ตอนที่ 53 หลี่เค่อ แกซวยแน่!

รถแล่นมาจอดอย่างรวดเร็ว เฮ่ออวิ๋นไม่รอให้คนขับจอดสนิทก็รีบผลักประตูเปิดแล้วกระโดดลงไป หลี่เว่ยที่ตามหลังมาจึงต้องรีบเอ่ยขอโทษขอโพยคนขับ พร้อมกับส่งสัญญาณบอกให้ช่วยรอก่อนสักครู่

เพราะเป็นรถที่เหมามา คนขับจึงไม่ได้บ่นอะไร ได้แต่ปล่อยให้หลี่เว่ยลงตามไป จากนั้นก็เลี้ยวรถไปจอดเทียบข้างทางเพื่อรอ

ขณะนั้น เฮ่ออวิ๋นที่ลงจากรถก็วิ่งหน้าตั้งตรงไปยังกลุ่มตึกแถวพักอาศัยทรงโบราณสองสามหลังนั้นด้วยความตื่นเต้น ทำเอาหลี่เว่ยที่วิ่งกวดตามมางงเป็นไก่ตาแตก แต่ก็จนปัญญา ในเมื่อเฮ่ออวิ๋นเป็นเถ้าแก่ เขาที่เป็นผู้จัดการใหญ่จึงได้แต่วิ่งตามไปติด ๆ

ทั้งสองคนวิ่งตามกันมาจนถึงหน้าตึกแถวเก่าคร่ำคร่านั้น เฮ่ออวิ๋นก็ชี้มือไปยังตัวตึกพลางเอ่ยกับหลี่เว่ยด้วยความตื่นเต้น "หลี่เว่ย นายดูสิ!"

"ดูอะไรเหรอครับ" เมื่อมองตึกตรงหน้า หลี่เว่ยก็ยิ่งงงหนักเข้าไปใหญ่ ไม่เข้าใจว่าเฮ่ออวิ๋นต้องการจะสื่ออะไรกันแน่

เฮ่ออวิ๋นดูเหมือนจะรู้ว่าหลี่เว่ยกำลังงง จึงอธิบายต่อทันที "ตึกเก่าพวกนี้มองปราดเดียวก็รู้ว่าสร้างมานานมากแล้ว ฉันกะดูน่าจะมีไม่ต่ำกว่าสามสิบปี ปกติแล้วอายุการใช้งานของสิ่งปลูกสร้างทั่วไปจะอยู่ที่ราว ๆ ห้าสิบปี แต่ในความเป็นจริง อายุการใช้งานจริงของอาคารมักจะสั้นกว่าอายุตามเกณฑ์ที่กำหนดไว้ เพราะฉะนั้นตึกพวกนี้อีกไม่นานก็คงถูกสั่งรื้อถอนแน่นอน!"

"คุณนี่รู้เยอะจริง ๆ เรื่องแบบนี้ก็ยังรู้ด้วย! แต่ว่า ถึงจะรู้แล้วยังไงล่ะครับ อย่าบอกนะว่าคุณคิดจะสร้างตึกแถวนี้จริง ๆ น่ะ" หลี่เว่ยเอ่ยแซว

ทว่าเฮ่ออวิ๋นไม่ได้ตอบคำถาม เขายืนเงียบไปสิบกว่าวินาที พลันมีรอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้า ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปที่รถ

เมื่อเห็นพฤติกรรมแปลกประหลาดของเฮ่ออวิ๋น หลี่เว่ยก็ยิ่งมึนตึบ เขาอยากจะเอ่ยปากถาม แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดลงคอ แล้วเดินตามกลับขึ้นรถไป

ทั้งคู่งีบหลับบนรถไปตื่นหนึ่ง พอลืมตาก็พบว่ากลับมาถึงตัวตำบลแล้ว เฮ่ออวิ๋นส่งมอบประวัติของผู้สมัครงานทั้งหมดให้หลี่เว่ย พร้อมทั้งกำชับให้รีบจัดการฝึกอบรมคนให้เร็วที่สุด จากนั้นจึงต่อรถอีกต่อกลับบ้าน

