งสุดยอดอยู่แล้ว! อย่าว่าแต่เข้ารอบชิงเลย ต่อให้คว้ารางวัลชนะเลิศก็ไม่มีปัญหา!" หลี่เค่อทำหน้าภาคภูมิใจ อวดใส่เพื่อนนักเรียนคนที่พูดขึ้นมา ทำเอาราวกับว่าตัวเขาเองเป็นคนผ่านเข้ารอบชิงอย่างนั้นแหละ

"แกก็โม้ไปเรื่อย! เขาผ่านเข้ารอบชิงได้ก็บุญหัวแล้ว อยากจะได้รางวัลน่ะมันยากเกินไป น้าของฉันทำงานอยู่ที่โรงเรียนมัธยมในเมืองเอกของมณฑล เขาบอกว่าการประกวดเรียงความนี้จัดโดยสำนักการศึกษามณฑล รางวัลเกียรติยศมีแค่ที่เดียว รางวัลชนะเลิศก็มีแค่สามที่ รางวัลรองชนะเลิศอันดับหนึ่งแค่สิบที่ รางวัลรองชนะเลิศอันดับสองยี่สิบที่ ไม่มีรางวัลชมเชยอะไรให้เขาคว้าหรอกนะ!"

เพื่อนร่วมชั้นที่เอ่ยปากพูดคนนี้มาจากในตำบล มีชื่อว่าหลี่เฮ่อเหนียน เรียนเก่งมาตั้งแต่เด็ก สอบทีไรก็ติดอันดับต้น ๆ เสมอ การสอบจบการศึกษาคราวนี้เขาสอบได้อันดับสามของทั้งตำบล น้อยกว่าเฮ่ออวิ๋นที่เป็นอันดับสองแค่คะแนนเดียว ดังนั้นพอรู้ว่าเฮ่ออวิ๋นคืออันดับสองของตำบล จึงไม่ยอมรับเอาเสียเลย

"ฉันโม้เหรอ? งั้นเราก็คอยดูกันต่อไป!" พอหลี่เค่อได้ยินอีกฝ่ายกังขาในตัวเฮ่ออวิ๋น ก็โมโหควันออกหูขึ้นมาทันที ทว่าพอเห็นเฮ่ออวิ๋นส่งสายตาปราม เขาจึงจำต้องระงับโทสะในใจไว้ชั่วคราว ไม่สนใจหลี่เฮ่อเหนียนอีก

"เอาละ เป็นเพื่อนร่วมชั้นกันทั้งนั้น! พูดกันให้น้อย ๆ หน่อย!" ครูซุนรีบก้าวออกมาห้ามทั้งสองคน ทว่าหลี่เฮ่อเหนียนเห็นได้ชัดว่ายังไม่ยอม จึงเอ่ยขึ้นมาอีกว่า "คอยดูก็คอยดูสิ ฉันหลี่เฮ่อเหนียนจะไปกลัวพวกงี่เง่าอย่างพวกแกเรอะ!"

"อะไรนะ? แกด่าว่าใครนะ!" ไฟโทสะในใจของหลี่เค่อพลันลุกพรึบขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

"หลี่เฮ่อเหนียน หลี่เค่อ พวกเธอตามครูออกมา!" ครูซุนเห็นว่าทั้งสองคนใกล้จะวางมวยกันแล้ว ก็รีบออกมาห้ามปรามทันควัน

จากนั้น ทั้งสองก็ถูกครูซุนพาตัวออกจากห้องเรียน จนกระทั่งเวลาประมาณสามทุ่มครึ่งตอนเลิกคาบทบทวนหนังสือรอบค่ำ ทั้งสองถึงได้เดินออกมาจากห้องพักครูของครูซุน

หลังทั้งสองคนเข้าไปในห้องพักครูของครูซุนแล้วเกิดอะไรขึ้นบ้าง ไม่มีใครรู้แน่ชัด แต่ดูจากสีหน้าของทั้งคู่ ทุกคนต่างก็คาดเดาว่าหลี่เค่อกับหลี่เฮ่อเหนียนต้องโดนดุยกใหญ่แน่ เพราะสีหน้าของทั้งคู่ต่างดูบึ้งตึง ใครมาถามอะไรก็ไม่ยอมพูดจาด้วย

