ตอนที่ 58 สาขาใหม่เปิดให้บริการ!

ในคืนวันสิ้นปี ช่วงพลบค่ำของวันนี้ ท้องฟ้ากลับมีเกล็ดหิมะโปรยปรายลงมา พอถึงหนึ่งทุ่มเศษ หิมะก็ตกลงมาอย่างหนัก เพียงครู่เดียวทั่วทั้งบริเวณก็กลายเป็นสีขาวโพลนสุดลูกหูลูกตา

ตามธรรมเนียมบ้านเกิดของเฮ่ออวิ๋น ทุกคืนวันส่งท้ายปีเก่า แต่ละบ้านจะต้องจุดพลุ ประทัด และทำพิธีปิดประตูรับทรัพย์ ปีกลายงานพวกนี้ล้วนเป็นเฮ่ออวิ๋นที่จัดการคนเดียวตามลำพัง ส่วนปีนี้เป็นคืนส่งท้ายปีเก่าครั้งที่สองหลังจากที่เขาได้เกิดใหม่ จึงยังคงเป็นเฮ่ออวิ๋นที่ลงมือทำตามเดิม

เมื่อเสียงประทัดดังเปรี้ยงปร้างขึ้น เสียงระฆังรับปีใหม่ก็ดังตามมา แต่ละบ้านละแวกนอกต่างพากันจุดประทัดและดอกไม้ไฟ ในเวลานี้ ทั้งหมู่บ้านถูกปกคลุมไปด้วยเสียงประทัดและแสงพลุสว่างไสว

คืนส่งท้ายปีเก่าในยุคนี้ไม่เหมือนยุคหลังที่น่าเบื่อหน่ายเป็นที่สุด ทุกบ้านเรือนล้วนจุดประทัดและดอกไม้ไฟ โดยเฉพาะพวกเด็กๆ ที่เล่นกันอย่างสนุกสนานเฮฮา พอพ้นช่วงทุ่มสองทุ่มไปแล้ว แต่ละครอบครัวก็จะมารวมตัวกัน ดูรายการกาล่าเทศกาลตรุษจีน นั่งพูดคุยกันไปจนถึงเที่ยงคืน

ครั้นถึงเที่ยงคืน หลังจากเสียงระฆังปีใหม่ดังก้อง ทุกคนก็จะออกมาจุดประทัด ในเวลาเดียวกันก็ปิดประตูใหญ่ของบ้าน ซึ่งเรียกว่าพิธีปิดประตูรับทรัพย์ จากนั้นก็เปิดไฟทุกดวงทิ้งไว้จนถึงเช้าตรู่ ต่อมาก็จะจุดประทัดอีกครั้งพร้อมกับเปิดประตูใหญ่ เรียกว่าพิธีเปิดประตูรับทรัพย์

วันชิวอิก ทุกบ้านจะยังไม่กินมื้อเช้าแต่จะไปกราบไหว้บรรพบุรุษที่สุสานก่อน จากนั้นจึงค่อยเริ่มต้นชีวิตวันแรกของปีใหม่ ซึ่งโดยทั่วไปวันนี้จะไปเยี่ยมเยียนญาติมิตร เดินสายสวัสดีปีใหม่ผู้คน และต้องรอจนถึงวันชิวอี้หรือวันชิวซาแล้วถึงจะออกไปข้างนอก

ตลอดช่วงเทศกาลตรุษจีน นอกจากการไหว้บรรพบุรุษแล้ว โดยพื้นฐานเฮ่ออวิ๋นล้วนเดินสายไปสวัสดีปีใหม่ตามบ้านญาติแต่ละแห่ง จนกระทั่งถึงวันชิวโหงว เฮ่ออวิ๋นกับเฮ่อหงเสียน้องสาว รวมถึงพ่อกับแม่ถึงได้กลับมาบ้าน

การออกไปสวัสดีปีใหม่คราวนี้ พ่อกับแม่ได้หน้าไปเต็มๆ ญาติทุกคนต่างก็พากันอิจฉาครอบครัวของเฮ่ออวิ๋นที่ทำเงินก้อนโตได้

