ตอนที่ 59 ถึงกับออกทีวีเลยหรือนี่!

ช่วงปิดเทอมหน้าร้อน เฮ่ออวิ๋นจัดเวลาทั้งหมดไว้ล่วงหน้าเพื่อเรียนเนื้อหามัธยมต้น ทว่าการจะเรียนได้ก็ต้องมีหนังสือเรียนมัธยมต้นเสียก่อน ปัญหานี้สร้างความปวดหัวให้เขาอยู่หลายวัน ท้ายที่สุดก็ได้คำพูดประโยคเดียวจากพ่อช่วยเตือนสติ

ในเมื่อเฮ่ออวิ๋นไม่มีเอง ก็ไปยืมเอาสิ อย่างไรเสียในหมู่บ้านของพวกเขาก็ยังมีเด็กที่เรียนมัธยมต้นอยู่สองสามคน พอเฮ่ออวิ๋นไปยืมหนังสือเรียนมัธยมต้นมาได้ เขาก็ต้องกุมขมับอีกรอบ เพราะพบว่าบนหนังสือนั้นแทบจะขาวสะอาด ไม่มีรอยจดโน้ตอะไรเลยแม้แต่น้อย สะอาดเอี่ยมอ่องจริง ๆ

"เชี่ยเอ๊ย หวังหร่านหร่านนี่มันห่วยแตกเรื่องเรียนจริง ๆ หนังสือเรียนจะสะอาดเกินไปแล้วมั้งเนี่ย!" หวังหร่านหร่านที่เฮ่ออวิ๋นบ่นถึงคือลูกชายคนเดียวของบ้านแซ่หวังตรงหัวหมู่บ้าน พอหมดปิดเทอมหน้าร้อนนี้ก็จะขึ้นม.3 จึงมีหนังสือเรียนของชั้นมัธยมต้นครบ

สำหรับคนผู้นี้แล้ว เฮ่ออวิ๋นแทบจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย แต่มีอยู่อย่างหนึ่งที่เฮ่ออวิ๋นเคยได้ยินคนพูดกันมา ว่าหมอนี่แทบจะไม่เข้าเรียน วัน ๆ เอาแต่ปีนกำแพงหนีไปเล่นเน็ต

"ช่างเถอะ แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ถูไถไปก่อน! มีก็ยังดีกว่าไม่มี!" เฮ่ออวิ๋นพึมพำพลางหยิบสมุดบันทึกออกมาจากลิ้นชักหนึ่งเล่ม จากนั้นก็หยิบวิชาฟิสิกส์ขึ้นมา เริ่มอ่านตั้งแต่หน้าแรก พอเจอส่วนที่คิดว่าเป็นจุดสำคัญ ก็จะคัดลอกลงไปในสมุดบันทึก

ปิดเทอมหน้าร้อนหกสิบวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว พอถึงวันที่หนึ่งกันยายน หลังรายงานตัวเสร็จสิ้น ในที่สุดเฮ่ออวิ๋นก็เริ่มต้นการเรียนในช่วงสุดท้ายของระดับประถม

การสอบครั้งสุดท้ายของชั้นป.6 หรือที่เรียกว่าการสอบเลื่อนชั้นเข้ามัธยมต้น ปกติแล้วจะเป็นการสอบรวมทั้งตำบล เฮ่ออวิ๋นยังจำได้แม่นยำว่าครั้งนั้นเขาสอบได้อันดับสามของตำบล โดยเฉพาะโจทย์ข้อสุดท้ายของวิชาคณิตศาสตร์ที่เป็นคะแนนพิเศษ ซึ่งเป็นโจทย์ปัญหาประยุกต์ หากใช้วิธีคิดตอบได้หนึ่งวิธีก็จะได้เพิ่มสิบคะแนน เฮ่ออวิ๋นใช้วิธีคิดไปทั้งหมดสี่แบบ สุดท้ายจึงได้คะแนนพิเศษเพิ่มมาถึงสามสิบคะแนน

