ตอนที่ 61 ซื้อตึกแถว!

แม้ปัจจุบันวงการก่อสร้างจะมีปัญหาอยู่ไม่น้อย ทั้งการกำกับดูแลก็ยังไม่เข้มงวดเท่าไรนัก ทว่าสำหรับอาคารประเภทสถานศึกษา หน่วยงานกำกับดูแลระดับบนมักจะให้ความสำคัญเป็นพิเศษ หลังจากเฮ่ออวิ๋นเดินดูรอบไซต์งานไปหนึ่งรอบ ก็ไม่พบจุดบกพร่องร้ายแรงใดๆ คงไม่เกิดปัญหาใหญ่อะไรขึ้น

เมื่อเป็นเช่นนี้ เฮ่ออวิ๋นจึงค่อยโล่งอกขึ้นมาได้ แม้อาคารเรียนหลังใหม่นี้ตนเองจะไม่ได้ใช้งานแล้ว แต่ในฐานะคนหนึ่งของโรงเรียน และในฐานะรุ่นพี่ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลหรือความผูกพัน เขาก็ควรใส่ใจดูไว้บ้าง

"เฮ่ออวิ๋น เธอออกมานี่หน่อย!" ขณะที่เฮ่ออวิ๋นกำลังคิดเรื่องอาคารเรียนอยู่นั้น ครูหูก็เดินเข้ามาในห้องอีกครั้ง ก่อนจะตะโกนเรียกเขา

ท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมาย เฮ่ออวิ๋นเดินออกจากห้องเรียนด้วยความสงสัยเต็มเปี่ยม เขาเดินตามครูหูไปยังห้องพักครูที่อยู่ติดกัน พอก้าวเท้าพ้นประตูเข้าไป ก็เห็นเงาร่างอันคุ้นตาของใครคนหนึ่ง

"จางเหว่ย นายมาที่โรงเรียนได้ยังไง เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า" เมื่อเห็นจางเหว่ยอยู่ที่นี่ เฮ่ออวิ๋นก็ใจหายวาบ ไม่ทันได้สนใจว่าครูหูจะยืนอยู่ด้วย จึงรีบเอ่ยถามขึ้นมาทันที

พอเห็นเฮ่ออวิ๋นดูกระวนกระวายขนาดนั้น จางเหว่ยกลับยิ้มบางๆ แล้วดึงตัวเขาออกมานอกห้องพักครู พลางเดินมาที่ระเบียงทางเดินก่อนกระซิบว่า "ไม่ต้องตกใจไป! ไม่ใช่บริษัทมีเรื่องอะไรหรอก! เป็นเรื่องส่วนตัวของฉันเอง พอดีผ่านมาทางโรงเรียนนาย ก็เลยแวะมาบอกนายก่อนน่ะ!"

"เรื่องส่วนตัว? จางเหว่ย แกต้องรีบร้อนขนาดนี้เลยเหรอ รอให้ฉันเลิกเรียนแล้วค่อยโทรมาบอกก็ได้นี่!" เฮ่ออวิ๋นค้อนขวับพร้อมกับบ่นอุบ ในเวลานี้เขานึกไม่ออกจริงๆ ว่าจางเหว่ยจะมีเรื่องส่วนตัวอะไรที่ต้องรีบมาหาเขาถึงขนาดนี้

"ฮะๆ เพื่อนสมัยมหาลัยของฉันคนหนึ่งกำลังจะแต่งงาน วันนี้ขับรถมาเชิญฉันไปกินเลี้ยงด้วยตัวเองเลย ฉันก็เลยอยากจะมาบอกนายไว้ก่อนน่ะ!"

พอเฮ่ออวิ๋นได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมา "แต่งงาน? ทำไมแต่งกันอีกแล้วล่ะ...จะว่าไป แกเองก็อายุปูนนี้แล้ว ทำไมยังไม่เห็นมีวี่แววบ้างเลยล่ะ!"

"ฮะๆ วาสนายังมาไม่ถึงน่ะสิ!...อีกอย่าง ฉันไม่ต้องคอยรับใช้นาย วิ่งวุ่นหัวหมุนอยู่กับเถ้าแก่น้อยอย่างนายหรือไงกัน จะมีเวลาที่ไหนไปคิดเรื่องคู่ครองเล่า!" จางเหว่ยพูดหยอกเย้า

"เอาละๆ ไม่พูดเรื่องพวกนี้แล้ว! เถ้าแก่น้อย ช่วยอนุมัติการลานี้ให้หน่อยสิ!" จางเหว่ยพูดต่อ

"มีอะไรต้องอนุมัติไม่อนุมัติกันเล่า ตอนนี้นายก็เป็นผู้จัดการทั่วไปแล้ว ขอแค่นายจัดการเรื่องต่างๆ ให้เรียบร้อย ฉันจะมีอะไรให้ว่าได้อีกล่ะ!" เฮ่ออวิ๋นพูดพร้อมรอยยิ้ม

ขณะที่จางเหว่ยเตรียมตัวจะกลับ เขาก็เหมือนจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงหันหลังกลับมาหาเฮ่ออวิ๋นแล้วพูดว่า "จริงสิ เฮ่ออวิ๋น เกือบลืมบอกนายไปเลย ร้านอาหารห่าวชือที่นายเคยให้ฉันคอยจับตาดูไว้ เมื่อสองสามวันก่อนเปิดสาขาย่อยในตัวอำเภอแล้วนะ แถมทำเลยังเป็นตรงที่นายบอกไว้เป๊ะๆ เลยด้วย!"

