ตอนที่ 62 ทีมช่างตกแต่ง!

ทันทีที่สายของเฮ่ออวิ๋นต่อติด จางเหว่ยก็ใช้เวลาสองสามนาทีเล่าเรื่องราวทั้งหมดอย่างละเอียดถี่ถ้วน ในชั่วพริบตานั้น เฮ่ออวิ๋นเงียบกริบ เขาถือหูโทรศัพท์ไว้ นึกอยากจะสบถด่าแม่ให้ลั่น อยากจะเขวี้ยงโทรศัพท์ในมือทิ้งเสียให้รู้แล้วรู้รอด!

หนึ่งล้านสองแสนหยวน นั่นมันเงินสดเชียวนะ ต่อให้เอาเฮ่ออวิ๋นไปขายตอนนี้ก็ยังไม่ถึงราคานี้เลย แน่นอนว่าร้านหอยดูดซื่อหม่าโถวของเขามีมูลค่าสูง แต่ถ้าขายไป ความพยายามที่ผ่านมาทั้งหมดของเขาก็สูญเปล่า เพราะฉะนั้นจะขายไม่ได้เด็ดขาด

"กู้เงินเหรอ... ก็พอเป็นไปได้ มีร้านหอยดูดซื่อหม่าโถวเป็นหลักทรัพย์ค้ำประกัน ธนาคารก็น่าจะยอมปล่อยกู้ แต่ทำแบบนั้นจะต้องตกอยู่ใต้การควบคุมของธนาคาร ถ้าเกิดหลังจากนั้นมีเรื่องผิดพลาดอะไรขึ้นมาอีกล่ะก็ เกรงว่า...!"

"หรือว่าจะต้องยอมแพ้จริงๆ?" เมื่อคิดถึงตรงนี้ สีหน้าของเฮ่ออวิ๋นก็ฉายแววผิดหวัง เตรียมการมาตั้งนาน นึกว่าจะฟันกำไรก้อนโตได้จากงานนี้ แต่กลับคิดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะกลายเป็นแบบนี้ ช่างเหมือนตักน้ำด้วยตะแกรงแท้ๆ

ขณะที่เฮ่ออวิ๋นกำลังรู้สึกเสียดาย จู่ๆ เขาก็เกิดความคิดขึ้นมาอย่างหนึ่ง จึงรีบหยิบปากกาขึ้นมาเขียนลงบนกระดาษว่า "ร้านอินเทอร์เน็ต!" ใช่แล้ว สิ่งที่เฮ่ออวิ๋นคิดในตอนนี้คือการขายร้านอินเทอร์เน็ตเพื่อรวบรวมเงิน เพราะเขาลองคำนวณดูแล้ว ตอนนี้เขามีเงินทุนหมุนเวียนอยู่หกแสนเจ็ดถึงหกแสนแปดหมื่นหยวน ยังขาดอีกห้าแสนกว่าหยวน ถ้าขายร้านอินเทอร์เน็ตได้ก็น่าจะได้สักเจ็ดแปดหมื่นหยวน ส่วนกำไรต่อเดือนจากร้านหอยดูดซื่อหม่าโถวทั้งสิบสี่สาขาก็มีถึงสี่แสนหยวน แบบนี้น่าจะพอรวบรวมได้ครบ

ที่จริงแล้ว ก่อนหน้านี้เฮ่ออวิ๋นก็ล้มเลิกแผนการขยายสาขาร้านอินเทอร์เน็ตไปแล้ว หลังจากผ่านเหตุการณ์แข่งขันตัดราคากลั่นแกล้งกันคราวนั้นมา เฮ่ออวิ๋นก็มองออกว่าเมื่อเวลาผ่านไป กำไรของร้านอินเทอร์เน็ตจะยิ่งลดลงเรื่อยๆ การขยายขนาดเพื่อทำร้านอินเทอร์เน็ตต่อไปไม่คุ้มค่าจริงๆ ดังนั้นเขาจึงไม่คิดจะบริหารร้านอินเทอร์เน็ตอีกต่อไป ปล่อยให้สองพี่น้องหวังฝูเต๋อช่วยดูแลจัดการทั้งหมด