วันแรกของการเปิดเรียน เฮ่ออวิ๋นไม่ได้หยิบพจนานุกรมอังกฤษ-จีนออกมาทบทวนคำศัพท์ภาษาอังกฤษ แต่กลับหยิบสมุดจดบันทึกเนื้อหามัธยมต้นที่คัดลอกไว้ช่วงปิดเทอมหน้าร้อนขึ้นมาอ่าน

ตอนค่ำหลังกินข้าวเสร็จ เฮ่ออวิ๋นเพิ่งกลับมาจากบ้านหลี่เค่อ ก็เห็นพ่อกับแม่กำลังนั่งดูทีวี ส่วนน้องสาวเฮ่อหงเสียกำลังเล่นโทรศัพท์มือถือของพ่อ เฮ่ออวิ๋นชะโงกหน้าเข้าไปดู พบว่าน้องสาวกำลังเล่นเกมเตตริสรุ่นเก่ากึ๊กอยู่จริง ๆ

"เกมแบบนี้ ยัยเด็กนี่ก็ยังเล่นติดงอมแงมได้ขนาดนี้ ถ้าปล่อยให้เธอได้สัมผัสพวกเกมออนไลน์ขึ้นมาล่ะก็..." จู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของเฮ่ออวิ๋น สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที พลางคิดในใจว่า "เดี๋ยวนี้อินเทอร์เน็ตยิ่งแพร่หลายมากขึ้นเรื่อย ๆ การติดเน็ตก็ค่อย ๆ กลายเป็นปัญหาสังคม หากวันหน้าซื้อคอมพิวเตอร์มา แล้วยัยเด็กนี่ได้สัมผัสอินเทอร์เน็ตจนติดงอมแงมจะทำยังไงดี?"

"แต่จะห้ามก็ไม่ใช่ทางแก้ ในเมื่อกระแสอินเทอร์เน็ตเป็นสิ่งที่จะต้องมาถึง... ดูท่าคงทำได้แค่คอยชี้แนะชี้นำ ไม่ให้เธอจมปลักกับมันมากเกินไป!" คิดถึงตรงนี้ เฮ่ออวิ๋นก็โล่งอกไปเปลาะหนึ่ง นับตั้งแต่ได้เกิดใหม่ นอกจากหาเงินแล้ว เขาก็หวังเพียงให้คนในครอบครัวอยู่อย่างสงบปลอดภัยและมีความสุข สำหรับน้องสาวคนนี้ นอกจากความตามใจแล้ว เขาก็ต้องคำนึงถึงการเติบโตอย่างมีคุณภาพ พยายามไม่ให้เธอเดินหลงไปในทางที่ผิด

"รายงานข่าวจากสถานีของเรา ในช่วงนี้ทั่วทั้งอำเภอได้เกิดกระแสนิยมหอยดูดขึ้นมา จากการสำรวจพบว่า ในอำเภอของเรามีร้านของว่างชื่อว่า 'ร้านหอยดูดซื่อหม่าโถว' ได้รับความนิยมอย่างล้นหลามจากผู้คนทั้งอำเภอ เมื่อดูจากร้านหอยดูดซื่อหม่าโถวสองสาขาในตัวอำเภอช่วงนี้ มีผู้คนหลั่งไหลมาทานหอยดูดกันไม่ขาดสาย ต่อไปเราจะไปสัมภาษณ์คุณหลี่เหว่ย ผู้จัดการทั่วไปของเครือร้านหอยดูดซื่อหม่าโถวกัน..."

ระหว่างที่เฮ่ออวิ๋นกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น บนหน้าจอทีวีกำลังรายงานข่าวชิ้นหนึ่งอยู่พอดี เฮ่ออวิ๋นหันไปมองแล้วก็ต้องอึ้งงันไป ที่แท้ข่าวที่ออกโทรทัศน์ดันเป็นเรื่องของร้านหอยดูดซื่อหม่าโถวเสียนี่

"จากข้อมูลที่ทางสถานีสืบทราบมา ร้านหอยดูดซื่อหม่าโถวมีสาขาทั่วทั้งอำเภอรวมถึงสิบสี่แห่ง มีมูลค่าประเมินรวมสูงกว่าหนึ่งล้านหยวนขึ้นไป เพียงแต่เท่าที่ทราบในตอนนี้ เถ้าแก่ผู้อยู่เบื้องหลังเครือร้านแห่งนี้ช่างลึกลับยิ่งนัก ไม่เคยเปิดเผยชื่อเสียงเรียงนามต่อสาธารณะเลย จางเหมิงเหมิง ผู้สื่อข่าวประจำสถานี รายงานจากสถานที่จริง!"

