ตอนที่ 60 อาคารเรียนหลังใหม่!

กำไรสุทธิวันแรกของร้านเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านสรุปออกมาแล้ว เฮ่อเจียกั๋วตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างมาก เพราะแค่วันแรกวันเดียว พวกเขาก็ขายตู้เย็นได้ถึงสิบเครื่อง โทรทัศน์สีเจ็ดเครื่อง พัดลมไฟฟ้าสิบสองเครื่อง ฟันกำไรไปถึงสองพันหยวน

เปิดวันแรกก็ทำเงินได้สองพันหยวน เฮ่อเจียกั๋วจะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร ต้องรู้ก่อนว่าเมื่อก่อนตอนขายกุ้งก้ามกราม ทั้งสองคนเหน็ดเหนื่อยสายตัวแทบขาด ตื่นแต่เช้ามืดกลับดึกดื่น กำไรที่หาได้ต่อวันก็แค่เจ็ดแปดร้อยหยวนเท่านั้น

"ก็แค่สองพันหยวนเองไม่ใช่เหรอ! จะตื่นเต้นอะไรขนาดนั้นกัน? ลูกชายพ่อน่ะทำเงินได้วันละเป็นหมื่นแล้วนะ!" เฮ่ออวิ๋นบ่นพึมพำในใจ ทว่าบนใบหน้ายังคงแสร้งทำเป็นประหลาดใจอย่างยิ่ง

ความสำเร็จในวันเปิดร้านวันแรกส่งผลให้ช่วงไม่กี่วันต่อมาประสบความสำเร็จอย่างงดงามเช่นกัน เงินที่ทำได้ในแต่ละวันทรงตัวอยู่ที่ราวหนึ่งพันถึงหนึ่งพันห้าร้อยหยวน เมื่อรวมกับรายได้จากร้านโทรศัพท์มือถือแล้ว ครอบครัวของเฮ่ออวิ๋นก็สามารถทำเงินได้วันละสองพันหยวนโดยพื้นฐาน

แน่นอนว่าเฮ่ออวิ๋นย่อมกระจ่างแก่ใจดี วันเวลาแบบนี้คงอยู่ไม่ได้นานนัก เพราะเมื่อเวลาผ่านไป คนขายโทรศัพท์มือถือและคนขายเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านก็จะยิ่งเพิ่มมากขึ้น ราคาขายก็จะตกลงตามไปด้วย กำไรที่ได้จะลดฮวบลงอย่างมาก ครอบครัวของเขาก็แค่อาศัยความได้เปรียบจากการชิงลงมือก่อนเท่านั้น

ที่บ้านของหลี่เค่อ เฮ่ออวิ๋นกำลังนั่งคุยกับหลี่เค่ออยู่ในห้องรับแขก

"พี่อวิ๋น พี่คงยังไม่รู้ล่ะสิ พี่สาวลูกพี่ลูกน้องของฉันจะแต่งงานวันชาติปีนี้แล้วนะ!" หลี่เค่อเอ่ยด้วยความตื่นเต้นอย่างยิ่ง

พอเฮ่ออวิ๋นได้ยิน เงาร่างอันงดงามของหญิงสาวคนหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในห้วงความคิดทันที จึงอดไม่ได้ที่จะลองเอ่ยถาม "พี่ฉิน ฉินเวยเวยน่ะเหรอ?"

"ก็ใช่น่ะสิ! ฉันจะมีพี่สาวลูกพี่ลูกน้องคนที่สองอีกหรือไงกันเล่า?" หลี่เค่อพยักหน้าพลางหยิบการ์ดแต่งงานออกมาใบหนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น

เฮ่ออวิ๋นเปิดการ์ดแต่งงานดูแวบหนึ่ง ก็เป็นฉินเวยเวยจริงๆ เพียงแต่เมื่อเขาเห็นชื่อของเจ้าบ่าว ก็อดไม่ได้ที่จะชะงักงันไป

กลายเป็นเกาหางไปได้ยังไงกัน!

