ตอนที่ 54 กลุ่มติวหนังสือ

ทันทีที่ก้าวพ้นประตูเข้ามา เฮ่อเจียกั๋วก็เห็นเฮ่อหงเสียนั่งหน้ามุ่ยอยู่บนโซฟา ไม่ยอมทักทายตนเลยสักคำ พอเห็นกระเป๋านักเรียนของเฮ่ออวิ๋นวางอยู่ด้วย จึงเอ่ยถามขึ้นว่า "นังหนูเสีย พี่ชายแกไปไหนล่ะ!"

"พ่อคะ พี่ไม่สนใจหนูแล้ว หนูจะทำยังไงดีล่ะคะ!" เฮ่อหงเสียทำหน้าตาเศร้าสร้อยกระเง้ากระงอด โผเข้าสู่อ้อมกอดของเฮ่อเจียกั๋วพลางส่งเสียงสะอื้น

"เอาละๆ! ลูกรักอย่าร้องนะ เดี๋ยวพ่อจัดการให้เอง คอยดูเถอะว่าพ่อจะสั่งสอนเจ้าเด็กนี่ให้ดู!" เฮ่อเจียกั๋วปลอบประโลมเฮ่อหงเสียไปพลาง ตะโกนใส่ห้องของเฮ่ออวิ๋นไปพลาง "เจ้าเด็กแสบ ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

ภายในห้อง เฮ่ออวิ๋นกำลังนอนอยู่บนเตียง กะว่าจะงีบสักตื่นแล้วค่อยลุกมากินข้าวเย็น นึกไม่ถึงว่าพอเริ่มเคลิ้มๆ เสียงของพ่อก็ลอยเข้าหู เขาพึมพำกับตัวเอง แม้จะแปลกใจอยู่บ้างที่พ่อกลับมาเร็วขนาดนี้ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก จึงเปิดประตูห้องเดินออกมา

"พ่อ ทำไมวันนี้กลับมาเร็วนักล่ะครับ แล้วแม่..."

เฮ่ออวิ๋นยังพูดไม่ทันจบประโยค เฮ่อเจียกั๋วก็เปิดฉากเทศนาใส่เป็นชุด "เจ้าเด็กคนนี้นี่ วันก่อนเพิ่งโดนด่าไป วันนี้สารภาพมาตามตรงเลยนะว่าไปทำอะไรมา ถึงได้ทำให้น้องสาวแกโมโหน่ะหืม?"

"ทำเธอโมโหเหรอครับ เธอเป็นถึงเจ้าหญิงน้อยของบ้านเราเลยนะ ใครจะกล้าไปหาเรื่อง พ่อคิดมากไปเองแล้วครับ!" เฮ่ออวิ๋นเหลือบมองน้องสาวเฮ่อหงเสีย ก็เห็นเธอกำลังยักคิ้วหลิ่วตา มองมาที่เขาอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง จึงอดพูดขึ้นมาไม่ได้

"ไม่ได้หาเรื่องเรอะ! แล้วทำไมถึงบอกว่าแกไม่สนใจเธอล่ะ!" พอได้ยินคำตอบของเฮ่ออวิ๋น เฮ่อเจียกั๋วก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองเฮ่อหงเสีย

ฝ่ายเฮ่อหงเสียเองก็เหมือนจะรู้ตัวว่าไม่ควรบ่นว่าเฮ่ออวิ๋น จึงรีบโผเข้ากอดเฮ่อเจียกั๋วแล้วออดอ้อน "พ่อคะ หนูแค่ล้อเล่นกับพ่อเฉยๆ พี่เขาไม่ได้เมินหนูสักหน่อย! พ่อคงไม่ว่าหนูใช่ไหมคะ!"

