ตอนที่ 63 คนที่ไม่รักเงิน!

เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของหวังเจี้ยนหลิน หวังเต๋อฟู่กลับไร้ความรู้สึก เขานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้พลางครุ่นคิด

เมื่อเห็นปฏิกิริยาเช่นนี้ของหวังเต๋อฟู่ หวังเจี้ยนหลินก็ร้อนใจขึ้นมาจริง ๆ เขาใช้สองมือเขย่าไหล่หวังเต๋อฟู่แล้วพูดอีกครั้งว่า "พี่ ถ้าพี่ไม่ตกลง ผมจะตกลงเองแล้วนะ!"

"แกกล้าเรอะ!" หวังเต๋อฟู่กดเสียงต่ำ

"แกไม่รู้หรือไงว่าตัวเองมีความสามารถแค่ไหน การคุมทีมช่างตกแต่งภายในมันไม่ใช่แค่เป็นคนดูแลร้านเน็ตนะเว้ย ที่แค่เก็บเงินแล้วเปิดคอมพิวเตอร์ให้ก็จบ นั่นมัน... ช่างเถอะ ยังไงไม่ได้ก็คือไม่ได้!" หวังเต๋อฟู่จิบน้ำอึกหนึ่งแล้วพูดขึ้นอีกคำรบ

"แต่ว่า..." หวังเจี้ยนหลินยังอยากจะพูดต่อ ทว่าเมื่อสบเข้ากับสายตาอันเข้มงวดของหวังเต๋อฟู่ เขาก็ต้องกลืนคำที่อยากพูดลงคอไปอีกครั้ง

ทั้งสองคนเงียบไปสิบนาที จางเหว่ยก็เดินกลับมานั่งลงตรงหน้าพวกเขาอีกหน เมื่อเห็นทั้งคู่ทำหน้าตาบูดบึ้ง ในใจก็พลันกระตุกวูบ ทว่าเขาก็ยังคงเอ่ยถาม "เป็นอย่างไรบ้าง พวกคุณปรึกษากันถึงไหนแล้ว"

"ผู้จัดการจาง พวกเราปรึกษากันเรียบร้อยแล้วครับ ขอบคุณในความหวังดีของคุณด้วย แต่พวกเรา... คงไม่อาจตอบตกลงได้ ต้องขอโทษจริง ๆ ครับ!" หวังเต๋อฟู่ไม่รอให้หวังเจี้ยนหลินได้อ้าปาก เขารีบชิงพูดขึ้นมาก่อน

"จะไม่ลองคิดดูใหม่อีกสักหน่อยจริง ๆ หรือ นี่เป็นโอกาสทองเลยนะ ผ่านหมู่บ้านนี้ไปก็ไม่มีร้านนี้อีกแล้วนะ" จางเหว่ยไม่อยากจะเชื่อ เขาคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าอีกฝ่ายจะปฏิเสธไม่ยอมรับงานนี้ ต้องรู้ไว้ด้วยว่าถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่น ต่อให้ตัวเองไม่มีฝีมือ ก็คงไม่เอ่ยปากปฏิเสธทันควันแบบนี้แน่

"ต้องขอบคุณในความหวังดีของผู้จัดการจางอีกครั้งครับ แต่พ่อผมสอนไว้เสมอว่า คนเราต้องรู้จักประเมินตนเอง อะไรที่เกินตัวก็อย่าไปฝืน และยิ่งต้องไม่ทำทุกวิถีทางเพียงเพื่อผลประโยชน์!"

