ตอนที่ 74 แผ่นหลังของพ่อ

ห้อง 125 ห้อง 126 และห้อง 127 ทั้งสามห้องนี้เป็นห้องเรียนของเด็กนักเรียนชั้น ม.1 ที่เพิ่งเข้าใหม่ในปีนี้ สำหรับชั้นเรียนน้องใหม่แล้ว จางชิ่ง ผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมประจำตำบลจะแวะมาดูด้วยตัวเองทุกปี และกล่าวคำต้อนรับให้กำลังใจสักสองสามประโยคในชั้นเรียน

ปีนี้ย่อมไม่เป็นข้อยกเว้นเช่นกัน พอจางชิ่งกับครูซุนประจำห้อง 125 ก้าวเข้ามาในห้องเรียนห้อง 125 ก็เห็นสายตาทุกคู่จับจ้องมาที่ตน เขากวาดตามองเหล่านักเรียนในห้อง สายตาหยุดอยู่ที่เฮ่ออวิ๋นแวบหนึ่ง ก่อนจะก้าวขึ้นไปยืนบนโพเดียมหน้าชั้น

"สวัสดีนักเรียนทุกคน! ฉันคือจางชิ่ง ผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมประจำตำบล การที่พวกเธอได้เข้ามาเรียนที่โรงเรียนมัธยมประจำตำบลแห่งนี้ ถือเป็นเกียรติของโรงเรียนเรา และในทำนองเดียวกัน ก็เป็นเกียรติของพวกเธอด้วย! เพื่ออนาคต และเพื่อปัจจุบัน ขอให้พวกเธอทุกคนตั้งใจเรียน...!"

จางชิ่งพูดอีกสองสามประโยคแล้วก็ถอยไปยืนด้านข้างอย่างรู้หน้าที่ จากนั้นจึงเดินออกจากห้องเรียนไป ขณะนั้นครูซุนจึงก้าวขึ้นไปบนโพเดียมหน้าชั้น แล้วกล่าวกับทุกคนว่า "นักเรียนทุกคน เมื่อกี้ท่านผู้อำนวยการพูดไปแล้ว ครูคงไม่พูดซ้ำอีก แต่ครูอยากเน้นย้ำจุดหนึ่งว่า การเรียนต้องอาศัยความกระตือรือร้นของตัวเอง ถ้าพวกครูต้องคอยถือไม้เรียวเคี่ยวเข็ญให้พวกเธอเรียนอยู่ทุกวัน ผลลัพธ์ย่อมมีเพียงน้อยนิด เอาล่ะ! ไม่พูดพร่ำทำเพลงแล้ว ตอนนี้เริ่มเช็กชื่อกันก่อน!"

ขณะที่ครูซุนกำลังพูด ก็หยิบรายชื่อนักเรียนออกมาจากกระเป๋าที่พกมา แล้วเริ่มขานชื่อทีละคน ห้อง 125 มีนักเรียนทั้งหมดห้าสิบเก้าคน เมื่อครูซุนเช็กชื่อจนครบ ก็พบว่ายังขาดไปคนหนึ่ง จึงถามขึ้นว่า "มีใครเห็นนักเรียนถานหย่าบ้างไหม?"

"ผมเห็นครับ! เธอยังอยู่ที่หอพัก เดี๋ยวก็คงมาแล้วครับ!" หลี่เค่อลุกพรวดขึ้นมา ยกมือขวาตอบ

"แล้วเธอรายงานตัวหรือยัง?" ครูซุนก้มมองรายชื่อ เห็นว่าหลี่เค่อกับถานหย่าเคยอยู่โรงเรียนเดียวกันมาก่อน จึงถามต่ออีกประโยค

"รายงานตัวเรียบร้อยแล้วครับครูซุน!" หลี่เค่อตอบโดยแทบไม่ต้องคิด ที่จริงเขาไม่รู้เลยสักนิดว่าถานหย่ารายงานตัวแล้วหรือยัง แค่พลั้งปากตอบส่งเดชไปเท่านั้น