แม้ว่าเฮ่ออวิ๋นจะไม่แน่ใจว่าเกาหางที่ตนรู้จักกับเกาหางคนนี้จะเป็นคนเดียวกันหรือไม่ ทว่าเขากลับมีสัญชาตญาณอย่างหนึ่งบอกว่า สองคนนี้คือคนคนเดียวกันแน่นอน

เกาหาง ชาวฮากกา ปัจจุบันเป็นผู้จัดการสาขาร้านหอยดูดซื่อหม่าโถวในตัวอำเภอ งานรับสมัครงานคราวก่อน ผู้จัดการร้านคนสุดท้ายที่จางเหว่ยรับเข้ามาก็คือเขานี่เอง

"หลี่เค่อ แกมีรูปของพี่เขยแกไหม?" หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เฮ่ออวิ๋นก็เอ่ยถามขึ้นมาทันควัน

แม้หลี่เค่อจะไม่รู้ว่าเฮ่ออวิ๋นอยากจะทำอะไร แต่ก็ยังไปรื้อรูปถ่ายรวมใบหนึ่งออกมาจากตู้ รูปนั้นเป็นรูปถ่ายร่วมกันของคนสามคน ซึ่งก็คือหลี่เค่อ ฉินเวยเวย และชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาอีกคนหนึ่ง

เฮ่ออวิ๋นเพ่งมองดูอย่างละเอียด ก็พบว่าชายหนุ่มรูปงามคนนั้นคือเกาหางที่เคยพบหน้ากันสองสามครั้งจริงๆ

และในจังหวะนั้นเอง หลี่เค่อก็ชี้นิ้วไปยังชายหนุ่มหน้าตาดีคนนั้นพลางเอ่ย "นี่ไง! นี่แหละพี่เขยฉัน ได้ยินพี่สาวบอกว่าพวกเขารู้จักกันตอนเรียนมหาวิทยาลัย เพียงแต่ไม่ได้เรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกัน!"

"เห็นว่าพี่เขยของฉันตามจีบพี่สาว ถึงขั้นยอมตามจากเมืองเอกของมณฑลมาจนถึงอำเภอพวกเราเลยนะ! แถมยังมาเป็นผู้จัดการร้านเล็กๆ ในตัวอำเภออีกด้วย!" หลี่เค่อกระซิบกระซาบเสริมอีกประโยค

พอกลับถึงบ้านแล้วโทรศัพท์ไปสอบถามเรื่องราวของเกาหางจากจางเหว่ย ในที่สุดเฮ่ออวิ๋นก็ยืนยันได้แล้วว่าเกาหางกำลังจะแต่งงานกับฉินเวยเวยจริงๆ

"นี่มันไม่มีเรื่องบังเอิญก็ไม่เป็นนิยายจริงๆ โลกใบนี้จะแคบเกินไปแล้วมั้ง!" เฮ่ออวิ๋นทอดถอนใจออกมาจากก้นบึ้ง

"จางเหว่ย นายให้เขาหยุดพักร้อนเถอะ เอาสักสิบวันแล้วกัน ในช่วงสิบวันนี้ก็ให้พนักงานเสิร์ฟในร้านช่วยรักษาการแทนไปก่อน" พูดจบ เฮ่ออวิ๋นก็วางสายไป

ในงานเลี้ยงแต่งงานของเกาหางกับฉินเวยเวย จางเหว่ยเป็นตัวแทนของร้านหอยดูดซื่อหม่าโถวไปร่วมงานด้วย พอกลับมา เขาก็โทรศัพท์หาเฮ่ออวิ๋นอีกครั้ง พร้อมกับทิ้งคำพูดประโยคหนึ่งที่ทำให้เฮ่ออวิ๋นต้องจมดิ่งสู่ห้วงความคิดอยู่นาน

"เกาหางเป็นทายาทเศรษฐีรุ่นสองครับ! ครอบครัวเขามีทรัพย์สินหลักร้อยล้านเลยนะ!"

