ตอนที่ 73 แม่ยายผู้เย็นชา!

เมื่อถือจดหมายในมือ เฮ่ออวิ๋นก็ไม่รู้ว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี นี่เป็นจดหมายแจ้งผลการประกวดเรียงความว่าเขาผ่านเข้าสู่รอบรองชนะเลิศ เฮ่ออวิ๋นกวาดสายตาอ่านคร่าว ๆ ไม่กี่ที เนื้อหาก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าคำแสดงความยินดีที่เขาได้รับสิทธิ์เข้าสู่รอบต่อไป

"เชี่ยเอ๊ย ดันติดจริง ๆ ด้วย! สำนวนการเขียนของฉันมันดีขนาดนั้นเลยเรอะ" เฮ่ออวิ๋นถือจดหมายพลางเอ่ยเยาะเย้ยตัวเองไปประโยคหนึ่ง ก่อนจะยัดมันเก็บเข้าไปในลิ้นชัก

ในเวลาเดียวกัน ครูหูที่พักอยู่ในโรงเรียนก็ได้รับจดหมายเช่นกัน ในฐานะครูที่ปรึกษาของเฮ่ออวิ๋น หากการประกวดเรียงความครั้งนี้เฮ่ออวิ๋นสามารถคว้ารางวัลมาได้ เขาก็จะพลอยได้รับเกียรติยศชื่อเสียงไปด้วย

"ฉันรู้อยู่แล้วเชียวว่าเด็กคนนี้ต้องผ่านเข้ารอบรองได้!" ครูหูถือจดหมายไว้ด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข เนื่องจากเป็นช่วงปิดเทอมฤดูร้อน เขาจึงทำได้เพียงโทรศัพท์ไปแจ้งผู้บริหารโรงเรียนสองสามคน บรรดาผู้นำย่อมดีใจกันยกใหญ่ แม้ว่าเฮ่ออวิ๋นจะเรียนจบจากโรงเรียนไปแล้ว แต่เกียรติยศนี้ก็ถือเป็นของโรงเรียนอยู่ดี

เวลาหมุนผ่านไปอย่างรวดเร็วจนเข้าสู่เดือนกันยายนช่วงครึ่งหลังของปี 2006 เฮ่ออวิ๋นกับหลี่เค่อไม่ได้ให้พ่อแม่มาส่ง ทั้งสองเดินทางมายังโรงเรียนมัธยมประจำตำบลด้วยตัวเอง เมื่อมาถึง เฮ่ออวิ๋นก็เดินไปยังจุดรายงานตัวอย่างคุ้นเคย เมื่อจ่ายเงินและรายงานตัวเสร็จเรียบร้อย เขากับหลี่เค่อก็พากันไปตามหาหอพัก

ในจังหวะที่เฮ่ออวิ๋นกับหลี่เค่อก้าวเข้าประตูโรงเรียนมัธยมประจำตำบล ถานหย่าก็เดินทางมาถึงโรงเรียนโดยมีแม่ของเธอมาส่งเช่นกัน ครั้งนี้ถานหย่าไม่อาจขัดใจแม่ได้ สุดท้ายจึงต้องยอมให้แม่มาส่งถึงโรงเรียนมัธยมประจำตำบลแต่โดยดี

"แม่คะ! หนูก็บอกแล้วไงว่าหนูโตแล้ว แม่ไม่ต้องมาส่งหรอก! ดูสิ เพื่อนคนอื่นมีใคร..." ถานหย่ายังพูดไม่ทันจบ แม่ของเธอก็เอ่ยขัดขึ้นพร้อมกับยิ้มพลางพูดว่า "โตแล้วงั้นเหรอ นังหนูหย่า ในสายตาของแม่นะ ต่อให้ลูกโตจนอายุสิบแปด ลูกก็ยังเป็นเด็กอยู่ดีนั่นแหละ! นอกจากว่าลูกจะแต่งงานมีครอบครัวแล้วกลายเป็นแม่คนโน่น!"