"เอ่อ... ไม่ว่าสิ! พ่อจะไปว่าลูกได้ยังไงกัน! ลูกเป็นดั่งเสื้อนวมตัวน้อยที่แสนอบอุ่นของพ่อนะ พ่อยิ่งรักยิ่งตามใจแทบไม่ทัน จะไปว่าลูกได้ยังไง!" เฮ่อเจียกั๋วเก้อเขินอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปลอบใจเฮ่อหงเสีย

เมื่อมองดูภาพอันแสนอบอุ่นตรงหน้า หากจะบอกว่าเฮ่ออวิ๋นไม่อิจฉาก็คงโกหก แต่แล้วจะทำอย่างไรได้ นั่นคือน้องสาวของเขา น้องสาวเพียงคนเดียว ใครใช้ให้เขาเป็นพี่ชาย เป็นพี่คนโตของบ้านกันล่ะ

"คุณว่าอะไรนะ? ซื้อรถงั้นเหรอ? ตาเฒ่าเฮ่อ คุณล้อเล่นอยู่ใช่ไหมเนี่ย! ถึงพวกเราจะหาเงินมาได้ไม่น้อย แต่รถคันหนึ่งอย่างน้อยๆ ก็ต้องเจ็ดแปดหมื่นหยวน พวกเราจะมีเงินเหลือเฟือไปซื้อได้ยังไง อีกอย่าง นี่คุณจะไม่เปิดร้านโทรศัพท์มือถือร่วมกับพ่อเฒ่าซุนแล้วหรือไง!" ยังไม่ทันจะก้าวพ้นประตู เสียงของแม่เจิงเสี่ยวอวี่ก็ดังแว่วเข้ามาในห้องรับแขกเสียแล้ว

เฮ่ออวิ๋นกับเฮ่อหงเสียผู้เป็นน้องสาวกำลังรอให้แม่กลับมาทำกับข้าวอยู่พอดี ครั้นได้ยินเสียงของแม่จึงหันกลับไปมอง ก็เห็นแม่กับพ่อเดินตามหลังกันเข้ามาในห้องรับแขกจริงๆ

"ผมไม่ได้ล้อเล่นสักหน่อย คุณลองดูสิ! ขายโทรศัพท์มือถือเนี่ย ถึงพวกเราจะไม่จำเป็นต้องใช้รถ แต่ถ้าขายเครื่องใช้ไฟฟ้า ของชิ้นใหญ่โตขนาดนั้น คุณจะให้ลูกค้าขนกลับไปยังไงล่ะ?"

"อีกอย่าง พวกเราก็ไม่ได้จะซื้อรถเก๋งแบบนั้นเสียหน่อย สิ่งที่เราจะซื้อน่ะคือรถกระบะ รถกระบะคุณรู้จักไหม ก็แบบที่... แบบอะไรนะ คล้ายๆ กับพวกรถแทรกเตอร์นั่นแหละ!" เฮ่อเจียกั๋วพูดไปพลาง ขยับมือทำท่าประกอบไปพลาง

"พรืด! พ่อครับ รถกระบะอะไรจะไปเหมือนรถแทรกเตอร์กัน พ่อเปรียบเทียบได้ไม่เหมือนเอาเสียเลยนะ! รถกระบะแพงกว่ารถแทรกเตอร์ตั้งเยอะ!" จังหวะนั้นเอง เฮ่ออวิ๋นก็หันไปพูดแทรกขึ้นมา

"ผู้ใหญ่คุยกันเด็กอย่าสอดสิ ฉันกำลังคุยเรื่องเป็นงานเป็นการกับแม่อยู่!" เฮ่อเจียกั๋วตวัดสายตาดุใส่เฮ่ออวิ๋นหนึ่งที แล้วหันไปพูดกับแม่เจิงเสี่ยวอวี่ต่อ "แม่มัน คุณก็พูดให้มันชัดๆ หน่อยสิ ตกลงว่าจะยอมหรือไม่ยอม?"

