ตอนที่ 65 เรื่องดี ๆ มีเข้ามาไม่ขาดสาย!

ภายในห้องประชุมเงียบกริบจนน่ากลัว ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่ผู้จัดการหวง แต่สีหน้าของผู้จัดการหวงกลับเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ราวกับภูเขาไฟที่พร้อมจะปะทุออกมาได้ทุกเมื่อ

คนที่โทรศัพท์เข้ามาเมื่อครู่ก็คือท่านประธานของบริษัท หรือก็คือบิ๊กบอสจากเมืองเอกที่เฮ่ออวิ๋นพูดถึงนั่นเอง พอโทรมาถึงก็ไม่เปิดโอกาสให้ผู้จัดการหวงได้อธิบายเลยสักนิด ด่ากราดใส่ชุดใหญ่ สั่งให้ผู้จัดการหวงจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยเดี๋ยวนี้ทันที โดยไม่ต้องไปสนใจว่าจะต้องจ่ายเงินเท่าไหร่

คำสั่งอันเด็ดขาดนี้ทำให้ผู้จัดการหวงกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเป็นอย่างยิ่ง และสิ่งที่ทำให้ผู้จัดการหวงหงุดหงิดใจยิ่งกว่าเดิมก็คือ เขาเผลอไปกดเปิดลำโพงเข้าเสียได้ จึงทำให้ทุกคนที่อยู่ในห้องประชุมได้ยินคำอบรมสั่งสอนของท่านประธานกันอย่างถ้วนหน้า

"ผู้จัดการหวงครับ พวกเราต้องโทรหาคุณจาง ให้เขามาที่นี่ไหมครับ...!" ผู้ช่วยที่อยู่ข้าง ๆ เงียบไปครู่หนึ่ง ในที่สุดก็เอ่ยเตือนขึ้นมา

"เฮ้อ...ก็ได้! นายโทรหาเขาเถอะ!" ผู้จัดการหวงถอนหายใจเบา ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความผิดหวัง พูดจบก็เดินออกจากห้องประชุมไป ทุกคนเห็นภาพนี้แล้วก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจไปตาม ๆ กัน ท่านประธานคือเบอร์หนึ่ง ใครจะกล้าขัดความต้องการของเขาได้ ต่อให้พวกเขามีความคิดเห็นอื่น ก็ไม่มีประโยชน์อะไรอยู่ดี

วินาทีที่จางเหว่ยได้รับโทรศัพท์จากผู้ช่วยคนนั้น เขาแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเองเลย เดิมทีเขาคิดว่าเรื่องนี้ต้องล่มไม่เป็นท่าไปแล้วแน่ ๆ อย่างแย่ที่สุดก็คงเป็นตัวเขาเองที่ต้องไปงอนง้ออีกฝ่าย

ทว่าตอนนี้กลับเกิดเหตุการณ์พลิกผันราวกับละครเวทีเช่นนี้ จางเหว่ยแทบอยากจะหัวเราะดัง ๆ สักสามยก เขาไม่ได้รีรอเลยแม้แต่น้อยว่าตอนนี้เป็นเวลาค่ำมืดแล้ว จึงรีบวางสาย เรียกรถคันหนึ่ง แล้วบึ่งตรงไปยังโรงแรมแห่งนั้นทันที

ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องประชุม ผู้ช่วยคนนั้นก็ต้อนรับจางเหว่ยอย่างกระตือรือร้น ทั้งชงชา ทั้งเลื่อนเก้าอี้ออกให้จางเหว่ยได้นั่ง ทำเอาเขาถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก พลางคิดในใจว่าเพิ่งจะผ่านไปได้ไม่นาน ท่าทีกลับเปลี่ยนไปแบบหน้ามือเป็นหลังมือได้ขนาดนี้ ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวเหลือเกิน

เมื่อจางเหว่ยหย่อนตัวลงนั่ง ยกชาบนโต๊ะขึ้นมาจิบไปหนึ่งคำ ผู้จัดการหวงคนนั้นก็เดินเข้ามาจากข้างนอก บนใบหน้าเจือรอยยิ้มจาง ๆ พลางเอ่ยขึ้นว่า "คุณจาง ต้องขออภัยจริง ๆ ครับ พอดีเพิ่งได้รับแจ้งจากสำนักงานใหญ่ของบริษัทมาว่า เรื่องมีข้อเปลี่ยนแปลงแล้ว หกล้านที่คุณบอกไว้ก่อนหน้านี้ ทางบริษัทยินยอมตกลงแล้วครับ นี่เป็นเอกสารสัญญา คุณลองอ่านดูได้เลยครับ! หากไม่มีปัญหาอะไรแล้ว พวกเราก็เลือกวันเซ็นสัญญากันได้เลยครับ"

