ตอนที่ 56 หิมะตกแล้ว!

ภายในห้องนั่งเล่น เฮ่อเจียกั๋วกับเจิงเสี่ยวอวี่อารมณ์พลุ่งพล่านอย่างยิ่ง ทั้งสองเถียงกันจนแทบไม่ยอมลงให้กัน

"เฮ่อเจียกั๋ว คุณฟังฉันนะ! ถ้าเป็นพี่น้องผู้ชายของคุณมาขอยืมเงิน ฉันจะไม่ค้านสักคำ! แต่นี่หยางไห่ตงมาขอยืม ฉันไม่มีวันยอมเด็ดขาด!"

"เสี่ยวอวี่ ยังไงพวกเขาก็เป็นน้องสาวกับน้องเขยของผมนะ ตอนนี้บ้านเขากำลังลำบาก พวกเรา..."

"ไม่ได้ ยังไงก็ไม่ได้! คราวก่อนที่ลุงรองของเฮ่ออวิ๋นเป็นโรคไตวาย คุณให้เขายืมเงินไปรักษาตัว ฉันก็เห็นด้วย แต่งวดนี้พูดอย่างไรฉันก็ไม่ยอมเด็ดขาด นิสัยของสองคนนั้นเป็นยังไง คุณที่เป็นพี่ชายไม่ใช่ว่าไม่รู้ พวกเขาคือหมาป่าตาขาวที่เลี้ยงไม่เชื่องชัดๆ! เมื่อสิบกว่าปีก่อน ตอนเราเพิ่งคลอดเฮ่ออวิ๋น ไปขอยืมเงินพวกเขามาซื้อนมผงให้ลูก แต่พวกเขาทำยังไง นอกจากจะไม่ให้ยืมแล้ว ยังไล่พวกเราออกมาอีก...!"

เมื่อได้ยินคำพูดของแม่เจิงเสี่ยวอวี่ ทั้งเฮ่ออวิ๋นและเฮ่อเจียกั๋วต่างก็นิ่งเงียบไป เรื่องเมื่อสิบกว่าปีก่อนเรื่องนั้น เฮ่ออวิ๋นเคยได้ยินแม่บ่นให้ฟังอยู่เหมือนกัน และก็เพราะเรื่องนั้นเอง ความสัมพันธ์ของทั้งสองบ้านจึงดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็ง จนแทบไม่ได้ไปมาหาสู่กันอีกเลย

"เฮ้อ...! เอาเถอะ! คุณพูดถูก พวกเขามีหลายเรื่องที่ทำไม่ดีกับเราจริงๆ เดี๋ยวผมจะโทรไปปฏิเสธเขาเดี๋ยวนี้แหละ!" เฮ่อเจียกั๋วถอนหายใจยาว พลางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเตรียมจะโทร

แต่ทว่าในตอนนั้นเอง เฮ่ออวิ๋นก็ก้าวเข้ามาในห้องแล้วเอ่ยขึ้นว่า "พ่อครับ แม่ครับ ทั้งสองคนใจเย็นๆ ก่อน ผมมีวิธีที่ลงตัวกับทั้งสองฝ่ายอยู่ ไม่รู้ว่าพ่อกับแม่จะคิดยังไงกันบ้าง"

"เจ้าหนูอวิ๋น! เรื่องของผู้ใหญ่แกไม่ต้องมายุ่ง แกยังเด็ก ไม่

ทว่าในตอนนั้นเอง พ่ออย่างเฮ่อเจียกั๋วกลับเอ่ยปากขึ้นมา "เจ้าหนูอวิ๋น แกพูดมาสิ มีวิธีอะไร?"