"ตาเฒ่าเฮ่อ ยังไงฉันก็มีคำตอบแค่คำเดียว จะซื้อน่ะได้ แต่ต้องหาเงินให้ได้พอก่อนเท่านั้นแหละ!" แม่เจิงเสี่ยวอวี่ตอบกลับมาประโยคหนึ่ง จากนั้นก็ผูกผ้ากันเปื้อนเตรียมทำกับข้าว

"มันต้องอย่างนั้นสิ! แน่นอนอยู่แล้ว! ขืนไม่มีเงิน ถึงผมอยากจะซื้อ คนอื่นเขาก็คงไม่ขายให้อยู่ดี!" เมื่อเห็นว่าเจิงเสี่ยวอวี่ตกลง เฮ่อเจียกั๋วก็ดูดีอกดีใจเป็นอย่างยิ่ง ในมื้อเย็นเขาจึงจิบเหล้าแก้กระหายอย่างอารมณ์ดีสบายใจเฉิบ แล้วดึงตัวเฮ่ออวิ๋นมาประลองหมากรุกจีนด้วยกันตั้งหลายกระดาน

วันรุ่งขึ้น เฮ่ออวิ๋นกับหลี่เค่อเพิ่งจะก้าวเท้าเข้าห้องเรียน ก็ถูกถานหย่าขวางทางไว้ เธอปรายตามองหลี่เค่อแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นตรง ๆ ว่า "เฮ่ออวิ๋น ทำไมเมื่อวานเธอส่งการบ้านทั้งที่ยังไม่ได้เขียน?"

"นั่นไม่ใช่ความผิดฉันนะ! เธอจะโทษก็ต้องโทษหลี่เค่อสิ! หมอนี่เป็นคนเอาการบ้านไปส่งแทนฉัน" เฮ่ออวิ๋นหัวเราะแห้ง ๆ อย่างกระอักกระอ่วน ไม่กล้าสบสายตาของถานหย่า ได้แต่หันหน้าไปมองหลี่เค่อพลางพูดแก้ตัว

"ฮึ ครั้งนี้ช่างมันเถอะ แต่ถ้ามีครั้งหน้าอีกล่ะก็ คอยดูเถอะว่าฉันจะไม่ฟ้องครูหู!" ถานหย่าแค่นเสียงฮึ ดึงสมุดการบ้านเล่มหนึ่งออกมาจากกระเป๋านักเรียนแล้วโยนให้เฮ่ออวิ๋น จากนั้นก็เดินกลับไปนั่งที่โต๊ะตัวเอง

พอเห็นท่าทีแบบนั้นของถานหย่า เฮ่ออวิ๋นก็ถึงกับอึ้งไป เขาไม่คิดเลยจริง ๆ ว่าครั้งนี้ถานหย่าจะไม่หาเรื่องเล่นงานเขา

"ยัยเด็กนี่คิดจะทำอะไรกันแน่! ถึงได้ไม่...!"

"พี่อวิ๋น ดึงสติหน่อย ครูหูใกล้จะมาแล้วนะ!" ขณะที่เฮ่ออวิ๋นกำลังจ้องมองถานหย่าพลางครุ่นคิดอยู่ในใจ หลี่เค่อที่อยู่ข้าง ๆ ก็เอ่ยเตือนขึ้นมา

พอนั่งลงที่โต๊ะของตัวเอง เฮ่ออวิ๋นก็ยังไม่ได้เปิดหนังสือเรียน แต่กลับเอาแต่มองถานหย่าไม่ละสายตา ในหัวพยายามคิดว่ายัยเด็กนี่มีแผนการอะไรซ่อนอยู่กันแน่ ทว่าเขาหารู้ไม่ว่าในเวลานี้ ถานหย่ากำลังก้มหน้ามองหนังสือเรียนอยู่ก็จริง แต่ใจของเธอกลับไม่ได้อยู่กับบทเรียนเลยแม้แต่น้อย

"ถานหย่าเอ๊ยถานหย่า! บอกแล้วไงว่าอย่าไปแส่เรื่องคนอื่น! จะไปยุ่งเรื่องของเขาทำไมกันเนี่ย! การบ้านเขาไม่ทำ เธอก็ไปช่วยเขาเขียนซะงั้น ถ้าเกิดครูจับได้ขึ้นมาจะทำยังไง...!"