"แม่พูดอะไรเนี่ย! น่าอายจะตายไป! แต่งงงแต่งงานอะไรกัน หนูก็เพิ่งจะขึ้นมัธยมต้นเองนะ!" ถานหย่าเขินจนกระทืบเท้าเบา ๆ ก่อนจะสะพายกระเป๋านักเรียนแล้วเดินมุ่งหน้าเข้าไปในโรงเรียน

เมื่อมองดูแผ่นหลังของลูกสาวที่เดินห่างออกไป แม่ของถานหย่าก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา "โบราณว่าไว้ไม่มีผิด พอโตเป็นสาวก็รั้งไม่อยู่แล้ว นึกไม่ถึงเลยว่า... เฮ้อ! ช่างเถอะ!"

หลังจากใช้เวลาไปครึ่งชั่วโมง ถานหย่าก็พยุงแม่ทำเรื่องรายงานตัวจนเสร็จเรียบร้อยอย่างยากลำบาก จากนั้นก็พากันเดินไปแถวโซนหอพักเพื่อตามหาห้องของตัวเอง เตรียมจะเอาสัมภาระไปเก็บ ทว่าพวกเธอกลับเดินวนอยู่รอบใหญ่จนทั่ว แต่ก็หาไม่เจอเสียทีว่าหอพักอยู่ตรงไหน

และในจังหวะนั้นเอง เฮ่ออวิ๋นกับหลี่เค่อที่เพิ่งเดินออกมาจากโซนหอพัก พอเห็นสีหน้าท่าทางร้อนใจของถานหย่ากับแม่ของเธอ ทั้งสองก็รีบเดินตรงเข้าไปหาทันที

"คุณน้าครับ ถานหย่า ทำไมพวกเธอมายืนอยู่หน้าหอพักแล้วไม่ยอมเข้าไปล่ะครับ" เฮ่ออวิ๋นเอ่ยถาม

เมื่อถานหย่ากับแม่เห็นหลี่เค่อและเฮ่ออวิ๋น สีหน้าของทั้งสองกลับแสดงออกมาแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แม่ของถานหย่าดูค่อนข้างเย็นชา ส่วนถานหย่านั้นกลับมีสีหน้าเอียงอาย ไม่กล้าสบตาเฮ่ออวิ๋นตรง ๆ

"ที่นี่คือหอพักงั้นเหรอ" แม่ของถานหย่ามองอาคารชั้นเดียวตรงหน้าด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ ในความทรงจำของเธอ หอพักมันควรจะเป็นพวกตึกแถวหรืออาคารห้องชุดไม่ใช่หรือ ทำไมถึงได้ทั้งเตี้ยทั้งเก่าขนาดนี้

"ใช่ครับ! ตึกฝั่งนี้คือหอพักชาย ส่วนเดินเข้าทางเข้าตรงนั้นไปก็จะเป็นหอพักหญิงครับ" เฮ่ออวิ๋นพยักหน้า พลางชี้ไปยังทางเข้าที่อยู่ไม่ไกล

สำหรับโรงเรียนมัธยมประจำตำบลแห่งนี้ เฮ่ออวิ๋นรู้จักเป็นอย่างดี โดยเฉพาะเรื่องหอพักนั้นเขาจำได้แม่นยำมาก เพราะตอนที่เฮ่ออวิ๋นเพิ่งเข้าเรียน ม.1 โรงเรียนยังไม่ได้สร้างอาคารหอพักหลังใหม่ แต่ดัดแปลงอาคารชั้นเดียวที่สร้างมานานกว่ายี่สิบปีให้กลายมาเป็นหอพักนักเรียน ตัวอาคารเตี้ยมาก อีกทั้งหน้าต่างก็เล็ก ด้านในจึงมืดทึบ เพื่อนบางคนถึงกับพูดติดตลกว่าแม้แต่ตอนกลางวันแสก ๆ ยังต้องเปิดไฟ และหอพักชายกับหอพักหญิงก็ถูกแบ่งแยกออกจากกัน โดยมีกำแพงกั้นอยู่ตรงกลาง มีทางเข้าคนละฝั่ง แต่ทางเข้าทั้งสองก็อยู่ติดกันแทบจะชนกันเลยทีเดียว

