ตอนที่ 57 ฉลองปีใหม่แล้ว!

ต้นเดือนสิบสองตามปฏิทินจันทรคติ ตรงกับเดือนมกราคม ปี 2005 อีกเพียงเจ็ดแปดวันโรงเรียนก็จะปิดเทอมแล้ว ทว่าสภาพอากาศยังคงมืดครึ้ม ลมหนาวอันแห้งแล้งพัดบาดใบหน้าราวกับคมมีด เฮ่ออวิ๋นสวมเสื้อขนเป็ดนั่งอยู่ในห้องเรียน เท้าทั้งสองข้างสั่นระริก ปากกาที่ถืออยู่ในมือขวาอันแข็งทื่อดูเงอะงะเก้งก้างเหลือเกิน ตัวอักษรที่เขียนออกมาจึงโย้เย้บิดเบี้ยว ย่ำแย่กว่ายามปกติลิบลับ

"หนาวชะมัด...! หน้าหนาวเวรเอ๊ย! ให้ฉันอยู่ในหน้าร้อนเพิ่มอีกสามเดือนยังดีกว่าต้องมาทนผ่านหน้าหนาวสามเดือนนี้เลย!" เฮ่ออวิ๋นพึมพำกับตัวเองเบา ๆ สองประโยค พลางมองเงาร่างคนนอกหน้าต่าง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มจาง ๆ

เมื่อสิบห้านาทีก่อน ตอนที่เฮ่ออวิ๋นเพิ่งจะนั่งลงที่โต๊ะ ก็ได้ยินเสียงหลี่เค่อร้องลั่นมาจากข้างหลัง จากนั้นก็เห็นอีกฝ่ายก้นจ้ำเบ้าลงไปกองกับพื้น เก้าอี้ด้านหลังถูกใครบางคนจงใจดึงถอยออกไป หลี่เค่อจึงนั่งวืด

ตัวการใหญ่ไม่ใช่ใครอื่น เป็นจ้าวคังข่ายนั่นเอง ช่วงสองสามวันมานี้ จ้าวคังข่ายเหมือนกินยาผิดขนาน มักจะมาหาเรื่องหลี่เค่ออยู่เรื่อย แต่ทุกครั้งหลี่เค่อก็แก้ปัญหาเอาตัวรอดไปได้อย่างสบาย ๆ ทว่าหนนี้หลี่เค่อเสียท่าครั้งใหญ่ ย่อมไม่ยอมปล่อยผ่านไปแน่ เขาไม่ได้ลงไม้ลงมือโดยตรง แต่เอาเรื่องนี้ไปฟ้องครูหู จนกลายมาเป็นภาพที่ปรากฏต่อหน้าเฮ่ออวิ๋นในตอนนี้

หลังจากครูหูสอบถามเรื่องราวและซักถามเพื่อนนักเรียนที่เห็นเหตุการณ์สองสามคนแล้ว ไม่นานนักจ้าวคังข่ายก็ถูกทำโทษให้ไปยืนหน้าชั้นตรงระเบียงทางเดิน

"พี่อวิ๋น อีกไม่กี่วันก็จะปิดเทอมฤดูหนาวแล้ว การบ้านปิดเทอมขอยืมดูหน่อยสิ!" หลี่เค่อเขยิบเข้ามาใกล้เฮ่ออวิ๋นแล้วกระซิบเสียงเบา

การบ้านปิดเทอมฤดูหนาวของชั้นประถม ปกติครูจะสั่งล่วงหน้า นอกจากสมุดแบบฝึกหัดปิดเทอมฤดูหนาวที่แจกล่วงหน้าแล้ว ยังมีการบ้านอื่น ๆ ที่ครูมอบหมายอีก เช่น เขียนบันทึกประจำวันวันละหนึ่งหน้า หรือคัดคำศัพท์ใหม่กี่จบก็ว่าไป