ครั้นครูหูเดินเข้ามาในห้องเรียน เฮ่ออวิ๋นจึงค่อยเปิดสมุดการบ้านออก หมายจะลอกปั่นการบ้านให้เสร็จ แต่คาดไม่ถึงเลยว่าการบ้านกลับทำเสร็จเรียบร้อยหมดแล้ว พอเห็นลายมือที่คุ้นตานั้น เฮ่ออวิ๋นก็พึมพำกับตัวเองว่า "เชี่ยเอ๊ย! พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือไงเนี่ย ยัยถานหย่านอกจากจะแอบเอาสมุดการบ้านกลับมาให้แล้ว ยังช่วยทำการบ้านให้ฉันจนเสร็จอีกเรอะ!"

"นักเรียนทุกคน หยุดคุยกันก่อน ครูมีเรื่องจะแจ้งให้ทราบ!" ครูหูที่ยืนอยู่บนโพเดียมหน้าชั้นพูดขึ้นด้วยเสียงอันดัง

เมื่อเห็นทุกคนเงียบเสียงลง ครูหูก็หยิบชอล์กขึ้นมาเขียนคำสี่คำลงบนกระดานดำว่า "กลุ่มการเรียน" จากนั้นจึงวางชอล์กลงแล้วพูดต่อว่า "นักเรียนทุกคน สิ่งที่ครูจะพูดต่อไปนี้ขอให้จำกันไว้ให้ดี หลังจากการประชุมผู้ปกครองครั้งก่อน ครูตั้งใจจะจัดกิจกรรมช่วยเหลือซึ่งกันและกันด้านการเรียนขึ้นในห้องเรา รายละเอียดก็คือ..."

พอนายครูหูอธิบายจบ นักเรียนข้างล่างต่างก็พากันเงียบกริบ กิจกรรมการเรียนนี้ หากพูดให้เข้าใจง่าย ๆ ก็คือจับกลุ่มสองหรือสามคน โดยให้นักเรียนที่มีผลการเรียนดีคนหนึ่งคอยช่วยเพื่อนที่ผลการเรียนไม่ดีอีกหนึ่งหรือสองคน เพื่อดึงคะแนนของเพื่อนให้สูงขึ้น

"นี่คือใบรายชื่อการจัดกลุ่ม เลิกเรียนแล้วครูจะติดไว้ที่บอร์ดหน้าห้อง ทุกคนค่อยมาดูกันนะ!" ครูหูพูดจบก็เดินออกจากห้องเรียนไป ทิ้งให้ทุกคนได้แต่นึกจินตนาการกันไปต่าง ๆ นานา

หลังเลิกเรียน หลี่เค่อดีใจจนเนื้อเต้น เดินกระโดดโลดเต้นไปตลอดทาง ปากก็เอาแต่พร่ำพูดไม่หยุดว่า "เยี่ยมไปเลย ฉันจะได้เป็นหัวหน้ากลุ่มกับเขาด้วย ตั้งแต่เรียนหนังสือมา นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันได้เป็นกรรมการห้องเนี่ย"

เมื่อมองดูท่าทางดีอกดีใจของหลี่เค่อ เฮ่ออวิ๋นก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างระอา พอถึงบ้าน น้องสาวเฮ่อหงเสียก็ยึดรีโมตทีวีเอาไว้คนเดียวไม่ยอมปล่อย เฮ่ออวิ๋นกำลังคิดจะเดินออกไปข้างนอก ก็พลันได้ยินเสียงโทรศัพท์บ้านในห้องนั่งเล่นดังขึ้น เขาจึงรีบวิ่งเข้าไปยกหูรับสาย แล้วก็ได้ยินเสียงของผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่งดังแว่วมาจากปลายสาย