พอกลับถึงหอพัก หลี่เค่อถึงกับร้องไห้ออกมา เขาร้องไห้อย่างคับแค้นใจและเสียใจต่อหน้ารูมเมตคนอื่น ๆ

เวลานี้เฮ่ออวิ๋นไม่ได้เข้าไปปลอบ เขาโตมากับหลี่เค่อตั้งแต่เด็กย่อมเข้าใจดี ในมุมมองของเฮ่ออวิ๋น ภายนอกหลี่เค่อดูเข้มแข็ง แต่แท้จริงข้างในจิตใจเปราะบางมาก ชอบออกหน้าแทนคนอื่น แต่พอถูกใส่ร้ายหรือไม่ได้รับความเป็นธรรม ก็มักจะร้องไห้โฮคนเดียวระบายออกมาให้เต็มคราบ จากนั้นก็กลับมาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เป็นไปตามคาด ผ่านไปคืนเดียว หลี่เค่อก็หายเป็นปกติ เฮ่ออวิ๋นไม่ได้ไปซักไซ้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำเป็นเหมือนว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

แต่ที่ทำให้เฮ่ออวิ๋นโมโหก็คือ ไม่รู้ว่าใครปากสว่าง ขณะที่ข่าวเรื่องเฮ่ออวิ๋นผ่านเข้ารอบชิงชนะเลิศการประกวดเรียงความแพร่สะพัดออกไป ข่าวเรื่องที่หลี่เค่อทะเลาะกับหลี่เฮ่อเหนียนจนถูกครูซุนดุก็แพร่กระจายตามไปด้วยเช่นกัน

หากเป็นเวลาปกติ เรื่องนี้อย่างมากก็ถือเป็นเรื่องขี้ปะติ๋ว แต่นี่เพิ่งเปิดเทอมเข้าเรียนได้ไม่นาน คนอื่นจะมองอย่างไร ย่อมต้องหาว่าเพิ่งเข้าเรียนก็ก่อเรื่อง ต่อไปต้องเป็นตัวปัญหา เป็นขี้หนูในหม้อข้าวที่จะทำเอาข้าวเสียไปทั้งหม้อแน่ๆ

พอข่าวนี้แว่วเข้าหูหลี่เค่อ หลี่เค่อกลับสงบนิ่งอย่างประหลาด นิ่งเสียจนเฮ่ออวิ๋นแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง หากข่าวลือซุบซิบนินทาพวกนี้พุ่งเป้ามาที่เฮ่ออวิ๋น เฮ่ออวิ๋นไม่มีทางทำเป็นหูไปนาตาไปไร่แน่ เขาจะสวนกลับทันที

"หลี่เค่อ แกไม่เป็นไรนะ" หลังเงียบไปไม่กี่วินาที ในที่สุดเฮ่ออวิ๋นก็ถามความข้องใจออกไป

"พี่อวิ๋น วางใจเถอะครับ! ผมรู้ว่าพี่อยากถามอะไร ผมไม่เป็นไรหรอก" แม้หลี่เค่อจะทำท่าทีสงบนิ่งอย่างยิ่ง แต่เฮ่ออวิ๋นยังคงฟังออกถึงความโกรธเกรี้ยวอันไร้ที่สิ้นสุดในน้ำเสียงของเขา

ไม่กี่วันต่อมา ในที่สุดโรงเรียนก็ปล่อยหยุดสุดสัปดาห์ หลี่เค่อกับเฮ่ออวิ๋นกลับมาที่บ้าน และในตอนนั้นเอง จางเหว่ยก็โทรศัพท์มาหาเฮ่ออวิ๋นกะทันหัน บอกว่าซื้อตึกพักอาศัยแบบเก่าพวกนั้นรวมทั้งที่ดินมาได้แล้ว แถมยังถูกมาก ใช้เงินไปแค่หนึ่งล้านหยวนเท่านั้น