จนกระทั่งเฮ่ออวิ๋นขึ้นชั้น ม.3 โรงเรียนถึงได้สร้างอาคารหอพักสูงสี่ชั้นขึ้นมา แต่เฮ่ออวิ๋นก็ได้อยู่เพียงแค่เทอมเดียวก็สอบติดชั้นมัธยมปลาย จึงไม่มีวาสนาได้ "เสวยสุข" ต่ออีก

"นี่มันเก่าเกินไปแล้วนะ! ถึงยังไงโรงเรียนมัธยมประจำตำบลก็เป็นโรงเรียนที่ดีที่สุดในตำบลเราไม่ใช่เหรอ ทำไมหอพักถึงดูแย่กว่าของโรงเรียนมัธยมหวาหนานเสียอีก!" เมื่อมองดูเรือนแถวชั้นเดียวตรงหน้า แม่ของถานหย่าก็ขมวดคิ้วพูดขึ้น

"คุณน้าครับ จริง ๆ ไม่ต้องกังวลหรอกครับ ข้างในยังดีมากอยู่เลยนะ ห้องหนึ่งอยู่แปดคน มีตู้ให้เก็บสัมภาระด้วย แค่มืดไปหน่อยเท่านั้นเองครับ!" หลี่เค่อสอดขึ้นมาจากด้านข้าง

แม้ปากจะพูดไปแบบนั้น แต่ในใจของหลี่เค่อกลับบ่นอุบไม่หยุด ตัวเขาเองก็ไม่อยากอยู่หอพักแบบนี้เหมือนกัน แต่ก็ช่วยไม่ได้ ในเมื่อข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกไปแล้ว เขาตกลงกับที่บ้านไว้เรียบร้อยแล้วว่าจะพักที่โรงเรียน

"แม่คะ พวกเราเข้าไปกันเถอะค่ะ! คนอื่นอยู่ได้ ทำไมหนูจะอยู่ไม่ได้ล่ะคะ!" ถานหย่าดึงชายเสื้อของแม่พลางเอ่ยขึ้น

"คุณน้าครับ ให้พวกผมช่วยถือกระเป๋าดีกว่าครับ! หลี่เค่อ ช่วยหน่อย!" เฮ่ออวิ๋นคว้ากระเป๋าเดินทางในมือของถานหย่ามาถือไว้ทันที แล้วตะโกนบอกหลี่เค่อ ซึ่งหลี่เค่อก็รู้ใจ รีบรับกระเป๋าเดินทางในมือแม่ของถานหย่ามาถือไว้เช่นกัน

"ไม่ต้องหรอก ถานหย่า สัมภาระของตัวเอง ลูกก็ถือเองเถอะ!" แม่ของถานหย่ามีสีหน้าเย็นชา นางดึงกระเป๋ากลับมาจากมือของหลี่เค่อ แล้วหันไปพูดกับถานหย่า

เมื่อเห็นภาพอันน่ากระอักกระอ่วนนี้ หัวใจของเฮ่ออวิ๋นก็พลันดิ่งวูบ แอบคิดในใจว่า 'ดูเหมือนแม่ของถานหย่าจะค่อนข้างเย็นชากับฉัน หรือว่าคราวที่แล้วตอนที่ฉันไปเกลี้ยกล่อมพวกเขา จะเผลอไปล่วงเกินอะไรเข้า?'