ได้ยินข่าวนี้ เฮ่ออวิ๋นก็แอบดีใจอยู่ในใจ ที่เขาให้จางเหว่ยคอยจับตาดูเรื่องนี้เอาไว้ ก็เพราะจำได้ว่าช่วงเวลานี้นี่แหละที่มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งอย่างจางหยวนเฉาเปิดสาขาย่อยแห่งนี้ แล้วหลังจากนั้นไม่นานก็ขาดทุนยับเยินไปก้อนโต ทว่าในขณะที่ใครต่อใครคิดว่าเขาจะต้องหมดรูปและยอมถอดใจเลิกเปิดร้านอาหารไปนับจากนี้นั้น จุดพลิกผันสะเทือนฟ้าดินกลับปรากฏขึ้นมา

เถ้าแก่ใหญ่คนหนึ่งจากเมืองเอกทุ่มเงินถึงเจ็ดล้านหยวนเพื่อกว้านซื้อตึกแถวที่เป็นสาขาย่อยของจางหยวนเฉา รวมไปถึงตึกแถวหลังใหญ่อีกสี่ห้องที่อยู่รอบๆ เพื่อนำไปดัดแปลงทำเป็นห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่

การซื้อขายครั้งนั้น ไม่เพียงช่วยคลี่คลายปัญหาการขาดสภาพคล่องทางการเงินให้จางหยวนเฉาเท่านั้น แต่ยังทำให้เขาอาศัยจังหวะนี้ไปเปิดสาขาใหม่อีกแห่งได้ด้วย อีกทั้งเจ้าของตึกแถวโดยรอบต่างก็ฟันกำไรเข้ากระเป๋ากันไปเนื้อๆ เน้นๆ

ส่วนเรื่องที่ว่าเหตุใดเถ้าแก่ใหญ่ผู้นี้ถึงยอมทุ่มเงินมหาศาลเพื่อซื้อตึกแถวทั้งห้าห้องนี้นั้น ก็มีเสียงร่ำลือกันไปต่างๆ นานา บ้างก็ว่าคนคนนี้เงินหนาแต่โง่เง่า บ้างก็ว่าเขามีสายตาเฉียบแหลม มั่นใจว่าการสร้างห้างขนาดใหญ่ในทำเลตรงนั้นจะทำเงินได้มหาศาล ทว่าสุดท้ายแล้ว เถ้าแก่ใหญ่คนนี้ไม่เพียงแต่ขาดทุนเท่านั้น แต่ยังเสียหายยับเยินจนต้องก้าวเท้าเข้าคุกไปอีกต่างหาก

เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน ย้อนกลับมาที่ตัวเฮ่ออวิ๋นในตอนนี้ พอคิดว่าตัวเองจะสามารถเข้าไปแทรกแซงเรื่องนี้ได้ ก็ตื่นเต้นจนบอกไม่ถูก เขาจำได้เลาๆ ว่าการซื้อขายครั้งนี้เกิดขึ้นหลังจากจางหยวนเฉาเปิดสาขาย่อยได้ราวๆ หนึ่งเดือน ส่วนจะเป็นวันไหนกันแน่นั้น เขาก็จำไม่ได้แล้ว

แต่นี่ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร ขอแค่เขากะช่วงเวลาคร่าวๆ ได้ แล้วทุ่มเงินกว้านซื้อห้องแถวไม่กี่คูหานั้นให้ทันก่อนหน้า เรื่องก็เรียบร้อย

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็ล่วงเลยไปครึ่งเดือน จางเหว่ยกลับมาตั้งนานแล้ว และวันนี้เขาทำตามที่เฮ่ออวิ๋นสั่งไว้ ด้วยการตามหาเจ้าของห้องแถวเหล่านั้นเพื่อสอบถามทีละราย ทว่าข่าวที่ได้กลับมาทำให้จางเหว่ยแทบจะสิ้นหวัง เพราะเจ้าของทุกรายต่างตอบปฏิเสธด้วยคำสองคำสั้นๆ ว่า "ไม่ขาย!"

ด้วยเหตุนี้ จางเหว่ยที่เป็นถึงผู้จัดการทั่วไปจึงต้องนั่งขบคิดอย่างหนัก ติดต่อกันหลายวันจนแทบไม่ได้หลับได้นอน คิดหาวิธีสารพัดจนหมดปัญญา เหลือเพียงไม้ตายสุดท้ายคือการทุ่มเงินฟาดเท่านั้น

"ดูท่าคงต้องใช้แผนสิ้นคิดนี่แล้ว! หวังว่าจะจัดการเรื่องที่เฮ่ออวิ๋นสั่งไว้ให้เสร็จเร็วๆ ได้นะ! ไม่อย่างนั้นฉันคงโดนหักโบนัสสิ้นปีแน่!" จางเหว่ยบ่นพึมพำ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาอีกครั้ง แล้วกดโทรหาเจ้าของห้องแถวรายหนึ่ง

"ตู๊ด... ตู๊ด... ตู๊ด...!"