"สองล้านสองแสนหยวนเหรอ นายจ่ายไปสองล้านสองแสนหยวนซื้อรวมที่ดินมาได้จริงๆ น่ะหรือ เป็นไปได้ยังไง ก่อนหน้านี้เจ้าของห้องพวกนั้นไม่ใช่บอกว่าไม่ขายหรอกหรือ" เฮ่ออวิ๋นยังไม่อยากเชื่อว่าที่จางเหว่ยพูดเป็นความจริง ตึกพักอาศัยแบบเก่าพวกนั้นแม้ไม่ได้มีค่าอะไรมาก แต่ที่ดินผืนนั้นอย่างไรก็น่าจะมีมูลค่าสักสองล้านหยวนแน่ๆ ต้องรู้ด้วยว่านั่นมีพื้นที่ตั้งหลายหมื่นตารางเมตรเชียวนะ

"เรื่องจริงครับ! เฮ่ออวิ๋น ผมเองก็นึกไม่ถึงเหมือนกันว่าเรื่องจะราบรื่นขนาดนี้ ก่อนหน้านี้...!" หลังจากจางเหว่ยเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เฮ่ออวิ๋นฟังอย่างละเอียด เฮ่ออวิ๋นก็อดทอดถอนใจไม่ได้ แอบคิดในใจว่าตัวเองช่างดวงเฮงเสียจริง

ที่แท้ หลังจากพ่อของหลี่เค่อร่วมมือกับคนในแวดวงธุรกิจสองสามคนกดดันไอ้คนแซ่เจียงคนนั้น ไอ้คนแซ่เจียงก็อยู่ต่อในตัวอำเภอหยวนสุ่ยไม่ไหวจนต้องล่าถอยไปเอง พอหมอนั่นจากไป บรรดาผู้อยู่อาศัยในตึกพักอาศัยแบบเก่าพวกนั้นก็เริ่มตื่นตระหนก เหตุผลที่ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่ยอมตกลงตามเงื่อนไขของจางเหว่ย ก็เพราะหลงเชื่อ "คำยุยง" ของไอ้คนแซ่เจียง บัดนี้คนผู้นั้นหนีเตลิดไปอย่างหมดรูปแล้ว ทั้งยังไม่มีข่าวเรื่องทางการจะเวนคืนรื้อถอนเลย นานวันเข้าพวกเขาก็เริ่มร้อนรน ดังนั้นพอจางเหว่ยมาหาอีกรอบ ท่าทีของพวกเขาก็เปลี่ยนไปแบบหน้ามือเป็นหลังมือ ยอมเซ็นหนังสือสัญญาโอนกรรมสิทธิ์กันอย่างรวดเร็วไม่อิดออด

และที่ทำให้จางเหว่ยคาดไม่ถึงยิ่งกว่านั้นก็คือ ตอนที่เขาไปติดต่อหน่วยงานรัฐที่เกี่ยวข้องเพื่อซื้อที่ดินผืนนั้น ทุกอย่างกลับราบรื่นอย่างเหลือเชื่อ พอจางเหว่ยลองสืบดูก็พบว่า ที่แท้เบื้องบนบอกว่าตอนนี้ไม่มีงบพัฒนาที่ดินผืนนั้น ต่อให้รื้อถอนไปแล้วก็คงไม่เอาไปพัฒนา บัดนี้มีคนเสนอหน้ามาขอซื้อถึงที่ พวกเขาย่อมยินดีเป็นอย่างยิ่ง จางเหว่ยจึงซื้อมาได้ในราคาหนึ่งล้านหยวน

"เอาละ งั้นนายให้พวกผู้พักอาศัยรีบย้ายออกไปโดยเร็ว จำไว้ว่าต้องสุภาพเข้าไว้ อย่าให้เกิดเรื่องเกิดราวขึ้นมา อะไรที่ใช้เงินแก้ปัญหาได้ก็พยายามใช้เงินแก้!" เฮ่ออวิ๋นกำชับจางเหว่ยไปสองสามประโยคแล้วจึงวางสาย จากนั้นก็กดโทรศัพท์ต่อสายไปหาหวังเจี้ยนหลิน