จางเหว่ยรับเอกสารสัญญามาเปิดอ่านดู พบว่าเงื่อนไขในนั้นโดยพื้นฐานแล้วสอดคล้องกับข้อเสนอที่เขาเสนอไปก่อนหน้านี้ จึงพยักหน้า ยืนขึ้นแล้วยื่นมือออกไป "ยินดีที่ได้ร่วมงานกันครับ!"

"ยินดีที่ได้ร่วมงานกันครับ!" ผู้จัดการหวงยื่นมือออกไปจับมือของจางเหว่ยเช่นกัน ฝืนยิ้มตอบ

สามวันให้หลัง สัญญาก็ได้รับการลงนามในที่สุด เมื่อเฮ่ออวิ๋นได้รับข่าวดีนี้ก็ดีใจเป็นล้นพ้น ถึงกับให้คำมั่นสัญญาตรงนั้นเลยว่าจะมอบส่วนแบ่งร้อยละห้าของกำไรที่ได้มาให้เป็นเงินโบนัสแก่จางเหว่ย

หกล้านหักเงินทุนหนึ่งล้านสองแสนหยวนออกไป การซื้อขายอาคารพาณิชย์ในครั้งนี้ เฮ่ออวิ๋นฟันกำไรไปเต็ม ๆ ถึงสี่ล้านแปดแสนหยวน ซึ่งเทียบเท่ากับกำไรทั้งปีของเครือร้านหอยดูดซื่อหม่าโถวเลยทีเดียว

ส่วนจางเหว่ยเมื่อรู้ว่าตนเองจะได้เงินโบนัสกว่าสองแสนหยวน นอกจากจะดีใจแล้วก็ยังรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง เขาเองก็คิดไม่ถึงว่าจะได้เงินโบนัสมากมายขนาดนี้ เงินสองแสนกว่าหยวนเทียบเท่ากับเงินเดือนของเขาในตอนนี้รวมกันสิบกว่าปีเลยทีเดียว

ตัวอำเภอแห่งนี้จะว่าเล็กก็ไม่เล็ก จะว่าใหญ่ก็ไม่ใหญ่ ทันทีที่มีข่าวแพร่ออกไปว่าบิ๊กบอสจากเมืองเอกทุ่มเงินถึงเจ็ดล้านหยวนเพื่อซื้ออาคารพาณิชย์เพียงไม่กี่คูหา ชาวบ้านในอำเภอก็พากันวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ เงินเจ็ดล้านหยวนนี่มันราคามหาศาลระดับฟ้าประทานเชียวนะ เพื่ออาคารพาณิชย์แค่ไม่กี่ห้องเท่านั้น ในสายตาของพวกเขา บิ๊กบอสคนนี้คงมีเงินล้นฟ้าแต่สมองกลวงเป็นแน่แท้ ช่างไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย แต่ในสายตาของคนที่มีไหวพริบกลับมองว่า อีกฝ่ายไม่น่าจะโง่ขนาดนั้น จะต้องมีผลประโยชน์งอกเงยตามมาอย่างแน่นอน

ทว่าทุกคนต่างก็อิจฉาร้านหอยดูดซื่อหม่าโถวกันยกใหญ่ แม้ว่าร้านอาหารห่าวชือของจางหยวนเฉาจะได้เงินค่าซื้อขายอาคารพาณิชย์ไปหนึ่งล้านหยวนก็ตาม แต่เมื่อเทียบกับเงินหกล้านหยวนแล้ว ก็ดูไม่ชวนให้ตาร้อนผ่าวเท่าไรนัก

