ตอนที่ 55 สายจากลุงเขยรอง

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เฮ่ออวิ๋นรีบวิ่งไปรับสาย แต่เมื่อยกหูขึ้น เสียงที่ตอบกลับมากลับแปลกหูอย่างยิ่ง ตอนแรกเฮ่ออวิ๋นคิดว่ามีคนโทรผิด จึงเตรียมจะเอ่ยขอโทษแล้ววางสาย

ทว่าคนทางปลายสายกลับรีบพูดขึ้นทันที "เจ้าหนูอวิ๋น ฉันเป็นลุงเขยรองของแกไง จำไม่ได้เหรอ ตอนแกสามขวบฉันยังเคยอุ้มแกอยู่เลย!"

"ลุงเขยรองเหรอครับ" เฮ่ออวิ๋นพึมพำกับตัวเอง พลางเค้นความทรงจำในหัวอย่างหนัก ทันใดนั้นเขาก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงร้องออกมาอย่างประหลาดใจทันที "คุณคือลุงเขยรองหยาง!"

ลุงเขยรองหยางที่เฮ่ออวิ๋นพูดถึงมีชื่อว่าหยางไห่ตง แต่งงานกับป้ารองของเขามาสิบกว่าปี แทบจะไม่เคยมาเหยียบบ้านของเฮ่ออวิ๋นเลย ต่อให้มาก็มาไวไปไว และมาเพียงเพื่อเยี่ยมคุณย่าของเฮ่ออวิ๋นเท่านั้น ส่วนครอบครัวของเฮ่อเจียกั๋ว พวกเขาไม่เคยแม้แต่จะชายตามอง ดังนั้นความสัมพันธ์ระหว่างครอบครัวของลุงเขยรองกับบ้านของเฮ่ออวิ๋นจึงไม่ค่อยดีนัก ยิ่งไปกว่านั้น ความสัมพันธ์กับพวกคุณลุงของเฮ่ออวิ๋นก็ย่ำแย่ไม่แพ้กัน

คุณย่าของเฮ่ออวิ๋นมีลูกชายสี่คนและลูกสาวสามคน ป้าใหญ่กับอาเล็กของเฮ่ออวิ๋นแต่งงานไปอยู่ไกลมากจึงไม่ค่อยได้กลับมา ทว่าตอนที่คุณย่ายังอยู่ ป้าทั้งสองคนรวมถึงลุงเขยทั้งสองต่างก็แวะเวียนมาเยี่ยมบ่อยๆ ความสัมพันธ์ระหว่างสองครอบครัวจัดว่าไม่ดีแต่ก็ไม่แย่ ส่วนพวกลุงๆ นั้นอยู่ใกล้กัน ความสัมพันธ์จึงค่อนข้างสนิทสนมกลมเกลียว

ยกตัวอย่างเช่นเมื่อช่วงก่อนหน้านี้ เฮ่อเจียหมิงลุงรองของเฮ่ออวิ๋นล้มป่วยจนต้องเข้าโรงพยาบาล พอป้าใหญ่กับอาเล็กของเขาทราบเรื่อง ทั้งสองคนก็รีบโอนเงินเข้าบัญชีของลุงรองคนละห้าพันหยวนทันที ส่วนป้ารองของเขานั้นแม้จะรู้เรื่องดี แต่กลับแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น เรื่องนี้ทำให้ครอบครัวของเฮ่อเจียหมิงลุงรองเสียใจเป็นอย่างมาก จนความสัมพันธ์ของทั้งสองฝ่ายตึงเครียดขึ้นมา

ส่วนเรื่องของหยางไห่ตงคนนี้ เฮ่ออวิ๋นรู้เรื่องไม่มากนัก ชาติก่อนสองครอบครัวแทบจะตัดขาดความสัมพันธ์กันไปเลย พอมาย้อนเวลากลับมาในชาตินี้ ครอบครัวของเฮ่ออวิ๋นกับบ้านนั้นก็แทบไม่ได้ติดต่อกัน แม้กระทั่งตอนจัดงานศพของคุณย่า ป้ารองของเขาก็เดินทางมาคนเดียว ส่วนหยางไห่ตงผู้เป็นลุงเขยรองไม่แม้แต่จะมาร่วมงานศพด้วยซ้ำ

"คุณมีธุระอะไรหรือเปล่าครับ" แม้เฮ่ออวิ๋นจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายได้เบอร์โทรศัพท์บ้านของตนมาได้อย่างไร แต่ในฐานะผู้น้อย ต่อให้ความสัมพันธ์จะไม่ดี เขาก็ไม่ได้แสดงกิริยาไร้มารยาทออกไป

"ก็ไม่มีเรื่องใหญ่อะไรหรอก แค่อยากจะถามดูว่าพ่อกับแม่ของแกว่างวันไหนบ้าง ฉันกับป้าของแกอยากจะแวะไปนั่งคุยที่บ้านแกสักหน่อยน่ะ!" ปลายสายนั้น หยางไห่ตงลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น