"ผมได้ยินมาว่าบ้านลุงเขยรองมีตึกแถวอยู่ในตำบลห้องหนึ่ง ซื้อมาตั้งหลายปีแล้วแต่ก็ไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไร สู้ให้ลุงเขยรองขายตึกแถวนั้นให้พวกเราไม่ดีกว่าหรือครับ พ่อกับแม่ไม่ใช่ว่าอยากเปิดร้านขายมือถืออยู่ก่อนแล้วเหรอ นี่ก็เป็นหน้าร้านสำเร็จรูปพอดีเลย!" เฮ่ออวิ๋นมองแม่ปราดหนึ่งแล้วพูดขึ้น

เจตนาของเฮ่ออวิ๋นชัดเจนมาก การให้ยืมเงินเปล่า ๆ ย่อมไม่มีทางยอมเด็ดขาด ต้องใช้ตึกแถวห้องนั้นมาแลกเปลี่ยนเท่านั้น อีกทั้งการทำแบบนี้ยังได้ประโยชน์สองต่อ ทั้งได้ซื้อตึกแถวมาเปิดร้านขายมือถือ และยังช่วยแก้ปัญหาที่บ้านลุงเขยรองกำลังเผชิญอยู่ได้อีกด้วย

"ความคิดนี้ของเจ้าหนูอวิ๋นไม่เลวเลย ยังไงพวกเราจะเปิดร้านขายมือถือก็ต้องซื้อตึกแถวอยู่แล้ว ก็ซื้อตึกแถวของบ้านพวกเขามาเสียเลยสิ!" แม่เจิงเสี่ยวอวี่ได้ยินที่เฮ่ออวิ๋นพูด ก็เห็นด้วยทันที

แต่เฮ่อเจียกั๋วยังคงมีความกังวลอยู่ หากครอบครัวของหยางไห่ตงไม่ได้ไม่อยากขายตึกแถว ก็คงไม่บากหน้ามาขอยืมเงินถึงที่บ้าน ตอนนี้พอเสนอเงื่อนไขแลกเปลี่ยนแบบนี้ไป พวกเขาอาจจะไม่ยอมตกลงก็ได้

แต่เมื่อเฮ่อเจียกั๋วคิดทบทวนดูอีกที วิธีนี้นับเป็นหนทางเดียวที่ลงตัวและได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่ายจริง ๆ ต่อให้มีความเป็นไปได้เพียงแค่หนึ่งเปอร์เซ็นต์ เขาก็ควรต้องลองดูสักตั้ง

ดังนั้น เขาจึงหยิบโทรศัพท์เดินออกจากบ้านไป แล้วเริ่มโทรหาหยางไห่ตง เมื่อปลายสายกดรับ เสียงของหยางไห่ตงก็ดังแว่วมา "พี่สี่ คิดดูเรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ?"

สิบห้านาทีต่อมา เฮ่อเจียกั๋วก็เดินกลับเข้ามาในบ้าน สีหน้าดูมีรอยยิ้มมากขึ้น ก่อนจะพูดกับเฮ่ออวิ๋นและเจิงเสี่ยวอวี่ว่า "เขาตกลงแล้ว! พรุ่งนี้ค่อยไปทำเรื่องที่บ้านเขา!"

วันรุ่งขึ้น เฮ่อเจียกั๋วออกไปอย่างกระปรี้กระเปร่า แต่ขากลับมากลับมีสีหน้าผิดหวังอย่างยิ่ง เฮ่ออวิ๋นรู้ได้ทันทีว่าเรื่องนี้ต้องไม่สำเร็จแน่นอน เฮ่อเจียกั๋วไม่ได้เล่ารายละเอียดให้เฮ่ออวิ๋นฟัง และเฮ่ออวิ๋นเองก็ไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงอะไรมากความ

ทว่าตลอดหนึ่งเดือนหลังจากนั้น เฮ่ออวิ๋นก็สังเกตเห็นว่า ทุก ๆ สองสามวัน พอตกดึกเฮ่อเจียกั๋วจะต้องออกไปข้างนอกสักรอบ เฮ่ออวิ๋นลองถามแม่เจิงเสี่ยวอวี่ดู แต่แม่ก็ไม่ได้เล่าอะไรให้ฟังโดยละเอียด บอกเพียงแค่ว่าเกี่ยวกับลุงเขยรอง

