ตอนที่ 51 ร้านขายโทรศัพท์มือถือ!

ในตอนที่เฮ่ออวิ๋นกำลังโดนเสียงดุด่าของพ่อตัวเอง "ถล่มปูพรม" อยู่นั้น การเข้ามาดับไฟของแม่ก็เปรียบเสมือนฝนตกต้องตามฤดูกาลที่ดับไฟโทสะไร้ที่มาในใจของเฮ่อเจียกั๋วลงไปได้ในพริบตา

"เรื่องพารวยงั้นเหรอ" เฮ่อเจียกั๋วขบคิดคำพูดของเจิงเสี่ยวอวี่อยู่ไม่กี่วินาที แต่ก็นึกไม่ออกว่าคือเรื่องอะไรกันแน่ เขาจึงถลึงตาใส่เฮ่ออวิ๋นอย่างดุดันแล้วเอ่ยว่า "ไว้กลับมาค่อยคิดบัญชีกับแก!" พูดจบ เฮ่อเจียกั๋วก็คว้าคันร่มเดินออกจากบ้านมุ่งหน้าไปข้างนอกทันที

พลอยรอจนเฮ่อเจียกั๋วจากไปแล้ว เฮ่ออวิ๋นถึงได้ถอนหายใจโล่งอก พลางคิดในใจ 'พ่อเฒ่าซุน ลุงนี่พึ่งพาได้จริง ๆ เลยนะ! ในที่สุดก็ช่วยแก้สถานการณ์ให้ผมได้สักที!'

ทว่าระหว่างที่กำลังทอดถอนใจอยู่นั้น แม่กลับมองเฮ่ออวิ๋นด้วยสายตาพิลึก เหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง นิ่งเงียบไปสิบกว่าวินาทีแล้วจึงเอ่ยถาม "เจ้าหนูอวิ๋น แกมีเรื่องอะไรปิดบังพวกเราอยู่ใช่ไหม"

"เอ่อ... แม่ครับ! ทำไมแม่ถึงคิดแบบนั้นล่ะ... ผมจะมีเรื่องอะไรปิดบังพวกแม่ได้! อีกอย่าง ผมมีอะไรจำเป็นต้องปิดบังพวกแม่ด้วยเหรอครับ!" เฮ่ออวิ๋นชะงักไปทีแรก จากนั้นก็รีบปรับอารมณ์ให้สงบนิ่งแล้วพูดขึ้น

ถึงแม้ปากจะพูดไปแบบนั้น แต่ในใจกลับกระวนกระวายไม่เป็นสุข กลัวเหลือเกินว่าแม่จะซักไซ้ไล่เลียงต่อ เพราะถ้าพูดมากไปก็อาจจะหลุดพิรุธออกมาได้! โชคดีที่แม่เหมือนจะมีเรื่องอื่นต้องทำ จึงไม่ได้ซักต่ออีกและเดินตรงเข้าครัวไปเลย

ส่วนเฮ่ออวิ๋นพอมองส่งแม่เดินเข้าครัวจนลับสายตาแล้ว ถึงได้ยกมือขึ้นปาดเหงื่อกาฬบนหน้าผาก รีบพุ่งเข้าไปในห้องนอนของตัวเองแล้วหอบหายใจออกมาเฮือกใหญ่

"เกือบไปแล้ว! อีกนิดเดียวฉันเกือบจะทนไม่ไหวแล้วเชียว! โชคดีจริง ๆ...!" เฮ่ออวิ๋นหยิบแก้วน้ำบนโต๊ะขึ้นมาซดน้ำชาอึกใหญ่ ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียง พยายามสงบจิตใจให้กลับมานิ่งให้ได้