"ถึงเวลาต้องตัดใจจากธุรกิจร้านอินเทอร์เน็ตแล้วสินะ?" เฮ่ออวิ๋นพึมพำกับตัวเอง แล้วโทรศัพท์ไปหาหวังฝูเต๋อ บอกให้อีกฝ่ายรอสักครู่ เดี๋ยวเขาจะรีบไปหา

สามวันต่อมา เฮ่ออวิ๋นพาสองพี่น้องหวังฝูเต๋อเดินออกจากประตูร้านอินเทอร์เน็ต มองดูร้านที่ดำเนินกิจการมาเนิ่นนานถูกคนอื่นมารับช่วงต่อ มิหนำซ้ำยังเป็นเถ้าแก่ร้านเน็ตคนเดิมคนนั้นอีก เฮ่ออวิ๋นอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา "ต้องยอมสละถึงจะได้มา พวกเราไปกันเถอะ!"

แม้จะขายร้านอินเทอร์เน็ตไปแล้ว แต่สำหรับการจัดแจงหน้าที่ให้สองพี่น้องหวังฝูเต๋อนั้น เฮ่ออวิ๋นคิดเตรียมการไว้นานแล้ว

ทว่าในใจของสองพี่น้องหวังฝูเต๋อตอนนี้นั้นกลับเต้นระทึกเหมือนตีกลอง นับตั้งแต่วินาทีที่รู้ว่าร้านอินเทอร์เน็ตจะถูกเซ้งต่อ พวกเขาก็กระวนกระวายใจมาตลอด เงินเดือนของผู้ดูแลร้านอินเทอร์เน็ตงานนี้ไม่ใช่จะได้มาง่ายๆ ไม่เพียงแต่ได้ค่าตอบแทนสูง งานยังไม่เหนื่อย แถมยังได้เล่นเน็ตอีก จะไปหางานดีๆ แบบนี้ได้จากที่ไหน แต่ตอนนี้งานกลับหลุดลอยไปแล้ว ร้านอินเทอร์เน็ตก็มีคนอื่นมารับช่วงต่อ เถ้าแก่คนใหม่ก็ไม่คิดจะจ้างพวกเขาไว้

"พวกนายไม่ต้องห่วง ฉันไม่ไล่พวกนายออกหรอก! ตรงกันข้าม ฉันจะมอบหมายภารกิจยากๆ ให้พวกนายงานหนึ่ง ถ้าพวกนายทำสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี บางทีอาจจะไม่รู้สึกเสียดายงานเดิมเลยก็ได้!" ราวกับมองเห็นความกังวลใจของทั้งสองคน เฮ่ออวิ๋นจึงเอ่ยอย่างมีเลศนัย ก่อนจะพูดต่อว่า "พวกนายตามฉันมา!"

พอได้ยินคำพูดเหล่านี้ของเฮ่ออวิ๋น ทั้งสองคนต่างก็งุนงงเป็นไก่ตาแตก สำหรับสถานะของเฮ่ออวิ๋นนั้น พวกเขารู้เพียงแค่ว่าเป็นลูกชายของเจ้าของร้านอินเทอร์เน็ต ส่วนเรื่องธุรกิจอื่นๆ ของเฮ่ออวิ๋น พวกเขาไม่รู้อะไรเลยแม้แต่น้อย

"พี่ พวกเราจะไปกันไหม" หวังเจี้ยนหลินผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องของหวังฝูเต๋อเอ่ยถามเสียงเบา

"ไปสิ! ยังไงตอนนี้พวกเราก็ตกงานแล้วนี่!" หวังฝูเต๋อเองก็ไม่มีหนทางอื่น ไปก็ยังพอมีความหวัง ไม่ไปก็ไม่เหลืออะไรเลย อีกทั้งหวังฝูเต๋อยังรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาว่าคำพูดของเฮ่ออวิ๋นมีความนัยแฝงอยู่ ไม่แน่ว่าคราวนี้อาจจะจับพลัดจับผลูเจอโชคใหญ่ก็ได้

