ตอนที่ 64 ฉลาดเกินจนเสียเรื่อง

ตอนที่เฮ่ออวิ๋นรู้ว่าตัวเองจะต้องเข้าร่วมการแข่งขันประกวดเรียงความ เดิมทีเขาตั้งใจจะปฏิเสธ แต่ครูหูกลับไม่ยินยอม โดยบอกว่าเรียงความของเฮ่ออวิ๋นเขียนได้ยอดเยี่ยมมาก หากได้เข้าร่วมการแข่งขัน ย่อมมีโอกาสสูงมากที่จะคว้ารางวัลกลับมา นี่ไม่เพียงแต่เป็นเกียรติยศของตัวเธอเองเท่านั้น แต่ยังเป็นเกียรติยศของทั้งโรงเรียนอีกด้วย

พอได้ยินคำพูดเหล่านี้ ต่อให้เฮ่ออวิ๋นอยากจะปฏิเสธแค่ไหนก็ไม่กล้าแล้ว เขาแอบบ่นในใจว่า ครูเล่นเอาโรงเรียนทั้งโรงเรียนมากดดันกันขนาดนี้ ผมจะไปกล้าได้ยังไง ขืนเรื่องนี้รู้ไปถึงหูพ่อแม่เข้า มีหวังโดนพ่อกับแม่ด่าเปิงแน่นอน

ทว่าอันที่จริงแล้ว ที่บอกว่าเฮ่ออวิ๋นเขียนเรียงความได้ดี มันก็แค่การเปรียบเทียบเท่านั้น ต้องรู้ก่อนว่าเขามีดวงวิญญาณของคนอายุยี่สิบกว่าปี แถมยังอ่านหนังสืออ่านนิยายมาตั้งห้าหกปี การจะเขียนเรียงความของเด็กประถมให้ออกมาดี มันไม่ใช่เรื่องง่ายนิดเดียวหรอกหรือ!

"เขียนก็เขียนสิ ถือเสียว่าฝึกปรือสำนวนแล้วกัน!" เฮ่ออวิ๋นพึมพำกับตัวเองประโยคหนึ่ง แล้ววางเรื่องนี้ลงชั่วคราว สิ่งที่เขาสนใจมากที่สุดในตอนนี้คือข่าวคราวเรื่องที่เถ้าแก่ใหญ่จากเมืองเอกของมณฑลจะมาซื้ออาคารพาณิชย์ในตัวอำเภอ นี่ก็ล่วงเข้ากลางเดือนพฤศจิกายนแล้ว หากยังไม่มาอีก เฮ่ออวิ๋นคงต้องเริ่มสงสัยแล้วว่า แผนการวางหมากของตนได้ส่งผลให้อนาคตเกิดการเปลี่ยนแปลงไปแล้วหรือไม่

วันที่ยี่สิบพฤศจิกายน ในวันนี้เฮ่ออวิ๋นได้รับแจ้งจากครูหูว่า การประกวดเรียงความมีเหตุให้ต้องเลื่อนออกไปเนื่องจากเหตุผลบางประการ ทว่ายังไม่ทันที่เฮ่ออวิ๋นจะได้ดีใจ ครูหูก็บอกกับเขาอีกรอบว่า กำหนดการจัดงานได้ย้ายไปเป็นภาคเรียนหน้าแทน

"เฮ้อ! สุดท้ายก็หนีไม่พ้นอยู่ดี!" เฮ่ออวิ๋นถอนหายใจเบาๆ ได้แต่ยอมรับชะตากรรม

พอเลิกเรียน เฮ่ออวิ๋นยังไม่ทันได้วางกระเป๋านักเรียนลงด้วยซ้ำ ก็ร้อนรนตรงดิ่งไปยังห้องนอนของตน เขารีบควักโทรศัพท์มือถือออกมาก้มดู แล้วก็อดสบถออกมาคำโตไม่ได้ "เชี่ยเอ๊ย! แบตดันหมดซะงั้น!"