แม้ในใจจะคิดเช่นนั้น แต่เฮ่ออวิ๋นก็ยังคงส่งกระเป๋าคืนให้ถานหย่า ฝ่ายถานหย่าเมื่อมองดูแม่ของตนเอง ก็จำต้องรับกระเป๋าเดินทางกลับไปถืออีกครั้ง แล้วเดินตามแม่มุ่งหน้าไปยังทางเข้าหอพักหญิง

"พี่อวิ๋น ดูเหมือนแม่ยายแกจะไม่ค่อยชอบขี้หน้าแกเท่าไรนะ!" หลังจากที่พวกถานหย่าทั้งสองคนเดินลับเข้าทางเข้าหอพักหญิงไปแล้ว หลี่เค่อก็กระซิบขึ้นมาจากด้านข้าง

"พูดจาผายลม! แม่ยายอะไรกัน นั่นมันแม่ของถานหย่า ฉันกับถานหย่าไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย แกจะมาขี้เผือกทำไมเนี่ย!" เฮ่ออวิ๋นพูดเสียงดังใส่ จากนั้นก็หมุนตัวเดินมุ่งหน้าไปยังอาคารเรียน

ก่อนหน้านี้ ตอนที่เฮ่ออวิ๋นกับหลี่เค่อไปรายงานตัว ทั้งคู่ก็รู้ห้องเรียนและชั้นเรียนของตัวเองแล้ว ซึ่งเหมือนกับชาติก่อนที่เฮ่ออวิ๋นจะย้อนเวลามา ทั้งสองคนกับถานหย่าถูกจัดให้อยู่ห้อง 125 ด้วยกัน เฮ่ออวิ๋นจำได้ว่าห้อง 125 เคยเป็นห้องที่ดีที่สุดในบรรดาสามห้องของชั้น ม.1 แต่พอขึ้น ม.2 กลับกลายเป็นห้อง 127 ที่มีผลการเรียนดีที่สุด สาเหตุหลักก็เพราะครูประจำชั้นอย่างครูซุนปล่อยปละละเลยเกินไปนั่นเอง

ในเวลานี้ ภายในห้องเรียนของห้อง 125 มีนักเรียนนั่งอยู่ไม่น้อยแล้ว ทุกคนล้วนมาจากโรงเรียนประถมคนละแห่งกันเป็นส่วนใหญ่ จึงยังไม่ค่อยสนิทสนมกันเท่าไร คนที่จับกลุ่มคุยกันมีน้อยมาก ต่างคนต่างก็นั่งอยู่ที่โต๊ะของตัวเองพลางเปิดดูหนังสือเรียนเล่มใหม่ที่เพิ่งได้รับแจกมา

ทันทีที่เฮ่ออวิ๋นกับหลี่เค่อก้าวเข้ามาในห้องเรียน ก็เห็นหลี่เหยียนจวินนั่งอยู่ที่โต๊ะของตัวเองกำลังคุยอยู่กับหวงจิงจิง ทั้งสองคนพอเห็นเฮ่ออวิ๋นกับหลี่เค่อเดินเข้ามาในห้อง ก็รีบลุกขึ้นมาต้อนรับทันที

"เฮ่ออวิ๋น หลี่เค่อ พวกนายมากันแล้วเหรอ! โต๊ะสองตัวนั้นเป็นของพวกนายนะ เมื่อกี้ครูประจำชั้นครูซุนเอาป้ายชื่อมาติดไว้ที่โต๊ะของทุกคนแล้ว อีกสามวันถึงจะจัดที่นั่งใหม่อีกที!" หลี่เหยียนจวินชี้ไปที่โต๊ะสองตัวในแถวที่สามด้านหน้าพลางบอกกับพวกเฮ่ออวิ๋นทั้งสองคน

"ทุกคนรีบกลับไปนั่งที่ตัวเองเร็วเข้า! ครูประจำชั้นครูซุนพาครูใหญ่มาแล้ว!" ทันใดนั้นเอง เพื่อนนักเรียนรูปร่างอ้วนคนหนึ่งก็วิ่งพรวดพราดเข้ามาจากนอกประตู แล้วตะโกนบอกทุกคนเสียงดังลั่น