พอคิดได้เช่นนี้ หวังฝูเต๋อก็รีบก้าวตามไปทันที ขณะนั้นหวังเจี้ยนหลินจึงทำได้เพียงเดินตามพี่ชายไป เพราะอย่างไรเสียก่อนหน้านี้งานดูแลร้านเน็ตนี้เขาก็เป็นคนแนะนำมา เดินตามเขาไปย่อมไม่ผิดพลาดแน่ ไม่แน่ว่าอาจจะได้ทำอะไรอย่างอื่นจริงๆ ก็ได้

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ทั้งสองจึงเดินตามเฮ่ออวิ๋นมายังร้านหอยดูดซื่อหม่าโถว เฮ่ออวิ๋นบอกให้พ่อเฒ่าซุนช่วยจัดโต๊ะให้ สั่งหอยดูดมาสามจาน แล้วเชิญให้สองพี่น้องตระกูลหวังนั่งลง ก่อนจะเอ่ยว่า "พวกคุณนั่งรอตรงนี้สักครู่นะครับ เดี๋ยวจะมีอีกคนตามมา!" พูดจบ เฮ่ออวิ๋นก็ปลีกตัวออกไปตามลำพัง

ขณะที่หวังฝูเต๋อกับหวังเจี้ยนหลินกำลังนึกสงสัย ผ่านไปราวสิบกว่านาที ชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดสูทก็เดินเข้ามา เขาทักทายพ่อเฒ่าซุนประโยคหนึ่ง จากนั้นก็ทิ้งตัวลงนั่งตรงตำแหน่งที่เฮ่ออวิ๋นนั่งก่อนหน้านี้

คนที่มาก็คือจางเหว่ย ผู้จัดการทั่วไปของร้านหอยดูดซื่อหม่าโถวนั่นเอง

สองพี่น้องตระกูลหวังไม่เคยพบจางเหว่ยมาก่อน แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายมีบุคลิกโดดเด่นไม่ธรรมดา เสื้อผ้าเครื่องแต่งกายก็ดูดีภูมิฐาน จึงเอ่ยถามอย่างสุภาพ "ไม่ทราบว่าคุณคือ...?"

"ผมคือคนที่เฮ่ออวิ๋นบอกว่าจะมาครับ" จางเหว่ยสำรวจสองพี่น้องตระกูลหวังแวบหนึ่งแล้วเอ่ยเรียบๆ

"เฮ่ออวิ๋นเหรอครับ แล้วไม่ทราบว่าคุณมีธุระอะไรกับพวกเราหรือเปล่าครับ" หวังเจี้ยนหลินชิงเอ่ยขึ้นมาก่อน

ทว่าหวังฝูเต๋อกลับถลึงตาใส่เขา รีบพูดแทรกขึ้นมาทันที "ขอโทษด้วยนะครับ ลูกพี่ลูกน้องของผมคนนี้พูดจาขวานผ่าซากไปหน่อย ขอคุณอย่าถือสาเลยนะครับ!"

"ไม่เป็นไรครับ ขอแนะนำตัวสักหน่อยนะ ผมชื่อจางเหว่ย เป็นผู้จัดการทั่วไปของเครือร้านหอยดูดซื่อหม่าโถว พวกคุณจะเรียกว่าผู้จัดการจางก็ได้ ร้านหอยดูดซื่อหม่าโถวของเรามีทั้งหมดสิบสี่สาขาทั่วทั้งอำเภอ รายได้ต่อปีของบริษัทอยู่ที่หนึ่งล้านหยวนขึ้นไปครับ"

"เรื่องนี้ผมรู้ครับ ก่อนหน้านี้ผมเคยเห็นข่าวรายงานเรื่องเครือร้านของพวกคุณด้วย!... จริงสิ มิน่าล่ะถึงดูคุ้นหน้าคุ้นตานัก ที่แท้คุณก็คือผู้จัดการทั่วไปที่ออกข่าวคนนั้นนี่เอง!" หวังเจี้ยนหลินดูตื่นเต้นขึ้นมาทันทีและเอ่ยปากอีกครั้ง

"เจี้ยนหลิน แกพูดให้น้อยๆ หน่อย! สวัสดีครับผู้จัดการจาง ไม่ทราบว่าคุณมีธุระอะไรหรือครับ" หวังฝูเต๋อปรายตามองหวังเจี้ยนหลินที่ยืนตื่นเต้นอยู่ข้างๆ อีกรอบ จากนั้นจึงเอ่ยถาม

"อันที่จริงเรื่องมันเป็นแบบนี้ครับ เฮ่ออวิ๋นเป็นลูกชายของเพื่อนเจ้านายผม แล้วตอนนี้...!"