พอถึงบ้านก็เป็นเวลาบ่ายสามโมงครึ่งแล้ว เฮ่ออวิ๋นกวาดตามองห้องรับแขก เห็นว่าน้องสาวอย่างเฮ่อหงเสียยังไม่กลับมาจากโรงเรียน สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เขารีบกระโดดขึ้นจักรยานคันใหม่เอี่ยมแล้วปั่นไปโรงเรียนทันที

"บ้าจริง เกือบจะลืมเรื่องนี้ไปซะสนิท ถ้าตอนเลิกเรียนยัยเด็กนี่ไม่เจอฉัน พอกลับไปต้องไปฟ้องพ่อกับแม่แน่ แล้วเรื่องที่ฉันแอบลาหยุดไปอำเภอก็แตกน่ะสิ!" เฮ่ออวิ๋นปั่นจักรยานไปพลางก่นด่าตัวเองในใจ สองขาออกแรงถีบลูกบันไดจักรยานสุดชีวิต อยากจะเหาะไปให้ถึงโรงเรียนเสียเดี๋ยวนั้น

ราวสิบกว่านาทีต่อมา ในที่สุดเฮ่ออวิ๋นก็มาถึงโรงเรียน เป็นเวลาเลิกเรียนพอดี ตอนที่เขาแอบย่องเข้าไปในห้องเรียน หลี่เค่อที่ตาไวก็สังเกตเห็นเขาทันที เจ้าตัวรีบปรี่เข้ามาหาแล้วทักขึ้นว่า "พี่อวิ๋น ตอนเช้าพี่ยื่นใบลาป่วยไปไม่ใช่เหรอ ทำไมพอเลิกเรียนแล้วถึงโผล่มาได้ล่ะเนี่ย"

"อ๋อ...! เมื่อกี้ตอนอยู่บ้าน เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าการบ้านที่สั่งเมื่อวานยังไม่ได้ทำ ก็เลยแวะมาเอา จะได้ไม่ต้องโดนถานหย่าบ่นใส่เอาพรุ่งนี้ไงล่ะ!" เฮ่ออวิ๋นจำต้องหาข้ออ้างส่งเดชไปเพื่อปัดเรื่องให้พ้นตัว

"การบ้านเหรอ การบ้านคณิตศาสตร์ที่สั่งเมื่อวานน่ะนะ ฉันนึกว่าพี่ทำเสร็จแล้วซะอีก ที่แท้ก็ยังไม่ได้ทำหรอกเหรอเนี่ย!" หลี่เค่อนึกอยู่ครู่หนึ่งแล้วรีบพูดขึ้นมา

เพียงแต่ประโยคถัดมาที่หลุดออกจากปากหมอนี่ ทำเอาเฮ่ออวิ๋นแทบอยากจะซัดมันให้หมอบ แล้วตะโกนด่าลั่นว่า "ไอ้เพื่อนเฮงซวยเอ๊ย!"

"อ้อ! จริงด้วย! ลืมบอกไปเลย วันนี้ครูคณิตบอกให้ส่งการบ้านก่อนกำหนด ตอนที่ถานหย่าเดินเก็บ ฉันก็เลยส่งแทนพี่ไปแล้วเรียบร้อย!"

"แกนี่มัน......" เฮ่ออวิ๋นโกรธจนพูดไม่ออก สะบัดหน้าเดินหนีออกจากห้องเรียน มุ่งหน้าออกไปข้างนอกทันที

เมื่อเห็นเฮ่ออวิ๋นโกรธจัดขนาดนั้น หลี่เค่อก็รู้ตัวทันทีว่าก่อเรื่องเข้าแล้ว เขารีบตบปากตัวเองไปหลายฉาด แล้วใช้มือซ้ายฟาดมือขวาตัวเองซ้ำ ๆ พลางพึมพำเสียงเบา "สมน้ำหน้า ปากดีนักนะมึง! มือบอนนักนะมึง! คราวนี้เป็นไงล่ะ! ทำพี่อวิ๋นของขึ้นจนได้! มึงโดนดีแน่!"