พอเฮ่ออวิ๋นได้ยินดังนั้นก็นึกในใจทันทีว่า คนผู้นี้ไม่มาเหยียบเรือนโดยไร้เรื่อง ลุงเขยรองคนนี้คงมีเรื่องมาขอร้องเป็นแน่ จึงเอ่ยไปว่า "ช่วงกลางวันพ่อกับแม่ของผมต้องออกไปตั้งแผงขายของครับ ปกติเลยแทบไม่มีเวลาว่างเลย เอาแบบนี้ดีไหมครับ ไว้รอวันไหนว่างแล้ว ผมค่อยโทรไปหาคุณอีกที?"

"งั้น...ก็ได้! เจ้าหนูอวิ๋น จำไว้เชียวนะว่าต้องโทรมาบอกลุงเขยด้วยล่ะ! อย่าลืมเชียว!" หยางไห่ตงกำชับเฮ่ออวิ๋นเป็นพิเศษประโยคหนึ่ง แล้วจึงวางสายไป

"ควรจะบอกเรื่องนี้กับพ่อแม่ดีไหมนะ นิสัยอย่างพวกท่าน ต่อให้ความสัมพันธ์กับบ้านลุงเขยจะไม่ดี แต่ถ้ามีเรื่องมาขอร้อง พวกท่านก็น่าจะยอมตกลงอยู่ดี!" หลังจากวางสาย เฮ่ออวิ๋นก็พึมพำกับตัวเองเบาๆ

"พี่อวิ๋น พี่อวิ๋น! อยู่บ้านไหมเนี่ย" ขณะที่เฮ่ออวิ๋นกำลังนั่งกลุ้มใจอยู่คนเดียว เสียงของหลี่เค่อก็พลันดังแว่วเข้ามา จากนั้นก็เห็นหลี่เค่อสวมชุดบาสเกตบอล ในมือถือลูกบาสเดินก้าวเข้ามาในบ้าน

"อยู่!" เฮ่ออวิ๋นขานรับไปคำหนึ่ง พลางมองสำรวจหลี่เค่อแล้วเอ่ยถามต่อว่า "นี่แกจะไปเล่นบาสเหรอ"

"ไปด้วยกันสิ!" หลี่เค่อเคาะลูกบาสในมือปุๆ แล้วชวนเฮ่ออวิ๋น

"เอาสิ!" เฮ่ออวิ๋นพยักหน้าตอบตกลง เขาสลัดเรื่องของหยางไห่ตงทิ้งไปไว้ข้างหลังทันที ก่อนจะหันไปกำชับเฮ่อหงเสียที่กำลังนั่งติดการ์ตูนงอมแงมอยู่สองสามประโยค แล้วจึงออกไปจากบ้านพร้อมกับหลี่เค่อ

หกโมงกว่าๆ ความมืดมิดในฤดูหนาวก็โรยตัวลงมาตั้งนานแล้ว ทันทีที่เฮ่ออวิ๋นก้าวเท้าเข้าประตูบ้าน ก็เห็นแม่กำลังยืนผัดกับข้าวอยู่ในครัว ส่วนพ่อก็ถือเครื่องคิดเลขกำลังคิดบัญชีอยู่ ส่วนน้องสาวของเขานั้นยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนโซฟาเช่นเคย สองตาจับจ้องอยู่ที่จอโทรทัศน์สีตาไม่กะพริบ

"กลับมาแล้วเหรอ! ไปเล่นบาสมาอีกล่ะสิ! เจ้าหนูอวิ๋น ไม่ใช่ว่าพ่อจะว่าแกหรอกนะ แกจะเล่นบาสพ่อก็ไม่ค้านหรอก แต่ช่วยอย่ากลับดึกขนาดนี้ทุกครั้งได้ไหม? บอกตั้งกี่รอบแล้ว บอกไม่เคยจำ!" เฮ่อเจียกั๋ววางเครื่องคิดเลขลง พลางมองเฮ่ออวิ๋นที่เหงื่อท่วมตัวแล้วเอ่ยขึ้น

"ระ...รับทราบครับพ่อ! คราวหน้าคราวหน้า...ผมจะระวังครับ!" เฮ่ออวิ๋นรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างยิ่งที่เฮ่อเจียกั๋วไม่ได้ดุด่าเขา ก่อนจะเข้าบ้าน เขาคิดภาพตัวเองโดนพ่อสวดเป็นชุดไว้ไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ แต่ตอนนี้กลับผิดจากที่คิดไว้ลิบลับ จะไม่ให้เขารู้สึกแปลกใจได้อย่างไร

