ตอนที่ 52 ชาวแคะงั้นเหรอ

ในเวลานี้ ที่ว่าการอำเภอยังคงตั้งอยู่ในเขตเมืองเก่า ลานกว้างด้านหน้าจึงไม่ได้ใหญ่โตอะไรนัก ทว่าผู้คนที่หลั่งไหลกันมากลับมีจำนวนมหาศาล ทำให้ตลาดนัดแรงงานดูเบียดเสียดยัดเยียดเป็นพิเศษ กระทั่งบนถนนหน้าลานกว้างก็ยังมีคนยืนกันอยู่เต็มไปหมด ตำรวจจราจรจึงต้องคอยระบายฝูงชนไปพลาง โบกให้รถราที่สัญจรผ่านไปมาขับผ่านไปได้อย่างราบรื่นไปพลาง

เหล่าพ่อค้าแม่ขายบางส่วนที่ได้ยินข่าวล่วงหน้าต่างก็เข็นรถ หาบคอน หรือไม่ก็หิ้วของขายเดินแทรกตัวไปมาอยู่ท่ามกลางฝูงชน ยิ่งทำให้ลานกว้างที่แออัดอยู่แล้วยิ่งแน่นขนัดเข้าไปใหญ่

เมื่อเฮ่ออวิ๋นกับหลี่เหว่ยได้เห็นภาพนี้ หลี่เหว่ยไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร เพราะเขาเคยเข้าร่วมตลาดนัดแรงงานทำนองนี้มาแล้ว จึงไม่เห็นว่ามันจะมีปัญหาตรงไหน แต่สำหรับเฮ่ออวิ๋น เมื่อชาติก่อนหลังเรียนจบเขาก็ตรงเข้าทำงานที่สถาบันออกแบบทันทีโดยไม่เคยผ่านงานนัดพบแรงงานมาก่อน พอมาเจอภาพตรงหน้าเข้า จึงถือเป็นการเปิดหูเปิดตา พลิกความเข้าใจที่เคยมีต่อตลาดนัดแรงงานไปอย่างสิ้นเชิง

"นี่น่ะเหรอตลาดนัดแรงงาน ไม่เป็นทางการเอาซะเลย! เหมือนมาเดินตลาดนัดบ้านนอกชัดๆ!" เฮ่ออวิ๋นบ่นพึมพำออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะถูกหลี่เหว่ยคว้าตัวเบียดเสียดเข้าไปยังบริเวณจัดรับสมัครงาน

"เฮ่ออวิ๋น รีบเอาโปสเตอร์รับสมัครงานของเราออกมาเร็วเข้า เดี๋ยวแกค่อยไปหาก้อนอิฐมาสักสองสามก้อนเอาไว้ทับลงบนพื้น" หลี่เหว่ยร้องบอกเฮ่ออวิ๋น พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ หวังว่าจะหาที่ว่างกว้างๆ สักจุดเพื่อวางโปสเตอร์รับสมัครงาน

"ทำแบบนี้จะดีเหรอครับ" เฮ่ออวิ๋นลังเลใจอยู่บ้าง การเอาโปสเตอร์รับสมัครงานมาปูราบลงกับพื้นตรงๆ แบบนี้ ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังมาร้องเพลงเปิดหมวกหรือขอทานอย่างไรชอบกล

"ดีไม่ดี ลองดูก็รู้เรื่องแล้วไม่ใช่เหรอ" หลี่เหว่ยตอบกลับมาประโยคหนึ่ง แล้วก็กวาดสายตามองหาต่อ

เมื่อได้ยินคำตอบของหลี่เหว่ย เฮ่ออวิ๋นก็เบะปาก อยากจะพูดอะไรต่ออีกสักหน่อย แต่สุดท้ายก็อดทนกลืนคำพูดลงไป ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่เคยร่วมงานแบบนี้มาก่อน ถือเสียว่าลองเสี่ยงรักษาดู ทั้งที่ไม่มีอะไรจะเสียก็แล้วกัน