"นายว่ายังไงนะ! หวังเต๋อฟู่กับน้องชายปฏิเสธงั้นเหรอ!" เมื่อจางเหว่ยนำเรื่องนี้มารายงานให้เฮ่ออวิ๋นทราบ เฮ่ออวิ๋นก็ถึงกับอึ้งไปสนิท เขาไม่คาดคิดเลยจริง ๆ ว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นแบบนี้ แผนการตั้งทีมช่างตกแต่งภายในนั้นเป็นความคิดชั่ววูบของเฮ่ออวิ๋น หลังจากที่เขาขายร้านเน็ตไปแล้ว เขาก็พบว่าเงินที่จะนำไปจ่ายค่าซื้อห้องแถวริมถนนยังขาดอยู่อีกมาก จึงได้เกิดความคิดที่จะหาเงินด้วยวิธีนี้ขึ้นมา

ยิ่งไปกว่านั้น แผนการตั้งทีมช่างตกแต่งภายในยังจำเป็นต้องลงมือทำทันที เพราะเงินที่ต้องใช้ซื้อห้องแถวอย่างน้อยที่สุดยังขาดอยู่อีกห้าแสนหยวน ขณะที่กำไรจากการดำเนินงานในหนึ่งเดือนของร้านหอยดูดซื่อหม่าโถวทั้งสิบสี่สาขารวมกันเต็มที่ก็แค่ราวสี่แสนหยวน เมื่อรวมกับเงินเจ็ดแปดหมื่นหยวนที่ได้จากการขายร้านเน็ต ก็ยังขาดอยู่อีกหลายหมื่นหยวน หากทีมช่างตกแต่งภายในสามารถรับงานได้สักสองสามโครงการ แล้วอีกฝ่ายยอมจ่ายเงินล่วงหน้ามาก้อนหนึ่ง ก็น่าจะเพียงพอแล้ว ส่วนกำไรที่ได้จากร้านขายโทรศัพท์มือถือกับร้านเครื่องใช้ไฟฟ้านั้น เฮ่ออวิ๋นคิดดูแล้วก็ตัดสินใจตัดทิ้งไป

ในเวลานี้ ร้านขายโทรศัพท์มือถือและร้านเครื่องใช้ไฟฟ้าของเฮ่อเจียกั๋วเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น ย่อมต้องใช้เงินทุนหมุนเวียนจำนวนมาก หากเฮ่ออวิ๋นไปบอกให้พ่อเฒ่าซุนนำกำไรที่ได้ตรงนั้นมา เกิดเงินทุนขาดมือขึ้นมาเมื่อไร เรื่องราวจะยิ่งยุ่งยากไปกันใหญ่ ดังนั้นเฮ่ออวิ๋นจึงตัดสินใจที่จะยังไม่แตะต้องเงินก้อนนี้ชั่วคราว

"แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ยุคนี้ยังมีคนที่ไม่ละโมบเงินอยู่อีกแฮะ!" เฮ่ออวิ๋นยิ้มเจื่อนพร้อมกับพึมพำออกมา เขาอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า แล้วเริ่มครุ่นคิดหาหนทางแก้ไขต่อไป

สิบห้านาทีผ่านไป เฮ่ออวิ๋นก็รำพึงในใจ "ยังไงก็ต้องตั้งทีมช่างตกแต่งภายในต่อไป ไม่ใช่แค่เพื่อแก้วิกฤตการณ์ในตอนนี้ แต่เพื่อการก้าวเข้าสู่วงการอสังหาริมทรัพย์ในอนาคตด้วย เรายังจำเป็นต้องใช้หินก้อนนี้ปูทางไปก่อน"

"แต่ว่าจะไปหาคนมาจากไหนเพื่อตั้งทีมช่างตกแต่งภายในล่ะ หลี่เหว่ยใช้ไม่ได้แน่นอน ไม่ต้องพูดถึงว่าเขาไม่มีความเชี่ยวชาญด้านนี้เลย ต่อให้เขาเป็น เขาก็ปลีกตัวมาไม่ได้อยู่ดี เพราะถึงอย่างไร ร้านหอยดูดซื่อหม่าโถวก็ขาดผู้จัดการทั่วไปอย่างเขาไม่ได้!" ชั่วขณะนั้น เฮ่ออวิ๋นก็จมดิ่งลงสู่ห้วงความคิดอีกครั้ง