"งั้นก็ดี! เอาล่ะนักเรียนทุกคน วันนี้พวกเธอเดินสำรวจโรงเรียนกันให้ดี พรุ่งนี้จะเริ่มเรียนจริง นักเรียนที่บ้านอยู่ใกล้ๆ สามารถกลับบ้านได้ ส่วนนักเรียนประจำอย่าออกไปข้างนอกจะดีที่สุด" ครูซุนพูดจบก็เดินออกจากห้องเรียนไป

ภาระการเรียนของชั้น ม.1 ต่างจากชั้นประถม โดยพื้นฐานแล้วตารางเรียนจะแน่นเอี้ยดตั้งแต่คาบอ่านหนังสือตอนเช้าตรู่ไปจนถึงคาบทบทวนบทเรียนตอนค่ำ แถมแทบทุกคาบยังมีครูคอยคุมอยู่ แม้แต่คาบศึกษาด้วยตนเอง ครูประจำวิชาก็จะมานั่งเฝ้าทุกคนในห้องเรียน

การเรียนวันละสิบกว่าชั่วโมงไม่เพียงทำให้ทุกคนพากันโอดครวญว่ารับไม่ไหว แต่ยังทำให้รู้สึกเอือมระอาต่อการอ่านหนังสือเป็นอย่างยิ่ง เมื่อเจอกับสถานการณ์นี้ ครูทุกคนต่างก็บอกว่าเดี๋ยวพอชินก็ดีเอง ทว่าสำหรับเด็กน้องใหม่ ม.1 แล้ว นี่ต้องผ่านกระบวนการอันทรมานและเคี่ยวกรำ จึงจะปรับตัวให้คุ้นชินได้

ก็นั่นละ พอถึงวันที่สองของการเปิดเรียน คาบแรกเพิ่งเริ่มได้ไม่ทันไร หลี่เค่อก็ฟุบหลับไปกับโต๊ะแล้ว เนื่องจากเฮ่ออวิ๋นนั่งอยู่ข้างๆ จึงเอาปากกาไปจิ้มเขาทีหนึ่ง ทว่าอีกฝ่ายกลับหลับสนิท ไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย

"หลี่เค่อ ครูเรียกแกแน่ะ!" เมื่อเห็นหลี่เค่อไม่ตื่น เฮ่ออวิ๋นจึงยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูเขา

"อะไรนะ! ครูเรียกฉันเหรอ!" หลี่เค่อสะดุ้งเฮือกพลันตื่นเต็มตา เหลียวมองซ้ายขวาหน้าหลังทันที แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นทุกคนกำลังก้มหน้าดูตำราเรียน ส่วนครูผู้สอนก็กำลังเขียนกระดานดำอยู่

"พี่อวิ๋น แกทำให้ฉันตกใจแทบตาย! คนแกล้งคนแบบนี้เดี๋ยวก็หัวใจวายตายกันพอดี!" หลี่เค่อหันไปเห็นเฮ่ออวิ๋นกำลังแอบขำก็เข้าใจได้ในทันที เขายกมือตบอกตัวเองพลางกระซิบกับเฮ่ออวิ๋นเสียงเบา

"ฮะๆ แกล้งแกงั้นเหรอ? ฉันเตือนแกต่างหาก ตอนนี้ขึ้น ม.ต้นแล้ว ไม่เหมือนตอนเรียนประถมหรอกนะ ไม่ใช่แค่ต้องเร่งอ่านหนังสือ แต่เวลาเรียนก็ต้องมีสมาธิตลอดเวลา ไม่อย่างนั้นถ้าโดนครูจับได้ แกได้ซวยแน่!" เฮ่ออวิ๋นหัวเราะพลางเอ่ย