โดยเฉพาะตอนไปบ้านลุงสองคน ป้าสะใภ้ทั้งสองต่างดึงตัวเฮ่ออวิ๋นไว้อย่างกระตือรือร้นพลางแอบกระซิบถามเคล็ดลับความร่ำรวยของบ้านเขา จนทำให้เฮ่ออวิ๋นกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอย่างยิ่ง เขาทำได้เพียงโยนคำถามทั้งหมดให้แม่รับหน้าไป ส่วนตัวเองก็เลี่ยงไปเล่นไพ่กับพวกพี่ชายพี่สาวลูกพี่ลูกน้องแทน

หลังพ้นวันชิวฉิกไปแล้ว ไม่ว่าจะเป็นคนทำงานหรือคนที่เปิดร้าน โดยทั่วไปล้วนเลือกเปิดในวันนี้ และแล้ว ร้านหอยดูดซื่อหม่าโถวทั้งเก้าสาขาของเฮ่ออวิ๋นก็เปิดให้บริการพร้อมกัน

ส่วนเรื่องการค้านั้น เฮ่ออวิ๋นไม่ได้เดินทางไปด้วยตนเองจึงยังไม่แน่ชัด ทว่าเขาเชื่อมั่นว่าร้านหอยดูดซื่อหม่าโถวมีชื่อเสียงในตัวอำเภออยู่พอตัวแล้ว การเปิดสาขาใหม่ในครั้งนี้จะต้องโด่งดังเปรี้ยงปร้างและเจาะตลาดทั่วทั้งตัวอำเภอได้อย่างแน่นอน

เป็นไปตามคาด ในวันที่สอง หลี่เหว่ยก็รีบรายงานยอดการค้าของสาขาใหม่ทั้งเก้าแห่งให้เฮ่ออวิ๋นทราบเป็นคนแรก เมื่อเฮ่ออวิ๋นรู้ว่ากำไรสุทธิของแต่ละสาขาพุ่งเกินสองพันหยวน เขาก็ดีใจจนเกือบจะทำโทรศัพท์มือถือหลุดมือตกพื้น

"สาขาละสองพันหยวน เก้าสาขาก็หมื่นสอง วันละหมื่นสอง เดือนหนึ่งก็สี่แสนสองหมื่นแล้วไม่ใช่เหรอ! ปีหนึ่ง... รวยเละแล้ว! คราวนี้ฉันจะกลายเป็นเศรษฐีสิบล้านแล้ว! ฮ่าๆๆๆ...!"

ในขณะที่เฮ่ออวิ๋นกำลังดีใจอยู่นั้น ทางฝั่งหลี่เหว่ยกลับกำลังจนปัญญา เพราะเขาค้นพบปัญหาใหญ่ที่ต้องเร่งแก้ไขอย่างเร่งด่วน นั่นคือวัตถุดิบหอยดูดส่งมาไม่ทัน ซึ่งจะส่งผลกระทบต่อการค้าอย่างแน่นอน

หอยดูดก็เหมือนกับกุ้งก้ามกราม ปริมาณของมันจะเปลี่ยนแปลงไปตามฤดูกาล โดยทั่วไปในฤดูร้อนและฤดูใบไม้ร่วงจะมีมาก ส่วนฤดูใบไม้ผลิและฤดูหนาวจะมีน้อย ตอนนี้เฮ่ออวิ๋นมีร้านหอยดูดซื่อหม่าโถวถึงสิบสี่สาขาแล้ว ปริมาณหอยดูดที่ต้องการในแต่ละวันสูงถึงหลายพันชั่ง หอยดูดจำนวนมากขนาดนี้ ลำพังคนคนเดียวแทบไม่อาจจัดหาให้ได้ ทว่าคนที่งมหอยเป็นอาชีพกลับมีอยู่น้อยมาก จึงส่งผลให้หอยที่หามาได้ไม่เพียงพอกับความต้องการของร้านหอยดูดทั้งสิบสี่สาขา