หลังจากไปหาก้อนอิฐมาได้ ประจวบเหมาะกับที่หลี่เหว่ยหาจุดที่พอเหมาะท่ามกลางฝูงชนอันเบียดเสียดได้พอดี เมื่อเฮ่ออวิ๋นปูโปสเตอร์รับสมัครงานเรียบร้อยและใช้ก้อนอิฐทับมุมทั้งสี่ด้านไว้ เขาก็ยืนขึ้นแล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ ถึงได้พบว่ามีผู้มารับสมัครงานคนอื่นๆ ที่ทำเหมือนพวกตนเช่นกัน คือแค่วางโปสเตอร์ไว้แผ่นเดียวอย่างเรียบง่ายบนพื้น โดยมีผู้คนล้อมรอบยืนวิพากษ์วิจารณ์กันอยู่

"อ้าว! รับสมัครผู้จัดการร้าน คุณสมบัติอย่างน้อยต้องตรงตามเงื่อนไขดังต่อไปนี้ อายุต่ำกว่าห้าสิบปี สูงกว่ายี่สิบห้าปี หากมีประสบการณ์เป็นผู้จัดการร้านอาหารจะได้รับการพิจารณาเป็นพิเศษ..."

ไม่นานนัก ก็มีผู้หางานบางส่วนถูกโปสเตอร์ที่เฮ่ออวิ๋นวางไว้ดึงดูดเข้ามา พวกเขามองดูคุณสมบัติที่ระบุไว้บนนั้น บางคนเผยสีหน้ายินดีออกมาให้เห็น บางคนก็ดูผิดหวัง และยังมีบางคนที่เต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัยรวมถึงดูแคลน

เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางที่แตกต่างกันไปของทุกคน เฮ่ออวิ๋นกับหลี่เหว่ยต่างก็ดูสงบนิ่งเป็นอย่างยิ่ง ในฐานะ 'หัวหน้าฝ่ายสรรหาบุคลากร' ของงานนี้ หลี่เหว่ยจึงเอ่ยปากแนะนำข้อกำหนดในการรับสมัครรวมถึงสวัสดิการผลตอบแทน

"พวกคุณนี่เป็นร้านอาหารแบบมีสาขาเหรอครับ" ชายสวมหมวกคนหนึ่งเดินก้าวขึ้นมาข้างหน้า พลางเอ่ยถามหลี่เหว่ย

"จะเข้าใจแบบนั้นก็ได้ครับ!" หลี่เหว่ยพยักหน้ารับแล้วตอบ

"พวกคุณรับสมัครตำแหน่งผู้จัดการร้านจริงๆ เหรอ"

"ค่าตอบแทนเดือนละหนึ่งพันห้าร้อยหยวนจริงๆ เหรอครับ แล้วช่วงปีใหม่กับเทศกาลยังมีเงินโบนัสให้อีกเหรอ"

"ถ้าไม่มีประสบการณ์ทำงานจะทำยังไงล่ะ"

เฮ่ออวิ๋นที่ยืนอยู่ด้านข้าง เมื่อเห็นสีหน้าตื่นเต้นกระตือรือร้นของทุกคน ในที่สุดก็ลอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เดิมทีเขานึกว่าในตลาดนัดแรงงานคราวนี้ จะไม่มีใครสนใจตำแหน่งงานที่พวกตนนำเสนอเสียอีก แต่ความจริงกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง ทุกคนต่างกระตือรือร้นกับตำแหน่งผู้จัดการร้านนี้เป็นอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งค่าจ้างและสวัสดิการที่หลี่เหว่ยระบุไว้ ยิ่งทำให้หลายคนตกตะลึงจนตาค้าง