เฮ่ออวิ๋นคาดว่าคงเป็นเรื่องซื้อตึกแถวห้องนั้นนั่นแหละ เพียงแต่ทั้งสองฝ่ายมีความเห็นต่างกันมาก เจรจากันอยู่นานก็ยังตกลงกันไม่ได้เสียที

ต้นเดือนธันวาคมตามปฏิทินสุริยคติ เช้าตรู่วันนั้นท้องฟ้ามืดครึ้ม อากาศอึมครึม หลังจากเฮ่ออวิ๋นคุยโทรศัพท์กับหลี่เหว่ย อีกฝ่ายก็บอกกับเขาว่า เรื่องการอบรมผู้จัดการร้านนั้นจัดการไปเกือบเรียบร้อยแล้ว ช่วงเดือนอ้ายปีหน้าก็น่าจะเปิดร้านหอยดูดซื่อหม่าโถวได้ทั่วทุกตำบลในอำเภอแล้ว

พอพ้นประตูบ้าน เฮ่ออวิ๋นก็พบว่าบนท้องฟ้าเริ่มมีเกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาราวกับปุยขนสัตว์ ทั้งยังตกหนักขึ้นเรื่อยๆ ชั่วพริบตาเดียวก็กลายเป็นหิมะตกหนักหนาทึบ

"นี่คงนับเป็นหิมะแรกของปีนี้สินะ! หิมะมงคลบอกนิมิตหมายแห่งความอุดมสมบูรณ์ หวังว่าปีหน้าจะเป็นปีที่ดี!" เฮ่ออวิ๋นมองดูหิมะที่ตกหนักอยู่ด้านนอกพลางพึมพำเบาๆ

"ฮ่าๆๆ... หิมะตกแล้ว! หิมะตกแล้วพี่อวิ๋น! หิมะตกแล้ว! ตกหนักชะมัดเลย!" ในตอนนั้นเอง หลี่เค่อที่สวมเสื้อขนเป็ดตัวหนาเตอะและสะพายกระเป๋านักเรียนอันหนักอึ้ง ก็วิ่งเหยาะๆ ฝ่าหิมะตรงเข้ามา

"พี่อวิ๋น หิมะตกหนักขนาดนี้ ฉันว่าพอถึงเวลาเลิกเรียน พวกเราต้องปั้นตุ๊กตาหิมะตัวใหญ่ยักษ์ได้แน่ๆ!" หลี่เค่อเล่นหิมะที่กอบขึ้นมาจากพื้นไปพลาง ชะเง้อมองข้างหลังเฮ่ออวิ๋นไปพลาง พอไม่เห็นเงาร่างของเฮ่อหงเสีย จึงถามขึ้นว่า "พี่อวิ๋น นังหนูเสียล่ะ?"

"วันนี้น้องปวดหัวนิดหน่อยน่ะ เลยให้พ่อแม่ช่วยลาครูให้ วันนี้ก็เลยไม่ได้ไป!" เฮ่ออวิ๋นชี้นิ้วไปที่ศีรษะตัวเองพลางบอก

"ต้องเป็นเพราะอากาศหนาวแน่ๆ สภาพอากาศเฮงซวยนี่ นึกจะเปลี่ยนก็เปลี่ยน!" หลี่เค่อสบถออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อว่า "งั้นพวกเราไปกันเถอะ! เดี๋ยวจะสายเอา!"