ผ่านไปราวสิบห้านาที ในที่สุดเฮ่ออวิ๋นก็คืนสู่สภาพปกติ เพียงแต่สิ่งที่ทำให้เขาคิดไม่ตกก็คือทำไมวันนี้แม่อยู่ ๆ ถึงได้ถามเรื่องนี้ขึ้นมา เขาคิดวนไปเวียนมาจนแน่ใจว่าตนเองไม่ได้เผลอเผยพิรุธใด ๆ ออกไป ถึงได้ยันตัวลุกขึ้นนั่ง แอบหยิบโทรศัพท์ออกมากำชับกับพ่อเฒ่าซุนไม่กี่ประโยค ย้ำว่าห้ามแพร่งพรายข้อมูลใด ๆ เกี่ยวกับตัวเขาออกไปแม้แต่น้อย

ทางด้านเฮ่อเจียกั๋ว เขาขี่รถมอเตอร์ไซค์คันใหม่ที่เพิ่งซื้อมาจนถึงในตำบล ทันทีที่ก้าวเข้าไปในร้านหอยดูด พ่อเฒ่าซุนก็ให้การต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี ทั้งรินน้ำ ทั้งยกเก้าอี้มาให้

จนทำเอาเฮ่อเจียกั๋วรู้สึกเกรงใจอย่างยิ่ง รีบเอ่ยขึ้นว่า "พ่อเฒ่าซุนอย่าลำบากเลยครับ ผมจัดการเองได้!"

"ไม่เป็นไรน่า คุณเป็นแขก ฉันเป็นเจ้าบ้าน เจ้าบ้านก็ต้องต้อนรับแขกให้ดีอยู่แล้วสิ!" พ่อเฒ่าซุนพูดไปพลางคะยั้นคะยอให้เฮ่อเจียกั๋วนั่งลงบนเก้าอี้

เฮ่อเจียกั๋วเกรงใจจนทนไม่ไหว รีบนั่งลงแล้วเอ่ยขอโทษ "พ่อเฒ่าซุน ต้องขอโทษจริง ๆ ครับ เรื่องเงินสองแสนหยวนนั่น..."

"น้องชาย พูดอะไรอย่างนั้น วันนี้ตาแก่อย่างฉันตามคุณมาไม่ใช่จะมาทวงเงินสักหน่อย อย่าคิดฟุ้งซ่านไปเลย!" พ่อเฒ่าซุนรีบตัดบทสิ่งที่เฮ่อเจียกั๋วกำลังจะพูด พลางโบกไม้โบกมือไม่หยุด

พอเฮ่อเจียกั๋วได้ยินว่าไม่ใช่เรื่องทวงเงิน ก็พลอยถอนหายใจโล่งอกยกใหญ่ ก่อนหน้านี้เขาเคยคิดถึงความเป็นไปได้นี้อยู่เหมือนกัน แต่จะให้เขาคืนเงินสองแสนหยวนรวดเดียวในตอนนี้น่ะ มันเป็นไปไม่ได้เลยจริง ๆ

เพราะก่อนหน้านี้ เงินสองแสนหยวนที่เขายืมมานั้นแทบจะถูกนำไปจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ลุงรองของเฮ่ออวิ๋นจนหมดแล้ว ตอนนี้เงินที่เขาสามารถควักออกมาได้มีแค่ราว ๆ เจ็ดแปดหมื่นหยวนเท่านั้น ยังไม่ถึงครึ่งหนึ่งด้วยซ้ำ

"แล้ววันนี้ที่ท่านเรียกผมมาก็คือ...?"

"ก็ต้องเป็นเรื่องดี ๆ แน่อยู่แล้ว!" พ่อเฒ่าซุนยิ้มจนหน้าบานแล้วเอ่ยขึ้น จากนั้นก็เหลือบมองเฮ่อเจียกั๋ว เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายดูสนใจจึงพูดต่อ "ไม่ทราบว่าคุณมีความเห็นอย่างไรกับธุรกิจโทรศัพท์มือถือบ้างล่ะ"

"โทรศัพท์มือถือเหรอครับ นั่นมันของดีเลยนะ เพียงแต่มันค่อนข้างแพงไปหน่อย! ก่อนหน้านี้ผมกับแม่ของเด็กก็เพิ่งซื้อกันคนละเครื่อง รวมทั้งค่าซิมค่าเครื่องก็หมดไปตั้งหลายพันหยวน ทำเอาผมปวดใจอยู่ตั้งนาน!" เฮ่อเจียกั๋วชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ทรงก้อนอิฐของตนเองออกมาแล้วตอบกลับไป