ปัจจุบันเพิ่งจะเป็นเดือนพฤศจิกายน ปี 2004 เงินเดือนหนึ่งพันห้าร้อยหยวนต่อเดือน ในระดับตัวอำเภอเช่นนี้ถือว่าจัดอยู่ในกลุ่มผู้มีรายได้สูงแล้ว มิหนำซ้ำพอถึงช่วงปีใหม่และเทศกาลต่างๆ ยังมีเงินโบนัสแจกให้อีก จะไปหาสวัสดิการดีๆ แบบนี้ได้จากที่ไหนกัน สิ่งเดียวที่พวกเขากังวลอยู่ในตอนนี้ก็คือ เรื่องดีๆ พรรค์นี้จะเป็นเรื่องจริงหรือไม่เท่านั้นเอง

"ทุกท่านครับ! ทุกท่าน! กรุณาเงียบกันสักครู่ แล้วฟังผมก่อน! สิ่งที่ผมพูดไปก่อนหน้านี้รวมถึงสิ่งที่ระบุไว้บนโปสเตอร์รับสมัครงานล้วนเป็นความจริงทั้งหมดครับ หากไม่เชื่อ เราสามารถเซ็นสัญญากันตรงนี้ได้เลย ในช่วงทดลองงาน ก็สามารถจ่ายค่าจ้างให้เต็มจำนวน! จ่ายให้ในเดือนนั้นทันทีเลยครับ" หลี่เหว่ยขึ้นไปเหยียบบนก้อนอิฐก้อนหนึ่ง พลางยกมือทั้งสองข้างส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบเสียงลงและฟังเขาพูด

"ฮือ...!" วินาทีนั้น ทุกคนต่างส่งเสียงฮือฮาออกมาด้วยความตื่นเต้น พอได้รับคำยืนยันอย่างหนักแน่นจากหลี่เหว่ยแล้ว แต่ละคนก็เริ่มใจเต้นตึกตักด้วยความสนใจ

หลี่เหว่ยเห็นดังนั้นจึงรีบส่งสัญญาณให้เฮ่ออวิ๋นหยิบสัญญาที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมา พอมีคนมาลงชื่อสมัคร เฮ่ออวิ๋นก็ส่งสัญญาให้พวกเขาอ่านดู

เวลาค่อย ๆ ผ่านไป การรับสมัครงานดำเนินไปอย่างคึกคักดุเดือด เฮ่ออวิ๋นนับจำนวนสัญญาดู ก็พบว่าเซ็นสัญญาผู้จัดการร้านไปแล้วแปดคน ส่วนตำแหน่งพนักงานบริการที่เหลือโควตาแค่สามคนก็เต็มหมดแล้วเช่นกัน

"หลี่เหว่ย เหลือตำแหน่งผู้จัดการร้านอีกแค่ที่เดียวนะ แกค่อย ๆ คัดล่ะ อย่ารับเกินมาเชียว! ถ้ารับเกิน ฉันต้องจ่ายค่าจ้างเพิ่มอีกคนเลยนะ!" เฮ่ออวิ๋นพูดหยอกหลี่เหว่ยขำ ๆ

"แกวางใจเถอะ ตำแหน่งสุดท้ายนี้ฉันจะคัดสรรอย่างละเอียดถี่ถ้วนเลย!" หลี่เหว่ยหันไปมองกลุ่มคนที่ยังสนใจอยู่ แล้วเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ทุกท่านครับ ตอนนี้เหลือโควตาผู้จัดการร้านแค่คนเดียวแล้ว รบกวนเข้าแถวกันอย่างเป็นระเบียบ แล้วแนะนำประวัติเบื้องต้นของตัวเองทีละคน ใครมีเรซูเมติดตัวมาก็เอาออกมาได้เลยครับ!"

"ผู้จัดการครับ นี่เรซูเมของผมครับ! ผมจบปริญญาตรี คณะเศรษฐศาสตร์ ปีนี้อายุยี่สิบห้าพอดี ยังไม่ได้แต่งงาน แล้วก็...!"