ที่แท้เฮ่ออวิ๋นรีบร้อนจะใช้มือถือโทรหาจางเหว่ยเพื่อหยั่งเชิงข่าวคราว แต่ตอนนี้มือถือกลับแบตเตอรี่หมดเกลี้ยง แม้แต่จะเปิดเครื่องยังทำไม่ได้ ในเมื่อไม่มีทางเลือกอื่น เฮ่ออวิ๋นจึงจำต้องเสียบสายชาร์จเข้ากับตัวเครื่องเพื่อชาร์จไฟ

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป แบตเตอรี่โทรศัพท์เพิ่งจะมีขึ้นมาแค่ขีดเดียว เฮ่ออวิ๋นก็ทนรอต่อไปไม่ไหว รีบเปิดเครื่องแล้วกดโทรหาจางเหว่ยทันที

ตู๊ด... ตู๊ด... ตู๊ด...!

เวลาค่อยๆ ล่วงผ่านไปทีละนิด หัวใจของเฮ่ออวิ๋นเต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะ ช่วงไม่กี่วันมานี้เขารอฟังข่าวจากจางเหว่ยด้วยความกระวนกระวายใจแบบนี้ทุกครั้ง ทว่าทุกครั้งกลับทำให้เฮ่ออวิ๋นต้องผิดหวัง

"ทำไมโทรไม่ติดเนี่ย! รับสายสิโว้ย!..." เวลาผ่านไปสิบกว่าวินาทีแล้ว ปลายสายก็ยังคงไม่มีใครรับ เฮ่ออวิ๋นเริ่มร้อนรน เขากระชากกระเป๋านักเรียนลงจากหลัง แล้วกดโทรซ้ำอีกรอบ

"ตู๊ด... ตู๊ด... ตู๊ด... ตู๊ด...!"

ครั้งแล้วครั้งเล่า เฮ่ออวิ๋นกดโทรเข้ามือถือของจางเหว่ยไม่หยุด ทว่าก็ยังคงโทรไม่ติดอยู่นั่นเอง

จนกระทั่งล่วงเข้าสู่ช่วงค่ำ มือถือของจางเหว่ยก็ยังโทรไม่ติดอยู่ดี เฮ่ออวิ๋นกลัดกลุ้มใจถึงขีดสุด แม้แต่มื้อเย็นก็กินไปเพียงไม่กี่คำอย่างลวกๆ แล้วรีบกลับมานั่งเฝ้าอยู่ในห้องเพื่อโทรหาจางเหว่ยต่อไป ทว่าสิ่งที่เขาไม่รู้เลยก็คือ ในจังหวะเดียวกับที่เขากำลังกดโทรศัพท์อยู่นั้น จางเหว่ยกำลังเปิดศึกวิวาทะเจรจาต่อรองอย่างดุเดือดอยู่กับคนกลุ่มหนึ่ง

ณ โรงแรมระดับสามดาวที่ใหญ่ที่สุดและหรูหราที่สุดในตัวอำเภอ เวลานี้จางเหว่ยนั่งอยู่ตามลำพังในห้องประชุมขนาดเล็กแห่งหนึ่ง ส่วนฝั่งตรงข้ามของเขาเป็นคนกลุ่มหนึ่งซึ่งกำลังนั่งล้อมรอบชายหนุ่มวัยสามสิบกว่าปีคนหนึ่งไว้

ชายหนุ่มคนนั้นสวมชุดสูทสีดำดูดี ข้อมือขวาสวมนาฬิกาโรเล็กซ์ทองคำเรือนหนึ่ง แว่นตากรอบทองบนใบหน้าทอประกายแวววาว

"ผู้จัดการหลี่ ราคาที่คุณเสนอมานี้มันสูงเกินไปจริงๆ ครับ! เอาเป็นว่าพวกเราถอยกันคนละก้าว จบที่ราคากลมๆ ห้าล้านหยวน! คุณเห็นว่าอย่างไรครับ?" ชายหนุ่มเอ่ยปากพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มน้อยๆ บนใบหน้า ดูมีท่าทีเป็นมิตรและเข้าถึงง่าย

