ตอนที่ 132 ขู่ผมงั้นเหรอ ช่างน่าขำ!

ตลอดทาง เฮ่อเจียกั๋วขับรถตู้คันเล็กด้วยความระมัดระวังอย่างยิ่ง วิ่งไปบนถนนที่กลายเป็นแผ่นน้ำแข็ง ประสาทตึงเครียดอยู่ทุกวินาที ความเร็วช้าจนน่าใจหาย จนกระทั่งมาถึงหน้าประตูใหญ่ของโรงพยาบาล เฮ่อเจียกั๋วจึงถอนหายใจยาวออกมาได้ ในทางกลับกัน เจิงเสี่ยวอวี่แม่ของเฮ่ออวิ๋น ทันทีที่รถจอดสนิทก็ผลักประตูรถวิ่งพรวดตรงไปยังโถงโรงพยาบาลทันที ไม่ได้แสดงท่าทีตึงเครียดให้เห็นเลยสักนิด ตอนที่เฮ่อเจียกั๋วกับเจิงเสี่ยวอวี่เข้าไปถึงห้องผู้ป่วยของพ่อเฒ่าซุน เวลาก็ปาเข้าไปสี่ทุ่มแล้ว

เมื่อเห็นทั้งสองคนก้าวเข้ามาในห้อง พ่อเฒ่าซุนก็รีบบอกให้เสี่ยวหยางยกเก้าอี้มาสองตัวให้ทั้งคู่ได้นั่ง พอทั้งคู่นั่งลงแล้ว เขาก็กำชับเสี่ยวหยางอีกครั้ง "เสี่ยวหยาง รีบรินน้ำชาร้อนๆ ให้คุณน้าทั้งสองสิลูก"

"พ่อเฒ่าซุน ขาของพ่อเฒ่าไม่เป็นอะไรมากใช่ไหมครับ" พอเห็นขาขวาของพ่อเฒ่าซุนพันผ้าพันแผลเอาไว้ เฮ่อเจียกั๋วก็รีบเอ่ยถามขึ้นมาทันที