ตอนนี้ สมุดแบบฝึกหัดปิดเทอมฤดูหนาวได้แจกถึงมือนักเรียนทุกคนแล้ว และเพื่อจะได้เที่ยวเล่นอย่างสนุกสนานในช่วงปิดเทอมสั้น ๆ เพียงสามสิบวัน ทุกคนจึงมักจะเลือกเริ่มทำการบ้านปิดเทอมกันตั้งแต่ยังอยู่ที่โรงเรียน หลี่เค่อเองก็ไม่มีข้อยกเว้น ส่วนเฮ่ออวิ๋นนั้น เขาจัดการการบ้านปิดเทอมหนาหลายสิบหน้านั่นเสร็จไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว

"มีอะไรน่าลอกกัน เขียนเองสิ! แค่ไม่กี่สิบหน้า สองสามวันก็เสร็จแล้ว" เฮ่ออวิ๋นพูดเรียบ ๆ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋าเสื้อ อีกข้างถือปากกาเขียนท่องคำศัพท์ไปด้วย

"คิดว่าทุกคนจะเหมือนนายหรือไง! วันเดียวก็ทำสมุดแบบฝึกหัดเสร็จหมดแล้ว" เมื่อได้ยินว่าเฮ่ออวิ๋นปฏิเสธตรง ๆ หลี่เค่อก็ได้แต่บ่นอุบอิบ แล้วก้มหน้าก้มตาทำการบ้านปิดเทอมต่อไป

"หัวหน้ากลุ่ม ขอยืมการบ้านปิดเทอมของเธอมาลอกหน่อยสิ!" ทันใดนั้น เด็กผู้หญิงข้าง ๆ หลี่เค่อก็เอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงหวานใส

หลี่เค่อเงยหน้าขึ้นมองเด็กผู้หญิงคนนั้นแวบหนึ่ง พลันขมวดคิ้ว แววตาฉายประกายรังเกียจออกมาวูบหนึ่ง เด็กผู้หญิงคนนี้ชื่อหวงจิงจิง หากจะนับญาติกันจริง ๆ เธอก็ถือเป็นญาติห่าง ๆ ของหลี่เค่อ แม้บ้านของทั้งสองครอบครัวจะอยู่ใกล้กันมาก แต่กลับไม่เคยไปมาหาสู่กันเลย

หนนี้หลี่เค่อกับหวงจิงจิงถูกจัดให้อยู่กลุ่มการเรียนเดียวกัน ทีแรกหลี่เค่อยังดีใจยกใหญ่ คิดว่าในที่สุดตัวเองก็ได้เป็นหัวหน้ากับเขาเสียที แต่ใครจะไปคาดคิด หวงจิงจิงคนนี้พอเว้นช่วงไปพักหนึ่งก็เอาโจทย์ที่ไม่เข้าใจมาถามหลี่เค่อ ทำเอาหลี่เค่อรำคาญใจจนแทบบ้า สองสามวันแรกยังพอทน หลี่เค่อกล้ำกลืนฝืนทนไปได้ แต่นานวันเข้า หลี่เค่อก็ยิ่งหงุดหงิดรำคาญใจมากขึ้นทุกที

แล้วดูสิ คราวนี้หวงจิงจิงถึงกับจะขอลอกการบ้านปิดเทอม หลี่เค่อทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาไม่ได้พูดอะไร แต่เขียนกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่ง ข้อความบนนั้นเขียนไว้ว่า "ลอก! ลอกบ้าลอกบออะไร! ไม่รู้จักทำเองหรือไง!"

หลังจากโยนเศษกระดาษให้หวงจิงจิงแล้ว หลี่เค่อก็ไม่สนใจเธออีกเลย พอหวงจิงจิงคลี่กระดาษออกอ่าน น้ำตาก็แทบจะไหลพราก เธอเบือนหน้าหนีแล้วเริ่มสะอื้นไห้เงียบ ๆ

เฮ่ออวิ๋นดูเหมือนจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง จึงหันกลับไปเหลือบมองหลี่เค่อ แล้วมองหวงจิงจิงอีกแวบ ยิ้มแปลก ๆ พลางส่ายหน้าเบา ๆ "ช่างไม่ประสีประสาเอาเสียเลย!"