พอยางเหว่ยอธิบายจนจบ หวังฝูเต๋อกลับไม่ได้นึกสงสัยในตัวตนของเฮ่ออวิ๋น แต่เขากลับรู้สึกกังขาต่อเรื่องที่จางเหว่ยเสนอให้ก่อตั้งทีมช่างตกแต่งภายในขึ้นมา

จางเหว่ยเสนอว่า เถ้าแก่เบื้องหลังของเครือร้านหอยดูดซื่อหม่าโถวต้องการจะจ้างพวกเขาสองคนเพื่อตั้งทีมช่างตกแต่งภายในขึ้นมา โดยให้หวังฝูเต๋อเป็นหัวหน้าทีม และให้หวังเจี้ยนหลินเป็นรองหัวหน้าทีม ทั้งสองสามารถเปิดรับคนงานได้ตามใจชอบ ในช่วงแรกบริษัทจะเป็นฝ่ายป้อนงานให้ ส่วนหลังจากนั้นพวกเขาสามารถออกไปหางานเองได้ โดยทางบริษัทจะส่งพนักงานบัญชีมาช่วยดูแลเรื่องเงินทุนที่ทางบริษัทสนับสนุนและรายรับรายจ่ายในแต่ละวันให้

ข้อเสนอนี้ หากให้หวังฝูเต๋อพูดจากใจจริงแล้วล่ะก็ เขาอยากจะผงกศีรษะตอบตกลงไปทันที เพราะเขาเองก็เคยทำงานในทีมช่างตกแต่งทีมเล็กๆ มาระยะหนึ่ง เพียงแต่งานที่ทำส่วนใหญ่ล้วนเป็นงานจับฉ่ายเบ็ดเตล็ด เขารู้ศักยภาพของตัวเองดีว่ามีน้ำยาแค่ไหน หากจะให้มาก่อตั้งทีมช่างตกแต่งขึ้นมาเอง เขาก็ถามตัวเองแล้วว่าคงไม่มีความสามารถพอ

"ผู้จัดการจางครับ ผมขอพูดจากใจจริงเลยนะครับ สำหรับข้อเสนอของคุณ ผมอยากตอบตกลงใจแทบขาด แต่ผมรู้ตัวดีว่าไม่ได้มีความสามารถขนาดนั้น เกรงว่าจะทำให้เงินทุนที่คุณอุตส่าห์สนับสนุนต้องสูญเปล่าเอาได้ครับ!" หวังฝูเต๋อนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เอ่ยกับจางเหว่ยด้วยความรู้สึกเกรงใจและขอโทษ

ทว่าจางเหว่ยกลับเหลือบมองหวังเจี้ยนหลินแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดกับหวังฝูเต๋อต่อไปว่า "คุณอย่าเพิ่งรีบร้อนปฏิเสธเลยครับ ผมให้เวลาพวกคุณปรึกษากันก่อน อีกสิบนาทีผมจะกลับมาใหม่" พูดจบ จางเหว่ยก็ลุกขึ้นเดินไปหาพ่อเฒ่าซุนเพื่อพูดคุยสัพเพเหระ

พอยางเหว่ยเดินจากไป หวังเจี้ยนหลินก็ทนไม่ไหว รีบพูดกับหวังฝูเต๋อทันที "พี่ เป็นบ้าอะไรไปเนี่ย โอกาสดีขนาดนี้ ผู้จัดการจางยอมลงเงินให้ตั้งหนึ่งแสนหยวนเชียวนะ พี่ไม่ได้ฝันอยากจะทำการใหญ่มาตลอดเหรอ ตอนนี้โอกาสทองฝังเพชรมาถึงตรงหน้าแล้วแท้ๆ!"