ทางฝั่งเฮ่ออวิ๋นกำลังครุ่นคิดอย่างหนัก ทว่าสองคนที่เพิ่งเดินออกมาจากร้านหอยดูดซื่อหม่าโถวกลับพากันเงียบกริบตลอดทางกลับบ้าน หวังเจี้ยนหลินยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่ยินยอมพร้อมใจที่จะยอมแพ้ไปเฉย ๆ เช่นนี้

"จะปฏิเสธไปทำไมกันนะ! โอกาสทำเงินดี ๆ แท้ ๆ กลับยอมทิ้งไปดื้อ ๆ พี่ลูกพี่ลูกน้องทำแบบนี้มันไม่ถูกเลยจริง ๆ!" หวังเจี้ยนหลินเดินไปพลางพึมพำกับตัวเองด้วยความขัดเคือง

และในจังหวะนั้นเอง ด้านหลังก็พลันมีเสียงของจางเหว่ยดังแว่วมา "ทั้งสองท่าน กรุณารอเดี๋ยวก่อนครับ!"

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนจากข้างหลัง สองพี่น้องตระกูลหวังก็ชะงักฝีเท้าทันที พอหันกลับไปเห็นว่าเป็นจางเหว่ย หวังเต๋อฟู่ก็เผยรอยยิ้มเจื่อนออกมาทันที ก่อนจะพูดว่า "ผู้จัดการจาง ผมก็บอกไปแล้วนี่ครับว่างวดนี้ผมทำไม่ไหวจริง ๆ คุณไปจ้างคนอื่นที่มีฝีมือเถอะครับ!"

แต่เวลานี้หวังเจี้ยนหลินดูเหมือนจะทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาก้าวขึ้นหน้าไปพูดโพล่งขึ้นมาทันที "ผู้จัดการจาง วางใจได้เลยครับ พี่ผมไม่อยากทำ แล้วคุณคิดว่าผมพอจะทำได้ไหมครับ!"

"เจี้ยนหลิน อย่าเหลวไหลน่า เรื่องนี้แกทำไม่ไหวหรอก ทางที่ดี...!"

"พี่ ผมยังอยากลองดู ให้ผมทำเถอะ!" ยังไม่ทันที่หวังเต๋อฟู่จะพูดจบ หวังเจี้ยนหลินก็พูดแทรกขึ้นมา คราวนี้เขาตัดสินใจเด็ดขาดแล้วที่จะเสนอตัวเอง ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไรก็อยากจะขอลองดูสักตั้ง

"เฮ้อ... ในเมื่อแกดึงดันจะลองให้ได้ ฉันก็จะไม่เตือนแกอีก หวังว่าแกจะเอาตัวให้รอดแล้วกัน!" หวังเต๋อฟู่พูดจบก็หันหลังเดินจากไปเงียบ ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ลับสายตาคนทั้งสองไป

จางเหว่ยเห็นภาพนี้แล้วก็อดถอนหายใจไม่ได้ เขาหันไปมองหวังเจี้ยนหลินแล้วเอ่ยขึ้นว่า "ในเมื่อพี่ลูกพี่ลูกน้องของคุณไม่อยากทำ งั้นคุณก็มารับหน้าที่หัวหน้าทีมตกแต่ง สัญญาอีกสักพักผมจะเอามาให้คุณเซ็น หลังจากเซ็นแล้ว เรื่องขั้นตอนต่อจากนี้ ผมจะค่อย ๆ บอกคุณเองว่าต้องทำยังไง!"