หลังจากทนผ่านพ้นช่วงสองสามวันสุดท้ายไปได้ ในที่สุดโรงเรียนก็ปิดเทอมฤดูหนาว พอถึงบ้าน เฮ่อหงเสียก็ยังคงยึดรีโมตทีวีไว้คนเดียวเหมือนเดิม ราวกับกลัวว่าเฮ่ออวิ๋นจะมาแย่ง ไม่ยอมปล่อยมือเลยแม้แต่วินาทีเดียว

เมื่อว่างจนไม่มีอะไรทำ เฮ่ออวิ๋นก็หยิบกระดาษเขียนเรียงความปึกหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก แล้วเริ่มเขียนสิ่งที่ผุดขึ้นมาในหัว เขียนไปเขียนมา เขากลับร่างโครงเรื่องนิยายเล่มหนึ่งขึ้นมาได้เสียอย่างนั้น

นี่เป็นนิยายแนวแฟนตาซีลมปราณ พล็อตเรื่องคร่าว ๆ คล้ายกับแนวกระจอกคืนชีพในยุคหลัง ชื่อเรื่องเฮ่ออวิ๋นยังคิดไม่ออก ทว่าโครงร่างคร่าว ๆ ได้รับการแก้ไขไปแล้วหลายรอบ พอกวาดตาอ่านรอบหนึ่ง เขาก็รู้สึกพอใจกับมันมาก

ทว่าในวินาทีถัดมา เฮ่ออวิ๋นก็หมดอารมณ์ที่จะเขียนต่อ แม้ก่อนย้อนเวลากลับมา เขาเคยอ่านนิยายแนวย้อนเวลาข้ามภพของเว็บฉี่เตี่ยนมาบ้าง ซึ่งพวกตัวเอกที่ย้อนเวลามักจะอาศัยการลอกบทกวีในยุคหลังมาหาเงิน แต่เฮ่ออวิ๋นจะไปจำเนื้อหาพวกนั้นได้อย่างไร ต่อให้นึกออก เขาก็ยอมรับว่าตัวเองจำถ้อยคำสำนวนเหล่านั้นไม่ได้อยู่ดี ส่วนโครงเรื่องนี้แม้จะดูเข้าท่า ทว่าพอรอจนเขาเริ่มลงมือเขียนบทแรก กลับพบว่าสำนวนภาษาของตัวเองแย่มาก เขียนไปได้ไม่กี่สิบคำก็ตันเสียแล้ว

"หึ ๆ ดูท่าฉันคงไม่ใช่วัตถุดิบชั้นดีสำหรับเขียนนิยายจริง ๆ สินะ!" เฮ่ออวิ๋นหัวเราะเยาะตัวเอง วางปากกาลง แล้วเก็บโครงเรื่องทั้งหมดกลับเข้าไปในลิ้นชักตามเดิม

วันที่สามของวันหยุดฤดูหนาว เฮ่ออวิ๋นไปรับใบรายงานผลการเรียนปลายภาคกลับมาจากโรงเรียน เขาไม่ต้องดูก็รู้คะแนนของตัวเองอยู่แล้ว จึงยื่นให้พ่อกับแม่ไปตรง ๆ ตามธรรมเนียม เมื่อทั้งสองเห็นลูกชายยื่นให้อย่างไม่อิดออด ก็เพียงกวาดตามองผ่าน ๆ แวบเดียว ยิ้มให้ และเอ่ยปากให้กำลังใจสองสามประโยคเหมือนทุกที จากนั้นก็ไม่ได้สนใจเรื่องนี้อีก เพราะความสนใจหลักของพวกเขาได้ย้ายจากกุ้งก้ามกรามไปอยู่ที่ร้านขายโทรศัพท์มือถือตั้งนานแล้ว