"เอาล่ะ เท่านี้ก็พอแล้ว คุณรอสักครู่นะ ขอผมดูเรซูเมหน่อย!" หลี่เหว่ยได้ยินอีกฝ่ายพูดภาษาจีนกลางสำเนียงมาตรฐานเป๊ะ แถมยังจบปริญญาตรีสาขาเศรษฐศาสตร์ แม้จะรู้สึกดีใจ แต่ในใจก็เกิดความสงสัยขึ้นมาอย่างมาก

ตามหลักแล้ว คนที่จบเศรษฐศาสตร์ระดับปริญญาตรี ไม่น่าจะยอมมาสมัครเป็นผู้จัดการร้านเล็ก ๆ ในสถานที่ห่างไกลความเจริญเช่นนี้เลย

"คุณไม่ใช่คนแถวนี้ใช่ไหมครับ" หลี่เหว่ยเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายแล้วเอ่ยถามเรียบ ๆ

ชายคนนั้นได้ยินคำถามของหลี่เหว่ยก็ลังเลไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ายอมรับ แล้วตอบด้วยภาษาจีนกลางว่า "ผมเป็นชาวแคะครับ ไปเรียนมหาวิทยาลัยที่เมืองเอก เพิ่งเรียนจบได้ไม่นาน"

"ชาวแคะเหรอ... คุณเรียนเศรษฐศาสตร์ แถมยังจบจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง ทำไมถึงเลือกมาที่เล็ก ๆ แบบพวกเรา แล้วยังมาแย่งตำแหน่งผู้จัดการร้านเล็ก ๆ ร้านนี้ด้วยล่ะครับ" หลี่เหว่ยอึ้งไปสองสามวินาที ก่อนจะถามข้อสงสัยในใจออกไป

"จริง ๆ แล้ว... ก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ ผมมีแฟนคนหนึ่งที่รู้จักกันตอนเรียนมหาวิทยาลัย พอเรียนจบเธอก็กลับมาทำงานที่บ้านเกิด ผมก็เลยอยากจะ..."

"อ้อ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!" หลี่เหว่ยเห็นสีหน้าเขินอายของอีกฝ่ายก็เข้าใจได้ทันที เขาหันไปกระซิบกระซาบกับเฮ่ออวิ๋นสองสามคำ ก่อนจะหันกลับมาพูดอีกครั้ง "เกาหาง ยินดีด้วยนะครับ คุณได้รับการคัดเลือกแล้ว! อีกหนึ่งสัปดาห์ผมจะโทรศัพท์ไปแจ้งสถานที่ฝึกอบรม อ้อ คุณทิ้งเบอร์ติดต่อไว้หน่อยสิครับ!"

"เบอร์ติดต่อเหรอครับ เบอร์โทรศัพท์มือถือได้ไหมครับ" เกาหางถามพลางหยิบโทรศัพท์มือถือสุดทันสมัยออกมา เป็นแบบฝาสไลด์หน้าจอสี ดูเหมือนว่าจะเป็นยี่ห้อซัมซุง

"ได้สิครับ แน่นอนอยู่แล้ว!" หลี่เหว่ยพยักหน้า พลางหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมาแลกเบอร์กัน จากนั้นก็หันไปพูดกับคนที่เหลือว่า "ทุกท่านครับ การรับสมัครงานของเราสิ้นสุดลงแล้วนะครับ! ...แต่ว่า หากใครยังสนใจอยู่ สามารถทิ้งเบอร์โทรศัพท์กับชื่อไว้ได้เลยครับ หากมีการเปิดรับสมัครในคราวหน้า พวกเราจะโทรแจ้งทุกท่านก่อนเป็นลำดับแรกครับ!"

เมื่อจัดการเรื่องรับสมัครงานเสร็จสิ้น เฮ่ออวิ๋นกับหลี่เหว่ยก็แวะกินข้าวเที่ยงในตัวอำเภอ ก่อนจะนั่งรถเตรียมกลับไปยังตำบล แต่พอรถแล่นผ่านตึกพักอาศัยรุ่นเก่าหลายหลัง จู่ ๆ เฮ่ออวิ๋นก็ร้องบอกคนขับให้หยุดรถกะทันหัน