ตลอดทางเดินกลับบ้านหลังเลิกเรียน เฮ่ออวิ๋นเอาแต่เงียบกริบ ไม่ยอม

"พี่หลี่เค่อ พี่หนูเป็นอะไรไปน่ะ ดูเหมือนลูกโป่งที่พร้อมจะระเบิดได้ตลอดเวลาเลย!" เฮ่อหงเสียสะพายกระเป๋านักเรียนใบเล็ก พลางดึงมือหลี่เค่อแล้วเงยหน้ามองเขา ถามขึ้นมา

"เขาน่ะเหรอ ไม่ใช่แค่ลูกโป่งหรอก แต่เป็นลูกระเบิดเลยต่างหาก พอระเบิดขึ้นมาอานุภาพร้ายแรงมากเชียวล่ะ เพราะงั้นพวกเราอยู่ห่างไว้หน่อยดีกว่า!" หลี่เค่อชี้ไปทางเฮ่ออวิ๋น ดึงตัวเฮ่อหงเสียถอยหลังไปสองก้าว แล้วกระซิบบอกเธอเสียงเบา

"พี่หลี่เค่อ ทำไมพี่พูดถึงพี่หนูแบบนั้นล่ะ เขาไม่ใช่เพื่อนสนิทของพี่หรอกเหรอ"

"เด็กอย่างเธอจะไปเข้าใจอะไร... พวกเราเขาเรียกว่า... เรียกว่าอะไรนะ ช่างเถอะไม่พูดแล้ว เอาเป็นว่าพวกเราอย่าไปแหย่ให้พี่ชายเธอโมโหจะดีกว่า!" หลี่เค่อผ่อนฝีเท้าให้ช้าลง จงใจเว้นระยะห่างจากเฮ่ออวิ๋น

ในระหว่างที่หลี่เค่อกับเฮ่อหงเสียกำลังคุยกันอยู่นั้น เฮ่ออวิ๋นกลับเต็มไปด้วยเรื่องกลุ้มใจ มีกะจิตกะใจที่ไหนจะไปสนใจพวกเขาสองคน

"การบ้านยังไม่ได้ทำก็ส่งไปแล้ว พรุ่งนี้ครูคณิตต้องว่าเอาแน่ แต่เรื่องนั้นยังไม่เท่าไหร่หรอก กลัวก็แต่พรุ่งนี้ยัยตัวแสบจะเอาเรื่องนี้

"ช่างเถอะ! ช่างหัวมัน พรุ่งนี้ถ้าแม่สาวน้อยคนนี้เอาเรื่องนี้มาเป็นประเด็นเมื่อไหร่ ฉันจะโยนความรับผิดชอบทั้งหมดไปที่เจ้าเด็กหลี่เค่อทันที แกจะทำความดีทั้งทีก็ควรสืบดูสถานการณ์ให้ชัดเจนก่อนสิโว้ย ทำเอาฉันต้องมานั่งปวดหัวไปด้วยเนี่ย!" เฮ่ออวิ๋นเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงได้แคร์สายตาของถานหย่ามากขนาดนี้ ตั้งแต่เขาย้อนเวลากลับมา ดูเหมือนว่าบนตัวเธอจะมีมนตร์สะกดบางอย่างที่คอยดึงดูดเขาอย่างลึกซึ้งอยู่ตลอดเวลา

ความจริงแล้ว แม้แต่ตัวเฮ่ออวิ๋นเองก็ยังไม่ทันรู้ตัวว่า ตั้งแต่วันแรกที่ย้อนเวลากลับมาเจอถานหย่า แทบทุกครั้งเขาจะไม่กล้าสบตาเธอตรง ๆ เลย ราวกับเด็กหนุ่มขี้อายที่ไม่กล้ามองหน้าผู้หญิงที่ตัวเองแอบชอบ