"งั้นคุณคิดว่าถ้าเปิดร้านขายโทรศัพท์มือถือสักร้านจะเป็นยังไงล่ะ" พ่อเฒ่าซุนเห็นท่าทางเสียดายเงินของเฮ่อเจียกั๋วแบบนั้น ก็รีบดึงเข้าเรื่องสำคัญทันที

"นั่นมันก็ต้องดีสิครับ! ขายของพรรค์นั้นทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำเลยนะ..."

"พ่อเฒ่าซุน ที่ท่านบอกว่าลู่ทางรวยนี่ คงไม่ได้หมายถึงการเปิดร้านขายโทรศัพท์มือถือหรอกนะครับ!" จู่ ๆ เฮ่อเจียกั๋วก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ รู้สึกดีใจจนเนื้อเต้น เขารีบลุกพรวดขึ้นมา ตบหน้าขาตัวเองฉาดใหญ่แล้วพึมพำกับตัวเอง "ทำไมฉันถึงคิดไม่ถึงกันนะ! ดูหัวทึบ ๆ ของฉันนี่สิ!"

"ฮ่าๆ... น้องชาย ตามฉันมาสิ ฉันจะพานายไปดูศูนย์บริการของไชน่าเทเลคอมในตำบลสักหน่อย!"

เฮ่อเจียกั๋วเดินตามพ่อเฒ่าซุนออกจากร้านหอยดูดไปด้วยความตื่นเต้น จนมาถึงศูนย์บริการของไชน่าเทเลคอมเพียงแห่งเดียวในตำบล ที่นี่เป็นที่เดียวในตำบลที่ขายโทรศัพท์มือถือและรับเติมเงินค่าโทร นอกเหนือจากนี้ยังให้บริการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตผ่านสายโทรศัพท์อีกด้วย ธุระเรื่องสัญญาณอินเทอร์เน็ตตอนที่เฮ่ออวิ๋นเปิดร้านอินเทอร์เน็ตก่อนหน้านี้

ก็มาทำเรื่องที่นี่เช่นกัน

ขณะยืนอยู่หน้าร้าน มองดูผู้คนที่เดินขวักไขว่ไปมา เฮ่อเจียกั๋วก็เริ่มหวั่นไหวเสียแล้ว ส่วนพ่อเฒ่าซุนก็ดูเหมือนจะเห็นว่าจังหวะเวลาสุกงอมพอดี จึงค่อย ๆ ล้วงซองเอกสารออกมาจากอกเสื้อ ข้างในนั้นคือแผนการเปิดร้านขายโทรศัพท์มือถือและเครื่องใช้ไฟฟ้าที่เฮ่ออวิ๋นเตรียมไว้ให้นั่นเอง

"นี่เป็นแผนเปิดร้านทั้งหมด รายละเอียดรวมถึงสัญญาเงื่อนไขของฉันอยู่ในนี้หมดแล้ว นายลองดูให้ละเอียดก่อน ถ้าเห็นว่าเข้าท่า พวกเราก็เซ็นสัญญากันได้ทันที!"

......

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เฮ่อเจียกั๋วก็ขี่มอเตอร์ไซค์กลับมาถึงบ้านด้วยความตื่นเต้นดีใจอย่างยิ่ง พอพ้นประตูบ้าน เขาก็ตะโกนลั่นขึ้นมาทันที

"แม่ของลูก รีบออกมาเร็ว! มีข่าวดีอย่างยิ่งใหญ่จะบอก เราจะรวยกันแล้ว!"