เฮ่ออวิ๋นพยักหน้า แล้วสะพายกระเป๋านักเรียนเดินมุ่งหน้าไปยังโรงเรียนพร้อมกับหลี่เค่อ

หลังกินมื้อเที่ยงที่โรงเรียนเสร็จ เมื่อพอจะมีเวลาว่าง เฮ่ออวิ๋นกับหลี่เค่อก็พากันไปปั้นตุ๊กตาหิมะที่สนาม

ยามนี้ บนสนามถูกหิมะทับถมจนกลายเป็นชั้นหนา ทอดสายตามองไปขาวโพลนสุดลูกหูลูกตา เฮ่ออวิ๋นมองดูผู้คนที่กำลังปาหิมะใส่กันและปั้นตุ๊กตาหิมะรูปทรงประหลาดๆ บนลานกว้าง เขาก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจออกมา "วัยเด็กนี่ดีจริงๆ เลยนะ!"

หิมะหนาทึบตกติดต่อกันถึงสามวันเต็ม พอเข้าสู่วันที่สี่ฟ้าถึงได้เปิด เนื่องจากเป็นวันเสาร์ โรงเรียนหยุดเรียน เฮ่ออวิ๋นจึงเดินทางไปที่ตำบลและพูดคุยกับหลี่เหว่ยอยู่ครึ่งชั่วโมง เพื่อสอบถามถึงสถานการณ์การดำเนินงานของร้านสาขา รวมถึงความคืบหน้าในการฝึกอบรมผู้จัดการร้าน จากนั้นเขาก็ไปยังห้องแถวของลุงเขยรอง ซึ่งหลังจากพยายามมานานนับเดือน ในที่สุดพ่อของเขาก็ซื้อห้องแถวห้องนั้นมาจากลุงเขยรองได้สำเร็จในราคาหนึ่งหมื่นห้าพันหยวน

ทำเลของห้องแถวแห่งนั้นถือว่าค่อนข้างเปลี่ยว พื้นที่ก็ไม่ได้กว้างขวางอะไรมากมาย แต่ได้เปรียบตรงที่ซื้อมาได้ในราคาถูก อีกอย่างการเปิดร้านขายโทรศัพท์มือถือก็ไม่จำเป็นต้องใช้ทำเลที่เลิศเลออะไรขนาดนั้น เมื่อเฮ่ออวิ๋นไปถึง ก็เห็นพ่อกำลังช่วยคนอื่นยกเคาน์เตอร์อยู่พอดี

เคาน์เตอร์เหล่านี้สั่งทำขึ้นมาเป็นพิเศษ ไม่ได้ต่างอะไรจากเคาน์เตอร์ขายโทรศัพท์มือถือในยุคหลัง เฮ่ออวิ๋นกวาดตามองดู พบว่ามีเคาน์เตอร์อยู่ทั้งหมดห้าตู้ วางประกบฝั่งซ้ายและขวาอย่างละสองตู้ และตั้งไว้ด้านในสุดอีกหนึ่งตู้

"พ่อครับ! เป็นยังไงบ้าง เรื่องสต๊อกสินค้าจัดการเรียบร้อยหรือยัง แล้วเปิดร้านได้เมื่อไหร่ครับ"

"เรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้เขาก็จะมาส่งของ พ่อกับแม่แกคุยกันแล้วว่าจะเปิดร้านในอีกเจ็ดวันข้างหน้า! ถึงตอนนั้นจะเชิญพวกลุงๆ ของแกมาด้วย จะได้ครึกครื้นกันหน่อย!" เฮ่อเจียกั๋วตอบไปพลางช่วยยกเคาน์เตอร์ไปพลาง

"แล้วเรื่องวันเปิดร้าน พ่อได้ปรึกษากับพ่อเฒ่าซุนหรือยังครับ ยังไงเขาก็ลงหุ้นด้วยนะ" เฮ่ออวิ๋นเอ่ยเตือน

"ดูความจำพ่อนี่สิ! เกือบลืมไปเลย เดี๋ยวพ่อจัดเคาน์เตอร์พวกนี้เสร็จจะรีบไปคุยกับเขาเดี๋ยวนี้แหละ!" เฮ่อเจียกั๋วตบหน้าผากตัวเองพลางเอ่ยขึ้น