ข่าวนี้จางเหว่ยได้ยินคนในงานเลี้ยงแต่งงานพูดคุยกันมา แม้เฮ่ออวิ๋นจะไม่รู้ว่าเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ ทว่าที่โบราณว่าไว้ไม่มีลมย่อมไม่มีคลื่น เกาหางก็อาจจะเป็นลูกเศรษฐีรุ่นสองจริงๆ ก็ได้

ลูกคนรวยระดับทายาทเศรษฐีรุ่นสองคนหนึ่ง ยอมลดตัวลงมาถึงเพียงนี้ ยอมบากบั่นมาเป็นผู้จัดการร้านในเมืองเล็กๆ ด้วยตัวเอง ทั้งหมดก็เพียงเพื่อให้ได้อยู่ใกล้ชิดกับคนที่ตนรักมากขึ้นอีกนิด เฮ่ออวิ๋นอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจว่า ทายาทเศรษฐีรุ่นสองในยุคนี้ ช่างยอดเยี่ยมกว่าพวกทายาทเศรษฐีรุ่นหลังในยุคอนาคตมากมายนัก!

หลังผ่านพ้นวันหยุดยาวช่วงวันชาติไป เฮ่ออวิ๋นก็เริ่มต้นเส้นทางการทบทวนบทเรียนรอบใหม่อีกครั้ง ทุกวันในคาบเรียน นอกจากก้มหน้าดูสมุดจดแล้ว ก็มีแต่ท่องจำสูตรและประเด็นความรู้ต่างๆ จนหลี่เค่อพอเห็นภาพเด็กเรียนหัวกะทิอย่างเฮ่ออวิ๋นทีไร เป็นต้องอิจฉาริษยาจนตาร้อนผ่าวทุกที

"กระแอม ทุกคน หยุดก่อน ครูมีเรื่องจะพูดสักหน่อย!" ครูหูถือหนังสือเล่มหนาเดินเข้ามาในห้องแล้วเอ่ยขึ้น

"รูปแบบการเรียนรู้แบบกลุ่มเมื่อคราวก่อนประสบความสำเร็จเป็นอย่างดี ดูจากคะแนนสอบปลายภาคของพวกเธอ ครูเห็นได้เลยว่าทุกคนตั้งใจกันมาก และในเทอมนี้เราจะทำต่อ รายชื่อสมาชิกกลุ่มยังคงเหมือนเดิม ถานหย่า ในฐานะที่เธอเป็นหัวหน้าห้อง เธอคอยกำกับดูแลพวกเขานะ!"

พูดจบ ครูหูก็เดินออกจากห้องไป ทว่าหลี่เค่อกลับทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก บ่นพึมพำเสียงแผ่ว "ซวยแล้ว ต้องโดนทรมานอีกแล้วเหรอเนี่ย!"

"ตึง...ตึง!...ตึง...!"

นอกห้องเรียน เสียงตอกเสาเข็มของเครื่องจักรดังกระแทกกระทั้นเป็นจังหวะอย่างต่อเนื่อง แม้เสียงจะดังสะเทือนเลื่อนลั่นเพียงใด แต่พวกเฮ่ออวิ๋นก็จำต้องทนรับความทรมานนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้ เพราะทางโรงเรียนกำลังก่อสร้างอาคารเรียนหลังใหม่

อาคารเรียนหลังนี้วางแผนจะสร้างสูงสี่ชั้น ขนาดใหญ่กว่าอาคารเรียนที่เฮ่ออวิ๋นเรียนอยู่ ณ ปัจจุบันเล็กน้อย เมื่ออาคารใหม่สร้างเสร็จ อาคารเรียนเก่าหลังนี้ก็จะถูกรื้อทิ้ง เพราะอย่างไรเสียตึกที่เฮ่ออวิ๋นอยู่นี้ก็มีอายุการใช้งานจวนเจียนจะครบกำหนดแล้ว หลังจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้องประเมินว่าเป็นอาคารชำรุดทรุดโทรมที่เสี่ยงต่ออันตราย ผู้บริหารโรงเรียนก็ส่งรายงานขึ้นไป ในที่สุดฝ่ายการศึกษาประจำเมืองจึงได้อนุมัติงบประมาณจัดสรรลงมากว่าหนึ่งล้านหยวนเพื่อเตรียมสร้างอาคารเรียนหลังใหม่