จากนั้นเขาก็ดึงหนังสือประวัติศาสตร์จีนออกมาจากใต้โต๊ะแล้วเปิดอ่าน คาบนี้เป็นวิชาประวัติศาสตร์ เนื้อหาหลักพูดถึงมนุษย์ดึกดำบรรพ์บนแผ่นดินจีน ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ปักกิ่ง มนุษย์หยวนโหม่ว หรือมนุษย์โจวโข่วเตี้ยน เป็นต้น

สำหรับเรื่องพวกนี้ เฮ่ออวิ๋นอ่านจนจำได้ขึ้นใจตั้งแต่สมัยอยู่ ป.6 แล้ว ดังนั้นเขาจึงเปิดข้ามไปยังบทท้ายๆ สองสามบทที่ยังไม่เคยอ่าน แล้วลงมืออ่านต่อทันที

ตารางเรียนของชั้นมัธยมต้นโดยพื้นฐานแล้วช่วงเช้าจะมีสี่คาบ ช่วงบ่ายสี่คาบ ตกค่ำยังมีคาบอ่านหนังสือทบทวนบทเรียนตอนค่ำอีกสามคาบ กว่าทุกคนจะได้กลับหอพักก็ราวสี่ทุ่ม และพอถึงห้าทุ่ม หอพักก็จำเป็นต้องดับไฟเข้านอน

วันที่สามของการเปิดเทอม ครูซุนใช้เวลาช่วงอ่านหนังสือตอนเช้าจัดที่นั่งใหม่เป็นพิเศษ คนตัวเตี้ยส่วนใหญ่ได้นั่งแถวหน้าๆ ส่วนคนตัวสูงก็นั่งแถวหลัง

โชคดีมากที่หลี่เค่อกับเฮ่ออวิ๋นถูกจัดให้นั่งแถวหลังสุด หลี่เค่อย่อมดีใจกับตำแหน่งนี้เป็นธรรมดา เพราะเขาคิดว่านั่งตรงนี้จะได้แอบหลับโดยไม่ต้องกลัวใครเห็น

แต่เขาไม่มีทางคาดคิดเลยว่า บางครั้งครูซุนที่เป็นครูประจำชั้นจะแอบย่องเข้ามาทางประตูด้านหลัง แล้วมองเห็นภาพเขาตอนกำลังหลับปุ๋ยได้ในแวบเดียว ทว่าเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องที่จะเกิดขึ้นในภายหลัง ตอนนี้ขอละไว้ก่อน

ในคาบแรกของการอ่านหนังสือตอนค่ำ ครูซุนเดินเข้ามาจากข้างนอก พอเห็นทุกคนกำลังอ่านหนังสือกันอยู่ จึงนั่งลงบนแท่นหน้าชั้นเรียนและเปิดตำราเตรียมการสอน

ทว่าในจังหวะนั้นเอง จู่ๆ ก็มีคนมายืนอยู่หน้าประตูแล้วมองเข้ามาในห้องเรียน

ครูซุนที่นั่งอยู่บนแท่นสอนสังเกตเห็นเขาอย่างรวดเร็ว จึงลุกขึ้นเดินเข้าไปสอบถาม ปรากฏว่าเป็นพ่อของเฮ่ออวิ๋น

ครูซุนย่อมรู้จักเฮ่ออวิ๋นดีอยู่แล้ว ทั้งยังชื่นชมในตัวเด็กคนนี้มาก เพราะผลการเรียนตอนจบชั้นประถมของเฮ่ออวิ๋นได้เป็นอันดับสองของทั้งตำบล ดังนั้นสำหรับนักเรียนแบบนี้ เขาจึงให้ความสนใจเป็นพิเศษ

"คุณมาหาเฮ่ออวิ๋น มีธุระอะไรรึเปล่าครับ" ครูซุนดันแว่นตาบนดั้งจมูกขึ้นพลางเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