นั่นมันเงินตั้งหกล้านหยวนเชียวนะ คนอื่นทำงานทั้งชีวิตยังหาเงินไม่ได้มากขนาดนี้ด้วยซ้ำ ทว่าร้านหอยดูดซื่อหม่าโถวกลับซื้อมาในราคาหนึ่งล้านสองแสนหยวน แล้วเปลี่ยนมือขายออกไปได้ถึงหกล้านหยวน คราวนี้ทุกคนจึงยิ่งสนใจเถ้าแก่ที่อยู่เบื้องหลังร้านสาขาหอยดูดซื่อหม่าโถวมากขึ้นไปอีก ว่าเป็นคนแบบไหนกันถึงได้มีสายตาเฉียบคม คว้าโอกาสทองได้เหมาะเจาะ จนทำเงินได้หลายล้านหยวนในคราวเดียวเช่นนี้

ความอิจฉาของฝูงชนนั้น แน่นอนว่าเฮ่ออวิ๋นเองก็พอได้ยินมาบ้าง เพียงแต่เมื่อหาเงินมาได้มากขนาดนี้ เขากลับไม่ได้คิดจะเอาไปฝากธนาคารไว้เฉย ๆ แต่เตรียมจะเจียดเงินสองล้านหยวนออกมาขยายขนาดทีมงานรับเหมาตกแต่ง เพื่อก่อตั้งบริษัทวิศวกรรมก่อสร้างขึ้นมาอย่างเป็นทางการ

ส่วนเงินที่เหลือ นอกจากจะกันไว้ส่วนหนึ่งเป็นเงินทุนหมุนเวียนของร้านหอยดูดซื่อหม่าโถวเพื่อรับมือกับเหตุไม่คาดฝันแล้ว เงินที่เหลือทั้งหมดจะนำไปใช้ในการสรรหาบุคลากร การฝึกอบรม ตลอดจนการขึ้นเงินเดือนให้กับพนักงานในบริษัท

สำหรับแผนการจัดสรรเงินก้อนนี้ หลังจากจางเหว่ยได้ดูแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชมเฮ่ออวิ๋นไม่ขาดสาย ตัวเขาเองก็เห็นด้วยกับแผนการนี้เป็นอย่างยิ่ง สิ่งที่สำคัญที่สุดในศตวรรษใหม่คืออะไร ก็คือบุคลากรนั่นเอง! หากปราศจากบุคลากรที่มีความสามารถแล้ว บริษัทก็คงได้แต่ย่ำอยู่กับที่ และไม่มีวันก้าวไปข้างหน้าได้อย่างมั่นคง ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้จางเหว่ยเป็นเหมือน "หัวเดียวกระเทียมลีบ" เขาต้องการคนที่จะมาเป็นแขนซ้ายแขนขวาคอยช่วยบริหารบริษัทเป็นอย่างยิ่ง

เมื่อผ่านพ้นเทศกาลวันขึ้นปีใหม่ไป กาลเวลาก็ย่างเข้าสู่ปี 2006 เฮ่ออวิ๋นได้เกิดใหม่มาเกือบจะครบสามปีแล้ว ในช่วงเวลาสามปีนี้ จากที่แทบไม่มีอะไรเลย เฮ่ออวิ๋นไต่เต้าจนมีทรัพย์สินรวมเกือบแตะสิบล้านหยวน ระหว่างกระบวนการนี้ มีทั้งความยากลำบาก มีทั้งความปลาบปลื้ม มีทั้งความขมขื่น และมีความสุขปะปนกันไป แต่ไม่ว่าจะอย่างไร เขาก็รู้สึกว่าชีวิตนี้ช่างคุ้มค่าและมีความหมายเหลือเกิน

หลังจากเรียนจบชั้นประถมปีที่หกเทอมสอง เฮ่ออวิ๋นก็จะต้องก้าวเข้าสู่โรงเรียนแห่งใหม่ และเริ่มต้นการเดินทางบนเส้นทางใหม่อีกครั้ง

พ้นเทศกาลปีใหม่มาได้ เฮ่ออวิ๋นก็โตขึ้นอีกหนึ่งปี ขณะที่นั่งอยู่ในห้องเรียน เขากำลังนั่งดูเนื้อหาบทเรียนของระดับมัธยมต้น เพราะเทอมนี้เป็นเทอมสองของชั้นประถมปีที่หก และเป็นเทอมสุดท้ายของชีวิตเด็กประถมแล้ว เฮ่ออวิ๋นจึงรู้สึกทะนุถนอมทุก ๆ วันในรั้วโรงเรียนประถมแห่งนี้เป็นพิเศษ

ช่วงบ่ายหลังเลิกเรียน ทันทีที่เขาเดินมาถึงบ้านของหลี่เค่อและยังไม่ทันได้ก้าวขาเข้าประตู หลี่เค่อก็ชี้ไปยังรถคันใหม่ที่จอดอยู่หน้าบ้านของเฮ่ออวิ๋นพลางส่งเสียงบอก "ดูนั่นสิ! เฮ่ออวิ๋น บ้านแกถอยรถคันใหม่มาด้วย!"