เมื่อข่าวบนหน้าจอโทรทัศน์จบลง พ่อก็อดไม่ได้ที่จะเดาะลิ้นชื่นชม "นึกไม่ถึงจริง ๆ เลยนะเนี่ย ว่าพ่อเฒ่าซุนจะมีทรัพย์สินเป็นล้านเข้าไปแล้ว! ถึงขนาดออกข่าวโทรทัศน์กันเลยเชียว!"

"พ่อเฒ่าซุนน่ะดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นคนทำการใหญ่ แกดูสิ ก่อนหน้านี้ก็ขายกุ้งก้ามกราม จากนั้นก็มาขายหอยดูด ตอนนี้ยังลงทุนเปิดร้านขายโทรศัพท์มือถืออีก!" แม่เจิงเสี่ยวอวี่เอ่ยสำทับคำพูดของเฮ่อเจียกั๋วด้วยความชื่นชม

"พ่อครับ แม่ครับ นั่นมันลูกชายพวกพ่อแม่ต่างหากที่มีค่าตัวหลักล้านน่ะ!" เฮ่ออวิ๋นกระหยิ่มใจยิ่งนัก ได้แต่แอบบ่นพึมพำอยู่ในใจ แน่นอนว่าคำพูดนี้เขาไม่มีทางหลุดปากออกไปแน่ นับแต่ได้เกิดใหม่มา หลักการที่เขายึดถือมาตลอดก็คือการทำตัวโลว์โปรไฟล์ แม้ว่ายามนี้เขาจะมีทรัพย์สินมูลค่าเป็นล้านแล้วก็ตาม

"จริงสิ แม่มัน พอพูดถึงพ่อเฒ่าซุน ฉันก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้พอดี หลายวันก่อนพ่อเฒ่าซุนมาคุยกับฉัน บอกว่าเรื่องหน้าร้านที่จะเปิดขายเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านน่ะ เขาติดต่อประสานงานไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ให้พวกเราเตรียมเงินไว้ให้พร้อม จะได้ลงของเตรียมเปิดร้านได้เลย"

"อืม ก็ควรต้องเตรียมเปิดร้านได้แล้วล่ะ ช่วงนี้ขายโทรศัพท์มือถือก็กำไรมาตั้งหกเจ็ดหมื่นหยวน เอาเงินก้อนนี้ไปลงทุนต่อได้พอดี แต่ว่าก่อนหน้านี้แกไม่ได้บอกหรอกเหรอว่าจะซื้อรถสักคันเอาไว้ใช้ส่งของน่ะ? แล้วเงินก้อนนั้นจะทำยังไงล่ะ?" แม่เจิงเสี่ยวอวี่พยักหน้ารับพลางเอ่ยถาม

"นั่นมันก็เป็นปัญหาอยู่จริง ๆ นั่นแหละ" เฮ่อเจียกั๋วฟังแล้วก็นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ "ดูท่าคงต้องรอไปอีกสักพัก ชั่วคราวนี้คงยังไม่มีบริการส่งถึงบ้านแล้วล่ะ!"

"พ่อครับ ทำแบบนั้นไม่ได้นะ! พ่อขายเครื่องใช้ไฟฟ้า จะให้ลูกค้าควักกระเป๋าจ้างคนขนของกลับไปเองได้ยังไงกัน?" เฮ่ออวิ๋นที่อยู่ข้าง ๆ สอดปากขึ้นมาทันที

พอเฮ่อเจียกั๋วได้ยินดังนั้นก็อดหัวเราะไม่ได้ เขาหันไปมองเฮ่ออวิ๋นแล้วเอ่ยว่า "เจ้าลูกคนนี้นี่ มีแผนการเจ้าเล่ห์อะไรอีกล่ะหือ?"