"ครูซุนครับ รบกวนช่วยเอาจดหมายฉบับนี้ให้เฮ่ออวิ๋นหน่อยครับ เมื่อวานเพิ่งส่งมาถึงที่บ้าน เป็นของทางผู้จัดประกวดเรียงความส่งมาน่ะ ผมเองก็ยังไม่ได้แกะดู ไม่รู้เหมือนกันว่าเจ้าเด็กคนนี้ไปร่วมกิจกรรมแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่!" เฮ่อเจียกั๋วดูดีใจและภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง น้ำเสียงเปี่ยมด้วยพลัง จากนั้นก็หยิบบุหรี่ขึ้นมายื่นให้ครูซุนมวนหนึ่ง แล้วหยิบอีกมวนขึ้นมาจุดสูบเอง

เมื่อนึกถึงว่าลูกชายของตนไม่เพียงแต่ผลการเรียนดีเยี่ยม แต่ยังได้เข้าร่วมการแข่งขันประกวดเรียงความอีก ในฐานะคนเป็นพ่อ เฮ่อเจียกั๋วช่วงสองวันนี้แทบจะยิ้มจนตื่นจากฝัน และด้วยเหตุนี้เอง แม้ว่าตอนนี้จะเป็นตอนค่ำแล้ว เขาก็ยังดั้นด้นเอาจดหมายมาส่งให้เฮ่ออวิ๋นจนได้

"ประกวดเรียงความเหรอครับ เป็นงานที่จัดขึ้นในเมืองเอกของมณฑลปีนี้รึเปล่าครับ" แม้ว่าครูซุนจะเป็นครูสอนภูมิศาสตร์ แต่เขาก็เคยได้ยินเรื่องการประกวดเรียงความนี้มาจากครูคนอื่นๆ เหมือนกัน เขาคาดไม่ถึงเลยว่าเฮ่ออวิ๋นจะได้เข้าร่วมด้วย แถมพอลองกวาดตามองที่อยู่และชื่อผู้ส่งบนหน้าซองจดหมาย ก็แน่ใจว่าเป็นผู้จัดการประกวดเรียงความที่เขารู้จักจริงๆ

"ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ ครูเอาไปให้เฮ่ออวิ๋นเถอะ พอเขาแกะดูก็น่าจะรู้เรื่องแล้ว"

"ถ้าอย่างนั้นก็ได้ครับ เดี๋ยวผมเอาไปให้เขาเลย แต่ว่า คุณจะไม่แวะไปเจอลูกชายหน่อยเหรอครับ" ครูซุนถือจดหมายไว้พลางเอ่ยถามไปตามเรื่อง

ทว่าเฮ่อเจียกั๋วกลับส่ายหน้า เขามองไปยังเฮ่ออวิ๋นที่นั่งอยู่แถวหลังสุดในห้องเรียน แล้วเอ่ยว่า "ไม่ล่ะครับ กลัวจะไปกวนเวลาเรียนของเขา นี่ก็ดึกแล้วด้วย ผมต้องรีบกลับบ้านก่อนล่ะครับ!" พูดจบ เฮ่อเจียกั๋วก็เดินจากไป

และในจังหวะที่เฮ่อเจียกั๋วเดินจากไปนั้น เฮ่ออวิ๋นก็บังเอิญเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่างพอดี คล้ายกับมองเห็นแผ่นหลังที่คุ้นตา แต่เพียงครู่เดียวก็ลับสายตาไป

ตอนนั้นเอง ครูซุนถือจดหมายเดินมาข้างตัวเฮ่ออวิ๋นแล้วยื่นส่งให้ เฮ่ออวิ๋นรับจดหมายมาพลางมองครูซุน ส่วนครูซุนก็ยิ้มพลางเอ่ยขึ้นทันทีว่า "พ่อของเธอเอามาส่งให้น่ะ บอกว่าเป็นจดหมายจากผู้จัดการประกวดเรียงความ ลองแกะดูสิ!"

"ประกวดเรียงความเหรอ หรือว่าจะเป็นจดหมายแจ้งว่าผมผ่านเข้ารอบชิงชนะเลิศ?" เฮ่ออวิ๋นดีใจขึ้นมาในใจ ก่อนจะฉีกซองจดหมายออกทันที!