ชายหนุ่มผู้นี้แซ่หวง เป็นผู้จัดการห้างสรรพสินค้าที่เถ้าแก่ใหญ่คนนั้นส่งตัวมา เป้าหมายย่อมหนีไม่พ้นอาคารพาณิชย์ไม่กี่ห้องนั้น ก่อนหน้านี้เขาได้สืบสาวจนรู้ภูมิหลังของเจ้าของตึกแถวเป็นอย่างดี และเรื่องที่จางเหว่ยเข้าซื้อตึกแถวดังกล่าวไปเมื่อช่วงก่อนหน้านี้ เขาก็พอจะทราบข้อมูลอยู่บ้าง แม้ในใจจะแอบคาดเดาอะไรบางอย่างไว้ แต่สุดท้ายพอได้มาเผชิญหน้ากับจางเหว่ยจริงๆ เขากลับต้องเจอตอเข้าอย่างจัง

"บอสหวงครับ เดิมทีบริษัทผมตั้งใจจะซื้อตึกแถวไม่กี่ห้องนี้ไว้เปิดสาขาใหม่ แต่ช่วงนี้เงินทุนตึงมือเลยจำใจต้องขาย หวังว่าคุณจะเข้าใจ หกล้านหยวน ลองพิจารณาดูอีกทีเถอะครับ! ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็คงต้องช่างมัน!" จางเหว่ยได้รับคำกำชับจากเฮ่ออวิ๋นมา ย่อมไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว มิฉะนั้นพอกลับไปคงโดนเฮ่ออวิ๋นด่าหูชาแน่ เพราะตอนที่ซื้อตึกแถวพวกนี้มาก็เกือบทำเอาเฮ่ออวิ๋นหมดเนื้อหมดตัวไปแล้ว

"หกล้านหยวน มันมากเกินไปจริงๆ ครับ! บอสจาง พวกเราต่างก็รู้แก่ใจดี ตึกแถวไม่กี่ห้องนั้นไม่ว่าจะขนาดหรือทำเลก็ไม่มีทางถึงราคานี้หรอก!" ผู้จัดการหวงส่ายหน้า พลางกระซิบกระซาบกับคนข้างๆ สองสามคำ แล้วเอ่ยกับจางเหว่ย

"ถ้าอย่างนั้นก็คงต้องขอตัวแล้วครับ! บอสหวง ที่บริษัทยังมีเรื่องอื่นให้ต้องจัดการ ผมขอตัวก่อน!" แม้จางเหว่ยจะแอบหวั่นไหวกับราคาห้าล้านหยวนอยู่บ้าง แต่เขาก็กัดฟัน สุดท้ายคิดจะลองใช้แผนแกล้งถอยเพื่อรุกดูสักตั้ง จึงลุกขึ้นเตรียมจะเดินจากไป

ทันทีที่เห็นจางเหว่ยคิดจะจากไป ผู้จัดการหวงคนนั้นก็ไม่ได้รั้งไว้เลยแม้แต่น้อย เขายิ้มพลางลุกขึ้นผายมือทำท่าเชิญ จากนั้นก็กระซิบบอกผู้ช่วยข้างกายเสียงเบา "เสี่ยวหวัง นายไปส่งบอสจางหน่อย!"

"ไม่จริงน่า! หรือว่าจะฉลาดแกมโกงจนพังไม่เป็นท่าเข้าแล้ว! อีกฝ่ายยอมถอยทัพจริงๆ เหรอเนี่ย!" วินาทีที่จางเหว่ยได้ยินอีกฝ่ายเอ่ยปาก เขาก็นึกเสียใจขึ้นมาทันที ในใจแอบก่นด่าตัวเองว่าโลภมากเกินไป

แม้ในใจจางเหว่ยจะนึกเสียใจเป็นพันเท่าทวีคูณ แต่ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกไปแล้ว จะให้เขาหันหลังกลับไปเจรจาต่อ เขาก็ทนเอาหน้าไปทิ้งไม่ไหว จึงได้แต่กัดฟันก้าวขาเดินออกนอกประตูไป