จากประสบการณ์ที่ผ่านมา ข้อเสนอแนะของเฮ่ออวิ๋นล้วนเข้าท่าแทบทั้งสิ้น เฮ่อเจียกั๋วก็เลยเบนสายตาไปจับจ้องที่ลูกชายทันที

แล้วก็เป็นไปตามคาด เฮ่ออวิ๋นไม่ได้ทำให้เขาผิดหวังเลยแม้แต่น้อย ได้ยินเสียงเด็กหนุ่มเอ่ยว่า "พ่อครับ ผมว่าพ่อไปเช่ารถมาใช้ขัดตาทัพไปก่อนสักระยะดีกว่า รอให้มีเงินค่อยซื้อมาสักคัน!"

"เช่ารถเหรอ? ความคิดนี้ก็พอฟังขึ้นอยู่หรอก แต่เรื่องราคามันจะไม่...!" เฮ่อเจียกั๋วลังเลเล็กน้อย กำลังคิดคำนวณข้อดีข้อเสียอยู่ในใจเงียบ ๆ

"ฉันว่าเอาตามนี้แหละ ไปเช่ารถมา!" ในตอนนั้นเอง แม่เจิงเสี่ยวอวี่ก็ฟันธงโป๊ะเชะ ตัดสินใจแทนเสร็จสรรพ ทำเอาเฮ่อเจียกั๋วที่อยู่ข้าง ๆ ได้แต่ยิ้มแหย ๆ ยอมรับข้อตกลงไปโดยปริยาย

การเปิดร้านเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านไม่เหมือนกับเปิดร้านโทรศัพท์มือถือ นอกจากจะต้องเช่าห้องแถวที่มีหน้าร้านกว้างขวางแล้ว ยังต้องติดต่อโรงงานผู้ผลิต ต้องแจกใบปลิว หรือไม่ก็ใช้รถแห่โฆษณาตระเวนไปประชาสัมพันธ์ตามชนบทอีกด้วย

พองานเตรียมการเหล่านี้เสร็จสิ้นลง เฮ่อเจียกั๋วก็กำหนดวันเปิดกิจการไว้ในช่วงต้นเดือนมีนาคม

สิ้นเสียงประทัดเปิดร้านที่ดังกึกก้อง ร้านเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านก็เปิดตัวอย่างเป็นทางการ เมื่อมองดูป้ายร้านที่เขียนตัวหนังสือสี่ตัวว่า "เตี้ยนชี่ราคาถูก" เฮ่ออวิ๋นก็แทบจะหลุดขำออกมา ตั้งชื่อร้านได้สิ้นคิดชะมัด! ทว่าเขาก็ไม่กล้าพูดออกไปตรง ๆ เพราะนี่คือผลงานที่พ่อทุ่มเทคิดมาหลายวัน เฮ่ออวิ๋นไม่อยากให้พ่อเสียหน้า จึงบอกให้พ่อเฒ่าซุนยอมเออออเห็นชอบกับชื่อร้านนี้ไปด้วย

ครั้นถึงเวลาค่ำ เฮ่อเจียกั๋วกำลังกดเครื่องคิดเลขคำนวณผลกำไรของช่วงนี้ ส่วนเฮ่ออวิ๋นก็นั่งดูโทรทัศน์เป็นเพื่อนน้องสาวเฮ่อหงเสีย ทันใดนั้น เฮ่อเจียกั๋วก็ตะโกนเสียงลั่น "สวรรค์! เจ้าหนูอวิ๋น นังหนูเสีย พ่อของพวกแกจะรวยแล้วเว้ย!"

"จะร้องหาผีอะไรยะ! เฮ่อเจียกั๋ว แกเสียทีที่เป็นพ่อคน ไม่รู้จักเบาเสียงลงหน่อยหรือไง ตอนนี้มันค่ำมืดดึกดื่นแล้วนะ!"