"รถใหม่เนี่ยนะ? เป็นไปได้ยังไง! ไม่แน่อาจจะเป็นของคนอื่นเอามาจอดหน้าบ้านพวกเราก็ได้... เอ๊ะ! รถใหม่เหรอ! นึกออกแล้ว! หรือว่าพ่อจะซื้อรถคันใหม่มาจริง ๆ!" เฮ่ออวิ๋นเพ่งมองดูดี ๆ ก็พบว่าเป็นรถตู้คันใหม่เอี่ยมจริง ๆ ด้วย เขาประเมินดูแล้วราคาน่าจะตกอยู่ราว ๆ สามถึงสี่หมื่นหยวน

พอนึกถึงตรงนี้ เฮ่ออวิ๋นก็รีบวิ่งเข้าไป เดินวนดูรอบรถตู้คันใหม่ไปรอบหนึ่ง และในตอนนั้นเอง เฮ่อหงเสียน้องสาวของเขาก็เดินออกมาจากในบ้าน พอเห็นเฮ่ออวิ๋น เธอก็ยิ้มร่าพลางพูดขึ้นทันที "พี่ ดูสิ! พ่อซื้อรถใหม่มาด้วยแหละ ต่อไปนี้หนูไปโรงเรียนก็ไม่ต้องเดินให้เมื่อยแล้ว!"

"เหอะ! พ่อซื้อรถมาไว้ส่งของให้ร้านเครื่องใช้ไฟฟ้าย่ะ แกอย่าคิดฝันไปหน่อยเลย!" เฮ่ออวิ๋นกลอกตาใส่เฮ่อหงเสียทีหนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าบ้านไป

"พ่อ พ่อยังไม่ได้สอบใบขับขี่ไม่ใช่เหรอ แล้วขับรถกลับมาได้ยังไงเนี่ย!" เมื่อเห็นเฮ่อเจียกั๋วเดินออกมาจากในห้อง เฮ่ออวิ๋นก็รีบเอ่ยถามข้อข้องใจทันที

"เจ้าหนูอวิ๋น แกกำลังดูถูกพ่อแกอยู่หรือยังไงกัน? ใบขับขี่น่ะ พ่อแกสอบได้ตั้งนานแล้วเว้ย ไม่อย่างนั้นแกคิดว่าใครเป็นคนขับรถคันนี้กลับมาล่ะ!" เฮ่อเจียกั๋วพูดอย่างภาคภูมิใจสุดขีด

"จริงสิ เทอมนี้แกจะจบประถมแล้ว คิดไว้หรือยังว่าจะไปเรียนต่อที่โรงเรียนไหน?" เฮ่อเจียกั๋วเอ่ยถามต่อ

เฮ่ออวิ๋นแทบไม่ต้องคิดแล้วตอบกลับไปทันควัน "ยังต้องถามอีกเหรอครับ ก็ต้องโรงเรียนมัธยมประจำตำบลสิ! ฝีมือระดับลูกชายพ่อเนี่ย อยากสอบเข้าที่ไหนก็เข้าได้ทั้งนั้นแหละ! แค่สอบเข้าโรงเรียนมัธยมประจำตำบล มันเรื่องกล้วย ๆ อยู่แล้ว!"

"เจ้าหนูอวิ๋น! แกอย่าเพิ่งเหลิงไปหน่อยเลย! เรื่องอะไรก็ต้องรู้จักถ่อมเนื้อถ่อมตัวไว้บ้าง...!" ทว่าในขณะที่เฮ่อเจียกั๋วกำลังจะเริ่มเทศนาสั่งสอนอยู่นั้น จู่ ๆ ด้านนอกก็มีเสียงหนึ่งดังแว่วเข้ามา ซึ่งเป็นเสียงที่เฮ่ออวิ๋นคุ้นเคยเป็นอย่างดี

"อาสี่ อยู่บ้านไหมครับ?"