เรื่องนี้เฮ่ออวิ๋นจำได้แม่นยำทีเดียว เพราะพออาคารเรียนหลังใหม่สร้างเสร็จ เฮ่ออวิ๋นก็เรียนจบชั้นประถมพอดีและต้องขึ้นชั้นมัธยมต้น ในตอนนั้นเขายังรู้สึกเสียดายอยู่เลยที่ไม่มีโอกาสได้เข้าไปนั่งเรียนในอาคารใหม่หลังนั้น

เนื่องจากต้องเร่งรัดความคืบหน้าของงาน แม้กระทั่งในเวลากลางวันจึงยังคงเดินหน้าตอกเสาเข็มอย่างต่อเนื่อง ก่อนหน้านี้เฮ่ออวิ๋นเคยแวะไปดูที่ไซต์งานก่อสร้างมาแล้ว ในฐานะอดีตผู้ควบคุมงานก่อสร้าง เขามองปราดเดียวก็ดูออกว่าทีมช่างที่รับเหมางานนี้มีฝีมือไม่เอาไหน หรือหากจะพูดให้ถูกก็คือ ในปี 2005 ยุคนี้ มาตรฐานฝีมือของทีมช่างก่อสร้างยังล้าหลังและไม่ได้ความกันเสียส่วนใหญ่

เท่าที่เฮ่ออวิ๋นรู้ ตามพื้นที่ชนบทอันกว้างใหญ่ หากคิดจะปลูกบ้านสักหลัง แทบไม่มีเจ้าของบ้านคนไหนไปว่าจ้างผู้ออกแบบหรือหน่วยงานที่ได้มาตรฐานมาเขียนแบบแปลนให้อย่างเป็นทางการ ทั้งยังไม่มีการไปยื่นขออนุญาตก่อสร้างกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงทีมช่างก่อสร้างมืออาชีพที่ถูกต้องตามระเบียบ เพราะส่วนใหญ่ก็จ้างทีมช่างนอกระบบที่เรียนรู้กันมาเองทั้งนั้น

สิ่งที่น่าหวาดหวั่นใจที่สุดก็คือ ทีมช่างเถื่อนนอกระบบพวกนี้ล้วนอาศัยเพียงประสบการณ์ในการทำงานก่อสร้าง เคยทำมาอย่างไร ปัจจุบันก็ยังทำอยู่อย่างนั้น พึงรู้ไว้ว่าอาคารหนึ่งหลัง หากจะดำเนินการออกแบบ โดยทั่วไปสามารถแบ่งออกได้เป็น ขั้นตอนเตรียมการ ได้แก่ การสำรวจเบื้องต้น การสำรวจสภาพธรณีวิทยา การรังวัดและวางผัง การออกแบบผังเบื้องต้นในระยะแรก จากนั้นจึงเป็นขั้นตอนการเขียนแบบก่อสร้าง ซึ่งประกอบด้วย แบบสถาปัตยกรรม แบบโครงสร้างวิศวกรรม แบบระบบสุขาภิบาลและไฟฟ้า แบบระบบระบายอากาศ เป็นต้น โดยส่วนที่สำคัญที่สุดในบรรดาทั้งหมดก็คือการออกแบบโครงสร้าง

หากโครงสร้างของอาคารเกิดความผิดพลาดเพียงนิดเดียว ย่อมกลายเป็นภัยแฝงร้ายแรงด้านความปลอดภัยในทันที ทว่าสิ่งปลูกสร้างในยุคนี้ กระทั่งเสาเอ็นก็ยังไม่มีด้วยซ้ำ บางแห่งใช้เพียงเสาอิฐก่อขึ้นมาแทนดื้อๆ บางแห่งถึงขั้นแอบลดปริมาณเหล็กเสริมในคานทับหลังหรือคานรับน้ำหนักลงเสียอีก

ปัญหาเหล่านี้ หากอยู่ในยุคหลัง เมื่อใดที่ถูกตรวจพบ โทษสถานเบาก็คือถูกสั่งปรับและไม่ผ่านการตรวจรับมอบงาน ส่วนโทษสถานหนักคือต้องเอาผิดกับผู้รับผิดชอบที่เกี่ยวข้อง ทั้งถูกปรับเป็นเงินก้อนโต หากเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นมา ถึงขั้นต้องถูกดำเนินคดีอาญาเลยทีเดียว