เรื่องขนาดของทีมช่างตกแต่งนั้น เฮ่ออวิ๋นไม่ได้คิดจะตั้งทีมใหญ่โตตั้งแต่แรก แต่กะว่าจะรับสมัครแค่สิบกว่าคนเท่านั้น เพื่อรับงานเล็ก ๆ อย่างการตกแต่งบ้านใหม่ไปพลาง ๆ สะสมประสบการณ์ไปก่อน

แน่นอนว่าในระหว่างนี้ เฮ่ออวิ๋นย่อมเสนอข้อคิดเห็นของตัวเองบ้างอยู่แล้ว ยังไงเสียเขาก็เรียนสถาปัตยกรรมมา เรื่องการออกแบบตกแต่งภายในนี้ แม้จะไม่ถึงกับเชี่ยวชาญ แต่ก็พอรู้เรื่องอยู่บ้าง ยิ่งบวกกับเขามีความรู้ล่วงหน้าจากอนาคตอีกสิบกว่าปี จึงยังพอจำแบบแปลนการออกแบบบางอย่างได้

พริบตาเดียวเวลาผ่านไปหนึ่งเดือน ทุกอย่างเป็นไปตามที่เฮ่ออวิ๋นคาดไว้ เงินหนึ่งล้านสองแสนหยวนในที่สุดก็รวบรวมได้ครบทั้งหมด หลังจากจ่ายเงิน รับสัญญาคืนมา และจัดการเรื่องเอกสารการโอนกรรมสิทธิ์หน้าร้านเสร็จเรียบร้อย ก้อนหินที่ถ่วงอยู่ในใจของเฮ่ออวิ๋นก็ยกออกไปเสียที

แต่โบราณว่าไว้ว่าโชคกับเคราะห์มักมาคู่กัน ข่าวดีนี้เพิ่งผ่านพ้นไป ข่าวร้ายก็แว่วเข้าหูเฮ่ออวิ๋นทันที

สาขาในตัวอำเภอของจางหยวนเฉาตกอยู่ในภาวะขาดแคลนเงินทุน คนที่จ้างมาทยอยลาออก และมีปัญหาอื่น ๆ ตามมาเป็นพรวน ตามติดด้วยร้านอาหารของจางหยวนเฉาที่ตำบลข้างเคียงถูกตรวจพบว่ามีปัญหาเรื่องความปลอดภัยด้านอาหาร

หากมองในมุมของเพื่อน นี่นับเป็นข่าวร้ายอย่างแน่นอน แต่หากมองจากอีกมุมหนึ่ง ข่าวนี้กลับเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า ซึ่งเฮ่ออวิ๋นควรจะตื่นเต้นดีใจเสียด้วยซ้ำ

ทว่าเรื่องราวที่ตามมาหลังจากนั้นกลับประดังประเดเข้ามาจนเฮ่ออวิ๋นตั้งตัวแทบไม่ทัน เริ่มจากเถ้าแก่ใหญ่จากเมืองเอกของมณฑลคนนั้นที่ไม่ยอมมาสักที จากนั้นจางหยวนเฉาก็มาหาพ่อเฒ่าซุน บอกว่าจะขอยืมเงินไปหมุนเวียน

เถ้าแก่ใหญ่จากเมืองเอกไม่ยอมมาเสียที เฮ่ออวิ๋นก็ทำได้เพียงรอคอยอย่างอดทน แต่เรื่องที่จางหยวนเฉามายืมเงินนี่สิ ต่อให้เฮ่ออวิ๋นอยากช่วยแค่ไหน ก็ไม่มีเงินจะให้ยืมแล้ว

และสิ่งที่ทำให้เฮ่ออวิ๋นปวดหัวยิ่งกว่าเดิมก็คือ เมื่อวานนี้ครูหูซึ่งเป็นครูประจำชั้นบอกว่าจะให้เฮ่ออวิ๋นไปเข้าร่วมการแข่งขันเขียนเรียงความระดับมณฑล การแข่งขันเรียงความครั้งนี้ว่ากันว่ามีสำนักงานศึกษาธิการมณฑลเป็นเจ้าภาพ ไม่เพียงแต่เงินรางวัลจะสูงลิบ ทว่ายังได้เกียรติบัตร และกระทั่งได้รับการเสนอชื่อผู้ได้รับรางวัลไปแข่งเขียนเรียงความระดับประเทศที่มีรัฐบาลเป็นเจ้าภาพโดยตรงอีกด้วย