ร้านโทรศัพท์มือถือเปิดกิจการแล้ว เฮ่ออวิ๋นแวะไปดูมาสองสามครั้ง กิจการดีมากจริง ๆ พ่อกับแม่ต่างยุ่งตัวเป็นเกลียวอย่างมีความสุขในทุก ๆ วัน เพราะใกล้จะถึงช่วงปีใหม่แล้ว ผู้คนจำนวนมากจึงถือโอกาสช่วงเวลานี้ซื้อโทรศัพท์มือถือไว้ใช้เอง หรือไม่ก็ซื้อไปเป็นของขวัญให้ญาติผู้ใหญ่ กิจการจึงคึกคักเป็นอย่างยิ่ง

ยิ่งไปกว่านั้น เฮ่ออวิ๋นยังแอบเสนอแนะข้อคิดเห็นหลายอย่างแก่พ่อแม่ผ่านทางพ่อเฒ่าซุน เช่น ซื้อโทรศัพท์ครบสี่เครื่องลดราคาเหลือเก้าสิบห้าเปอร์เซ็นต์ หรือแถมค่าโทรฟรีอะไรทำนองนั้น ด้วยเหตุนี้ กิจการที่เดิมทีก็คึกคักอยู่แล้วจึงยิ่งทวีความร้อนแรงขึ้นไปอีก

จากข้อมูลที่เฮ่ออวิ๋นแอบสืบถามมาจากพ่อ ประกอบกับการคาดเดาของเขาเอง น่าจะขายโทรศัพท์ไปได้เกือบหนึ่งร้อยเครื่องแล้ว ยอดขายระดับนี้ ในปี 2004 นับว่ายอดเยี่ยมอย่างยิ่ง เพราะอย่างไรเสียยุคนี้ก็ไม่ใช่ยุคหลังที่ทุกคนต่างมีโทรศัพท์มือถือ หรือถึงขั้นคนเดียวมีหลายเครื่องเสียเมื่อไหร่

หลังจากร้านโทรศัพท์มือถือของพ่อเข้าที่เข้าทาง แม่ก็แทบจะไม่ได้ออกไปตั้งแผงลอยอีกเลย ทุกวันนี้นอกจากไปช่วยงานที่ร้านโทรศัพท์ เธอก็อยู่บ้านคอยดูแลเฮ่อหงเสียทำการบ้านปิดเทอมฤดูหนาว

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เฮ่ออวิ๋นเองก็ปวดหัวจนแทบระเบิด เพราะผลการเรียนของเฮ่อหงเสียย่ำแย่เกินไปจริง ๆ ในการสอบปลายภาคครั้งนี้ พอเฮ่อเจียกั๋วได้รับใบรายงานผลการเรียน เขาก็โมโหโกรธาเป็นฟืนเป็นไฟ เลิกตามใจลูกสาวอย่างที่เคยทำมา แล้วด่าทอเฮ่อหงเสียยกใหญ่

เมื่อถึงวันเสี่ยวนานตามปฏิทินจันทรคติ เฮ่ออวิ๋นก็ได้รับโทรศัพท์จากจางเหว่ยตั้งแต่เช้าตรู่ ในสายนั้น จางเหว่ยบอกกับเฮ่ออวิ๋นว่า การอบรมผู้จัดการร้านทุกคนเสร็จสิ้นลงทั้งหมดแล้ว ทำเลหน้าร้านที่วางแผนจะเปิดสาขาก็เช่าเรียบร้อยแล้วเช่นกัน เหลือเพียงรอเปิดกิจการในเดือนหนึ่งปีหน้าเท่านั้น

ถึงเวลานั้น เฮ่ออวิ๋นก็จะมีร้านหอยดูดซื่อหม่าโถวอยู่ในมือถึงสิบสี่สาขา มูลค่าประเมินรวมจะทะลุสองล้านหยวน หรืออาจจะมากกว่านั้นเสียด้วยซ้ำ