เมื่อกลับมาถึงบ้านอีกครั้ง เฮ่ออวิ๋นก็โยนกระเป๋านักเรียนลงบนโซฟา แล้วเดินดิ่งเข้าห้องของตัวเองทันที ในเวลานี้ หลี่เค่อกับเฮ่อหงเสียต่างย่องตามเข้ามาอย่างเงียบเชียบ เพราะกลัวว่าจะไปกระตุกต่อมโมโหของเฮ่ออวิ๋นเข้า

"เอาละ น้องเสีย เธอถึงบ้านแล้ว งั้นพี่กลับก่อนนะ!" หลี่เค่อพูดพลางเตรียมจะชิ่งหนี ทว่าเฮ่อหงเสียกลับดึงกระเป๋านักเรียนของเขาไว้ พลันยู่ปากส่ายหน้าไปมาอย่างแรง แล้วออดอ้อนขึ้นมา "พี่หลี่เค่อ อยู่เป็นเพื่อนหนูอีกสักพักไม่ได้เหรอคะ! หนูคิดว่า... หนูไม่

"กลัวอะไรกัน! นั่นพี่ชายเธอนะ! ไม่ต้องกลัวขนาดนั้นหรอก รอให้พี่เธอหายโมโหก็ดีขึ้นเองแหละ!" หลี่เค่อเอ่ยปลอบประโยคหนึ่ง ก่อนจะสาวเท้าวิ่งแน่บกลับบ้านทันที โดยไม่สนใจสายตาขุ่นเคืองของเฮ่อหงเสียเลยแม้แต่น้อย

"พลั่ก...!" ทันทีที่หลี่เค่อก้าวพ้นประตูห้อง ก็ชนเข้าอย่างจังกับเฮ่อเจียกั๋วที่เพิ่งกลับมาพอดี

"คุณลุงครับ ขอโทษครับ ขอโทษจริง ๆ! ผมไม่ได้ตั้งใจครับ!" เมื่อเห็นว่าเป็นเฮ่อเจียกั๋ว หลี่เค่อก็รีบกล่าวขอโทษขอโพยทันที ทว่าเฮ่อเจียกั๋วกลับยิ้มพลางเอ่ยขึ้นว่า "หลี่เค่อเองเหรอ! มีเรื่องอะไรรีบร้อนขนาดนั้นล่ะ! หรือว่าพ่อเธอกลับมาแล้ว ถึงได้รีบกลับบ้านขนาดนี้?"

"ยังหรอกครับ! ถ้ายังไม่ถึงช่วงตรุษจีนเขาไม่ยอมกลับมาหรอกครับ!... คุณลุงครับ ผมยังมีธุระอยู่ ขอตัวก่อนนะครับ! เชิญคุณลุงตามสบายเลยครับ!" หลี่เค่อตอบกลับไปประโยคหนึ่ง จากนั้นก็รีบสาวเท้าเดินกลับบ้านทันที ด้วยกลัวว่าเฮ่อเจียกั๋วจะซักไซ้ไล่เลียงต่อ

เมื่อมองท่าทางแปลกพิกลของหลี่เค่อ ในใจของเฮ่อเจียกั๋วก็เต็มไปด้วยความสงสัย เขาแวะกลับมาแต่หัววันขนาดนี้ เดิมทีตั้งใจจะกลับมาเอาของที่บ้าน คิดไม่ถึงเลยว่าจะบังเอิญเจอหลี่เค่อที่หน้าประตูเข้าพอดี

"เจ้าเด็กคนนี้ ท่าทางรีบร้อนลุกลี้ลุกลน แถมสายตายังหลบ ๆ ซ่อน ๆ ไปก่อเรื่องอะไรมาหรือเปล่านะ? คงไม่ใช่ว่าเกี่ยวกับเจ้าตัวดีเฮ่ออวิ๋นหรอกนะ!" เมื่อคิดได้ดังนั้น เฮ่อเจียกั๋วก็รีบผลักประตูแล้วเดินเข้าไปข้างในทันที