ปัญหานี้เฮ่ออวิ๋นไม่ได้คำนึงถึงมาก่อน ส่วนหลี่เหว่ยแม้จะเคยนึกถึงอยู่บ้าง แต่เขากลับคาดไม่ถึงว่าจะร้ายแรงถึงเพียงนี้

ทว่ายังโชคดีที่หลี่เหว่ยหาหนทางแก้ไขได้ในเวลาอันรวดเร็ว นั่นก็คือการทุ่มเงิน ในเมื่อบอกว่าคนงมหอยมีน้อย ถ้าอย่างนั้นก็จ้างคนมางม คนเดียวไม่พอก็สองคน สองคนไม่พอก็สามคน สรุปแล้วขอเพียงแก้ปัญหานี้ได้ หลี่เหว่ยก็ไม่เสียดายเงินเลยสักนิด

แน่นอนว่าเรื่องนี้เขาก็ได้รายงานต่อเฮ่ออวิ๋นเช่นกัน เพราะอย่างไรเสียเขาก็เป็นเพียงผู้จัดการทั่วไป ไม่ใช่เจ้าของ เมื่อเฮ่ออวิ๋นทราบเรื่องนี้เข้า ก็แอบด่าตัวเองในใจว่าสะเพร่าเลินเล่อ ที่ดันลืมเรื่องใหญ่ขนาดนี้ไปเสียสนิท

ปี 2005 หลังผ่านพ้นเทศกาลหยวนเซียว โรงเรียนก็เปิดภาคเรียนอย่างเป็นทางการ

เช่นเดียวกับทุกครั้ง เฮ่ออวิ๋น เฮ่อหงเสียน้องสาว และหลี่เค่อ ทั้งสามคนพากันมาโรงเรียนเพื่อเตรียมรายงานตัว ทว่ากลับนึกไม่ถึงว่าจะได้ยินข่าวหนึ่งที่ทำให้เขาตกใจเป็นอย่างมาก

สองพี่น้องจ้าวคังข่ายย้ายโรงเรียนไปแล้ว!

เฮ่ออวิ๋นจำได้ว่าสองพี่น้องจ้าวคังข่ายน่าจะอยู่ห้องเดียวกันกับเขาไปจนจบชั้นประถมปีที่หก แล้วพอไปโรงเรียนมัธยมประจำตำบลถึงค่อยแยกห้อง แต่ตอนนี้ทั้งคู่กลับย้ายออกไปแล้ว เรื่องนี้ทำให้เฮ่ออวิ๋นอดประหลาดใจไม่ได้จริง ๆ

"พี่อวิ๋น ฉันเดาว่าไอ้เด็กสองคนนั้นต้องกลัวพวกเราแน่ ๆ ถึงได้ย้ายโรงเรียนหนีไปแบบนี้!" หลี่เค่อพูดขึ้นข้าง ๆ

"กลัวพวกนายเนี่ยนะ คราวนี้แกเดาผิดแล้วหลี่เค่อ ฉันได้ยินมาว่าพวกเขาสองคนไปเรียนที่เมืองเอกต่างหาก เพราะเห็นว่าพ่อของพวกเขาตอนนี้ทำงานอยู่ที่เมืองเอก ก็เลยให้ย้ายไปเรียนที่โน่น!"

"ไม่ใช่นะ! ฉันได้ยินน้าชายบอกว่า พ่อแม่พวกเขาไม่ได้ทำงานที่เมืองเอก อาของพวกเขาต่างหากที่ให้ไป!"