เมื่อพ้นประตูห้องประชุม จางเหว่ยก็ไม่ได้ให้ผู้ช่วยคนนั้นเดินไปส่ง เขารีบขึ้นรถแล้วขับออกไปทันที พอเห็นสายที่ไม่ได้รับนับไม่ถ้วนบนหน้าจอมือถือ เขาก็ยิ้มแหยๆ ตามมาด้วยรอยยิ้มขมขื่น รีบต่อสายหาเฮ่ออวิ๋นทันควัน "ฮัลโหล! เฮ่ออวิ๋นเหรอ! ต้องขอโทษจริงๆ เมื่อกี้ฉันกำลังเจรจาอยู่กับอีกฝ่าย ก็เลยปรับมือถือเป็นโหมดเงียบไว้! เลยไม่ได้ยินน่ะ"

"เรื่องพวกนี้ช่างมันเถอะ ฉันถามแค่ว่าเรื่องเป็นยังไงบ้างแล้ว?" ทันทีที่เฮ่ออวิ๋นรับสายจางเหว่ย เขาก็ไม่ได้ซักไซ้อะไรอื่น ยิงคำถามเรื่องการซื้อขายตึกแถวตรงๆ ทันที

จางเหว่ยลังเลอยู่ชั่วครู่ สุดท้ายก็ตัดสินใจที่จะไม่บอกผลลัพธ์กับเฮ่ออวิ๋น แต่กลับพูดว่า "การเจรจายังดำเนินอยู่ อีกฝ่ายยังกัดฟันไม่ยอมปล่อยจากห้าล้านหยวน ฉันกำลังพยายามอยู่ จะพยายามต่อรองราคาให้ได้ถึงหกล้านหยวนให้ได้!"

"ถ้าคุยจนถึงหกล้านหยวนไม่ได้ก็ช่างมันเถอะ ต่อให้เป็นห้าล้านหยวนพวกเราก็ได้กำไรมาสามล้านแปดแสนหยวนแล้ว เป็นคนอย่าโลภมากนักเลย!" พอพูดจบ เฮ่ออวิ๋นก็กดวางสายไป

และในขณะเดียวกับที่จางเหว่ยกำลังคุยโทรศัพท์กับเฮ่ออวิ๋น ภายในโรงแรม ผู้จัดการหวงคนนั้นก็กำลังปรึกษาหารือกับคนอื่นๆ อยู่เช่นกัน

"ผู้จัดการหวงครับ พวกเราควรจะเพิ่มราคาขึ้นมาอีกหน่อยดีไหมครับ ถ้าทำงานที่ท่านประธานสั่งการมาไม่สำเร็จ เกรงว่า...!"

"นั่นสิครับ ผู้จัดการหวง ถ้าไม่รีบซื้อตึกแถวไม่กี่ห้องนี้มาให้ทันเวลา แผนการที่คณะกรรมการบริหารตัดสินใจไว้ต้องล่าช้าออกไปแน่ พวกเราควรจะ...!"

"ไม่ต้องพูดกันแล้ว! บอสจางคนนั้นเห็นได้ชัดว่าแค่อยากจะโก่งราคา ช่วงก่อนหน้านี้เขาเพิ่งจะซื้อตึกแถวไป ต้องได้ยินข่าวอะไรมาแน่ๆ! พวกเราจะหลงกลไม่ได้เด็ดขาด!" ผู้จัดการหวงเอ่ยอย่างเด็ดขาด

"กริ๊งๆๆ...!" ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น ทุกคนต่างพากันหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมา มีเพียงผู้จัดการหวงที่ยังคงจมอยู่ในห้วงความคิดคนเดียว แต่ผ่านไปไม่กี่วินาที สายตาของทุกคนก็เบนมาจับจ้องที่ผู้จัดการหวงเป็นตาเดียว ผู้จัดการหวงถึงเพิ่งตระหนักได้ว่าเป็นโทรศัพท์ของตัวเองที่ดัง เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู สีหน้าพลันเปลี่ยนไปอย่างยิ่ง รีบกดรับสายแล้วยกขึ้นแนบหูทันที