"เรียกหาพระเจ้าหรือไง! เสียงดังขนาดนี้ กลัวคนอื่นเขาไม่ได้ยินหรือไงกัน!" เจิงเสี่ยวอวี่เดินออกมาจากในครัว มือถือจานผักกาดขาว สายตากวาดมองเฮ่อเจียกั๋วแวบหนึ่ง พอเห็นสีหน้าเปี่ยมสุขของเขา จึงวางกับข้าวลงบนโต๊ะแล้วแก้ผ้ากันเปื้อนออก พลางเอ่ยถาม "ข่าวดีอะไรกันล่ะ? ถึงได้ดีใจขนาดนี้?"

"ฮ่าๆๆ...! เธอไม่รู้หรอก คราวนี้พ่อเฒ่าซุนเรียกฉันไปหา ได้มอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้บ้านเราอีกแล้ว..."

ครั้นเฮ่อเจียกั๋วเล่าเรื่องการเปิดร้านโทรศัพท์มือถือกับร้านเครื่องใช้ไฟฟ้าให้ฟัง เจิงเสี่ยวอวี่ก็อดทอดถอนใจไม่ได้ "ของขวัญชิ้นใหญ่จริง ๆ นั่นแหละ! แต่ว่า ธุรกิจของพ่อเฒ่าซุนนับวันยิ่งใหญ่โตขึ้นเรื่อย ๆ แถมยังมาร่วมลงขันทำธุรกิจนี้อีก เงินทุนเขาจะไม่ขาดมือเอาเหรอ?"

"คงไม่หรอก ขนาดเงินสองแสนหยวนนั่นเขายังไม่รีบร้อนทวงจากฉันเลย จะเงินขาดมือได้ยังไง อีกอย่างเปิดร้านคราวนี้ พวกเราเป็นหุ้นใหญ่ เขาลงขันแค่สามส่วน น่าจะมีเงินก้อนนี้อยู่แล้ว" เฮ่อเจียกั๋วปฏิเสธข้อกังขาของเจิงเสี่ยวอวี่ทันควัน

แผนการน่ะเขาดูตั้งนานแล้ว การเปิดร้านครั้งนี้ จะเริ่มจากเปิดร้านโทรศัพท์มือถือหนึ่งร้านก่อน คาดว่าจะต้องใช้เงินราวแปดหมื่นหยวน พ่อเฒ่าซุนลงขันแค่สองหมื่นสี่พันหยวน รอให้ได้กำไรแล้วค่อยเพิ่มเงินลงทุน

ในเวลาเดียวกับที่เฮ่อเจียกั๋วกับเจิงเสี่ยวอวี่กำลังปรึกษาหารือกันอยู่นั้น เฮ่ออวิ๋นก็กำลังคุยโทรศัพท์มือถือเสียงเบากับพ่อเฒ่าซุนอยู่เช่นกัน

เมื่อเขาทราบว่าทุกอย่างราบรื่นดี และสามารถเปิดร้านได้ในช่วงเดือนหนึ่งตามปฏิทินจันทรคติของปีหน้า ก็วางสายไป แม้จะเหลือเวลาอีกแค่ราวสองเดือนก็ถึงวันตรุษจีนแล้ว แต่เฮ่ออวิ๋นคำนวณดูแล้ว เวลาแค่นี้น่าจะเพียงพอ

ผ่านพ้นเดือนตุลาคม เทศกาลตรุษจีนก็ยิ่งใกล้เข้ามาทุกที วันนี้เฮ่ออวิ๋นตั้งใจลางาน แล้วตามหลี่เหว่ยเข้าไปที่ตัวอำเภอ

ลานหน้าศาลาว่าการอำเภอคือสถานที่จัดงานนัดพบแรงงานในครั้งนี้ ตอนที่เฮ่ออวิ๋นทั้งสองมาถึง คนก็แน่นขนัดจนแทบเหยียบกันตายแล้ว คนที่มามุงดู คนหางาน และพ่อค้าแม่ขายปะปนกันมั่วไปหมด ทั้งเสียงโหวกเหวก เสียงพูดคุยวิพากษ์วิจารณ์ และเสียงตะโกนเรียกลูกค้าดังระงมผสมปนเปกัน บรรยากาศคึกคักอย่างยิ่งประหนึ่งตลาดนัดเลยทีเดียว