ทุกคนต่างวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่าง ๆ นานา บ้างก็เดาว่าเป็นเพราะเหตุผลนี้ บ้างก็บอกว่าเป็นเพราะเหตุผลนั้น สรุปแล้วไม่มีใครพูดได้แน่ชัดสักคน

ครั้นถึงวันรุ่งขึ้น ตอนที่ครูหูมาสอน เขาก็ดูเหมือนจะลืมเด็กทั้งสองคนไปแล้วเช่นกัน ไม่ได้พูดถึงสาเหตุที่สองพี่น้องจ้าวคังข่ายย้ายโรงเรียนเลยแม้แต่น้อย ซึ่งทำให้นักเรียนทุกคนรู้สึกแปลกใจกันยกใหญ่ แต่ถึงจะแปลกใจเพียงใด ทุกคนก็ไม่ได้เข้าไปซักถาม

วันเวลาล่วงเลยผ่านไปวันแล้ววันเล่า ไม่นานนักช่วงปิดเทอมฤดูร้อนก็เวียนมาถึงอีกครา นี่เป็นปิดเทอมฤดูร้อนครั้งที่สามที่เฮ่ออวิ๋นได้ใช้ชีวิตหลังเกิดใหม่ และเมื่อพ้นปิดเทอมนี้ไป เฮ่ออวิ๋นก็จะขึ้นชั้นประถมปีที่หกแล้ว

ปิดเทอมฤดูร้อนปี 2005 อากาศร้อนเป็นพิเศษ ร้อนจนเฮ่ออวิ๋นไม่อยากจะก้าวเท้าออกไปข้างนอก ได้แต่นอนแช่อยู่ในห้องแอร์ เขาเอนกายลงบนเสื่อกกในห้อง มือข้างหนึ่งถือปากกา อีกข้างถือโทรศัพท์มือถือ กำลังเขียนแผนการเรียนนับจากนี้

หลายปีมานี้ เฮ่ออวิ๋นท่องจำคำศัพท์ที่จำเป็นทั้งหมดจนขึ้นใจแล้ว ภาษาอังกฤษระดับมัธยมต้น หากเต็มร้อยยี่สิบคะแนน เขาย่อมทำได้ไม่ต่ำกว่าหนึ่งร้อยสิบห้าคะแนนแน่นอน

ส่วนระดับมัธยมต้นมีวิชาเรียนทั้งหมดเก้าวิชา แบ่งเป็น ภาษาจีน คณิตศาสตร์ ภาษาอังกฤษ คุณธรรมและหน้าที่พลเมือง (การเมือง) ชีววิทยา ภูมิศาสตร์ ประวัติศาสตร์ ฟิสิกส์ และเคมี ในจำนวนนี้ วิชาชีววิทยากับภูมิศาสตร์จะสอบตั้งแต่ชั้นมัธยมปีที่สอง และคะแนนสอบจะถูกนำไปรวมกับคะแนนสอบเข้ามัธยมปลายด้วย

นอกจากนี้ ยังมีวิชาดนตรี คอมพิวเตอร์ และพลศึกษาอีกสามวิชา ทั้งการทดลองทางชีววิทยา ฟิสิกส์ และเคมี ฯลฯ ก็ล้วนมีคะแนนนำไปคิดรวมในการสอบเข้ามัธยมปลายเช่นกัน

สำหรับห้าวิชาอย่างภาษาจีน คุณธรรมและหน้าที่พลเมือง ชีววิทยา ภูมิศาสตร์ และประวัติศาสตร์ ล้วนเป็นวิชาที่ต้องอาศัยการท่องจำเป็นหลัก เฮ่ออวิ๋นไม่ได้กังวลเลยสักนิด กลับเป็นเคมี ฟิสิกส์ และคณิตศาสตร์เสียมากกว่าที่ต้องสละเวลาให้บ้าง เพราะอย่างไรก็ผ่านมาสิบกว่าปีแล้ว เฮ่ออวิ๋นลืมสูตรและเทคนิคพวกนี้ไปจนหมดสิ้นแล้วจริง ๆ

"ดูท่าคงต้องใช้ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนนี้ทบทวนวิชาพวกนี้ให้ดี ๆ เพื่อให้มีพื้นฐานที่ดีพอตอนขึ้นมัธยมต้นแล้วล่ะ!" เฮ่ออวิ๋นพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ในหัวกำลังครุ่นคิดว่าจะหายืมหนังสือเรียนมัธยมต้นได้อย่างไร