"กินข้าวได้แล้ว สองพ่อลูกเลิกคุยกันเสียที ไปล้างมือแล้วมากินข้าว! นังหนูเสีย รีบมากินข้าวเร็ว! อย่ามัวแต่ดูทีวี!" หลังจากแม่เจิงเสี่ยวอวี่ยกกับข้าวขึ้นโต๊ะหมดแล้ว ก็ร้องตะโกนบอกคนอื่นๆ ในห้องนั่งเล่น

ตอนกินข้าวเย็น พ่ออารมณ์ดีมาก คุยกับแม่เรื่องซื้อรถไม่หยุดหย่อน ส่วนเฮ่ออวิ๋นก็เข้าใจสาเหตุที่ตัวเองกลับบ้านดึกแล้วไม่โดนด่าจนได้ ที่แท้พ่อก็เอาความสนใจทั้งหมดไปทุ่มให้กับเรื่องซื้อรถนี่เอง แล้วจะยังมาสนใจเรื่องเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้ได้อย่างไร

เมื่อรู้เช่นนั้น เฮ่ออวิ๋นจึงถือโอกาสสอดขึ้นมาว่า "พ่อครับ แม่ครับ เมื่อวานตอนเย็นตอนผมเลิกเรียนกลับบ้าน ลุงเขยรองโทรมาบอกว่าจะพาก้าแต้อาสองมาเยี่ยมบ้านเราครับ! เขาถามผมว่าพวกพ่อว่างวันไหนกัน?"

"หยางไห่ตงน่ะเหรอ? สองผัวเมียนั่นจะมาเยี่ยมพวกเราเวลานี้ทำไมกัน ไม่ใช่ช่วงเทศกาลปีใหม่เสียหน่อย! คงไม่ได้จะมาขอยืมเงินพวกเราหรอกนะ!" เมื่อแม่ได้ยินสิ่งที่เฮ่ออวิ๋นพูด คิ้วก็ขมวดมุ่น สีหน้าเปลี่ยนไปทันที

"แม่มันก็! อย่าเพิ่งคิดไปเรื่อยสิ! เดี๋ยวฉันค่อยโทรกลับไปหาเขา ให้พวกเขามาช่วงเช้าวันมะรืนแล้วกัน!" แม้ว่าเฮ่อเจียกั๋วจะรู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์อยู่บ้าง แต่ก็ยังคงพูดเช่นนี้ออกมา

อย่างไรก็เป็นพี่น้องกัน ถึงความสัมพันธ์จะไม่ค่อยดี แต่เฮ่อเจียกั๋วก็ยังเตรียมจะพบหน้าน้องสาวคนนี้ที่ปกติแทบไม่เคยเห็นหัวเขาอยู่ดี

ส่วนแม่เจิงเสี่ยวอวี่ก็ไม่ได้พูดอะไร ถือเป็นการยอมรับโดยปริยาย ชั่วขณะนั้น บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบสงัดลงจนน่าอึดอัด เฮ่ออวิ๋นเห็นดังนั้นจึงรีบพุ้ยข้าวเข้าปากสองสามคำแล้วกลับเข้าห้องของตัวเอง ส่วนน้องสาวเฮ่อหงเสียดูเหมือนจะรับรู้ได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงรีบกินข้าวไปสองสามคำเช่นกัน ก่อนจะพูดกับสองสามีภรรยาเฮ่อเจียกั๋วว่า "พ่อคะ แม่คะ หนูไปเล่นกับพี่นะคะ!" พอพูดจบ เธอก็เดินเข้าห้องของเฮ่ออวิ๋นไป ทิ้งให้เฮ่อเจียกั๋วกับเจิงเสี่ยวอวี่นั่งมองหน้ากันอยู่สองคน

พริบตาเดียว เวลาก็ล่วงเลยมาถึงช่วงบ่ายของวันมะรืน เฮ่ออวิ๋นกับเฮ่อหงเสียเพิ่งเลิกเรียนกลับมาถึงบ้าน ยังไม่ทันได้ก้าวเท้าเข้าประตู ก็ได้ยินเสียงพ่อกับแม่กำลังทะเลาะกันดังลั่น พอเฮ่ออวิ๋นได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน ก็รู้สึกได้ทันทีว่างานเข้าเรื่องใหญ่แล้ว เขาบอกให้เฮ่อหงเสียไปบ้านหลี่เค่อก่อน ส่วนตัวเองก็ยืนอยู่ริมหน้าต่างแล้วแอบชำเลืองมองเข้าไปข้างใน พบว่าพ่อกับแม่กำลังนั่งอยู่คนละฝั่งของโซฟา ต่างฝ่ายต่างจ้องหน้ากันด้วยความโกรธจัด

ทั้งสองคนต่างมีอารมณ์ฉุนเฉียวอย่างยิ่ง จากถ้อยคำที่ทั้งคู่พูดใส่กัน เฮ่ออวิ๋นก็พอจะจับต้นชนปลายรู้สาเหตุที่พวกเขาทะเลาะกันได้แล้ว