เวลาค่อยๆ ผ่านไป ในสายโทรศัพท์นอกจากเสียงสัญญาณตู๊ดๆ แล้ว ก็ไม่มีใครรับสายเลย

พอเขากดโทรซ้ำไปอีกรอบ คราวนี้ในที่สุดปลายสายก็มีเสียงผู้ชายพูดขึ้นมาอย่างหงุดหงิดว่า "ฮัลโหล! โทรหาใคร!"

"สวัสดีครับ! ใช่คุณเฉินฉี่กงหรือเปล่าครับ?"

"ใช่! มีอะไร?" ชายในสายยังคงหงุดหงิดเหมือนเดิม ทำท่าเหมือนจะกดตัดสายทิ้งอยู่รอมร่อ ทว่าจางเหว่ยรีบพูดต่อทันที "ผมคือคนที่โทรหาคุณเรื่องขอซื้อห้องแถวเมื่อหลายวันก่อนน่ะครับ คืออย่างนี้ครับ หลังจากคิดดูหลายวัน ผมตัดสินใจว่าจะยอมจ่ายสามแสนหยวนเพื่อซื้อห้องแถวของคุณ ไม่ทราบว่าคุณคิดเห็นยังไงครับ?"

"สามแสนหยวนงั้นเหรอ? คุณไม่ได้พูดผิดแน่นะ! คุณยอมจ่ายสามแสนหยวนเพื่อซื้อห้องแถวของฉันจริงๆ เหรอนี่?" ชายคนนั้นพอได้ยินคำพูดของจางเหว่ยก็ตื่นเต้นยกใหญ่ เปลี่ยนน้ำเสียงหงุดหงิดเมื่อครู่ไปเป็นคนละคนแล้วพูดขึ้นมา

เงินสามแสนหยวน ในยุคปี 2005 ตอนนี้ เอาไปซื้อห้องแถวขนาดเท่ากันได้ถึงสองคูหาเลยด้วยซ้ำ จะไม่ให้เขาใจเต้นได้ยังไงกัน!

"แน่นอนอยู่แล้วครับ! สามแสนหยวน ยื่นหมูยื่นแมว จ่ายเงินปุ๊บก็เซ็นสัญญาปั๊บ!" จางเหว่ยตอบรับอย่างจริงจัง ขณะเดียวกันในใจก็แอบโอดครวญ เงินสามแสนหยวนไม่ใช่จำนวนน้อยๆ เลย เรื่องนี้เขายังไม่ได้บอกเฮ่ออวิ๋นที่เป็นเจ้านายแท้ๆ แต่กลับถือวิสาสะตัดสินใจไปก่อนเสียแล้ว

"ได้! พรุ่งนี้คุณมาที่ห้องแถวของฉันเลย เรายื่นหมูยื่นแมว จ่ายเงินแล้วเซ็นสัญญา จากนั้นค่อยไปทำเรื่องโอนกรรมสิทธิ์ให้เรียบร้อยพร้อมกัน!" ชายคนนั้นรีบตอบรับข้อเสนอของจางเหว่ยทันที เรื่องดีๆ แบบนี้จะไปหาจากที่ไหนได้อีก ช้าหมดอดกันพอดี

หลังจากจัดการรายนี้ได้แล้ว จางเหว่ยก็ใช้วิธีเดียวกันนี้จัดการกับเจ้าของรายที่เหลือไปตามลำดับ เพียงแต่พอถึงตอนท้าย ยอดเงินที่ต้องจ่ายสูงถึงหนึ่งล้านสองแสนหยวน ก็ทำเอาผู้จัดการทั่วไปอย่างจางเหว่ยถึงกับกุมขมับ

นี่มันเงินก้อนโตชัดๆ เงินทุนหมุนเวียนทั้งหมดของร้านหอยดูดซื่อหม่าโถวในตอนนี้ รวมกันแล้วก็แตะตัวเลขนี้ได้อย่างเฉียดฉิวเท่านั้น หากต้องควักเงินก้อนโตนี้จ่ายออกไป เกิดมีอะไรผิดพลาดขึ้นมา ร้านหอยดูดซื่อหม่าโถวต้องเจอปัญหาใหญ่หลวงแน่นอน

ถึงจะเป็นอย่างนั้น จางเหว่ยก็ยังตัดสินใจที่จะบอกเรื่องนี้กับเฮ่ออวิ๋นก่อน เขาจึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเวลา พอเห็นว่าเลยเวลาเลิกเรียนมาแล้ว ก็รีบกดเบอร์โทรหาเฮ่ออวิ๋นทันที