ตอนที่ 66 ผมมีความฝันอย่างหนึ่ง!

เมื่อได้ยินเสียงคนตะโกนเรียกอยู่ข้างนอก เฮ่ออวิ๋นกับเฮ่อเจียกั๋วก็รีบก้าวออกจากประตูบ้านทันที แล้วก็เห็นชายหนุ่มวัยยี่สิบกว่าปีคนหนึ่งกำลังอุ้มเฮ่อหงเสียไว้ ในมือถืออมยิ้มยื่นส่งให้น้องสาว

"เฮ่อเฉินกู่ แกมาได้ยังไงเนี่ย พ่อแกสบายดีไหม!" พอเฮ่อเจียกั๋วเห็นชายหนุ่มคนนั้น ก็รีบเดินเข้าไปต้อนรับอย่างกระตือรือร้น ส่วนเฮ่ออวิ๋นก็เดินตามไปติด ๆ แล้วเอ่ยทักอย่างสนิทสนมว่า "พี่เฉินกู่"

เฮ่อเฉินกู่เป็นลูกชายคนเดียวของเฮ่อเจียฮุยลุงใหญ่ของเฮ่ออวิ๋น หลังจากเรียนจบมัธยมปลายแล้วสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ติด เขาก็ออกไปทำงานต่างถิ่น แต่ละครั้งที่กลับมาบ้านก็มักจะเป็นช่วงเทศกาลปีใหม่ นานทีปีหนถึงจะแวะมาที่บ้านของเฮ่ออวิ๋นสักครั้ง ทว่าทุกครั้งที่เฮ่ออวิ๋นไปสวัสดีปีใหม่ที่บ้านลุงใหญ่ เขากลับได้เจอพี่ชายคนนี้อยู่เป็นประจำ

"แม่ผมให้มาน่ะครับ บอกว่าอาสี่เพิ่งถอยรถคันใหม่มา เลยให้ผมแวะมาแสดงความยินดี แล้วก็ถือโอกาส... ถือโอกาส...!" เฮ่อเฉินกู่อึกอักพูดจาอ้อมแอ้ม ราวกับมีเรื่องลำบากใจที่พูดยากอยู่เต็มอก

"ไอ้เด็กคนนี้นี่! ทำตัวเป็นผู้หญิงไปได้ มีอะไรก็พูดมาตรง ๆ สิ! จะมาอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ทำซากอะไร!" พอเห็นท่าทางเหนียมอายบิดไปบิดมาของเฮ่อเฉินกู่ อารมณ์ฉุนเฉียวของเฮ่อเจียกั๋วก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที

เฮ่ออวิ๋นรีบช่วยห้ามทัพ "พ่อ ใจเย็น ๆ ก่อนครับ พี่เฉินกู่ พี่พูดมาตรง ๆ เถอะ เรื่องไหนที่พวกเราช่วยได้ ย่อมช่วยเต็มที่อยู่แล้ว!"

"อาสี่ครับ ที่จริงมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกครับ... พอดีลูกพี่ลูกน้องผมจะแต่งงานในอีกสามวันข้างหน้า ต้องใช้รถขบวนขันหมากหลายคัน แต่ตอนนี้ยังขาดอยู่อีกคันหนึ่ง ก็เลยอยากจะมาขอยืมจากอาสี่น่ะครับ!"

"เรื่องแค่นี้เองเรอะ? ก็รีบบอกมาแต่แรกสิ! อาสี่ของแกไม่ใช่คนขี้เหนียวเสียหน่อย กะอีแค่ยืมรถคันเดียวจะไปยากอะไร!... แต่ว่า แกขับรถเป็นแน่นะ?" พอได้ยินว่าแค่จะมายืมรถไปเข้าขบวนขันหมาก โทสะในใจของเฮ่อเจียกั๋วก็มลายหายไปกว่าครึ่ง

"อาสี่ดูถูกผมเกินไปแล้วครับ เมื่อปีก่อนผมไปสอบใบขับขี่ที่ต่างมณฑลมาแล้วนะ!" เฮ่อเฉินกู่ตบอกตัวเองอย่างมั่นอกมั่นใจ

"งั้นก็ดี เอารถไปขับได้เลย แต่พอใช้เสร็จแล้ว ต้องรีบเอากลับมาคืนทันทีนะ ธุรกิจเครื่องใช้ไฟฟ้าของฉันยังต้องใช้รถคันนี้ไปส่งของอยู่!" เฮ่อเจียกั๋วโบกมือเป็นสัญญาณให้เฮ่อเฉินกู่ขับรถออกไปได้เลย

ปึ่ก ๆ ๆ... หลังจากรถแล่นออกไปแล้ว เฮ่อหงเสียก็มีสีหน้าผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด เธอมองตามทิศทางที่รถวิ่งห่างออกไป พลางยื่นปากมุ่ยด้วยความอาลัยอาวรณ์สุดขีด แล้วบ่นพึมพำว่า "รถเพิ่งซื้อมาแท้ ๆ ก็โดนคนอื่นขับไปซะแล้ว พ่อนี่นะ ทำไมชอบเข้าข้างคนนอกอยู่เรื่อยเลย!"

"นังหนูเสีย แกพูดจาอะไรออกมาเนี่ย นั่นมันพี่เฉินกู่ของแกนะ ไม่ใช่คนนอกซะหน่อย!" เฮ่อเจียกั๋วถลึงตาใส่เฮ่อหงเสียอย่างดุเดือด ก่อนจะตักเตือนเสียงเข้ม

"ฮือ ๆ ๆ... พ่อ เอาแต่รังแกหนู! หนูไม่คุยกับพ่อแล้ว!"

เมื่อเห็นยัยหนูตัวน้อยวิ่งร้องไห้กระซิก ๆ กลับเข้าบ้านไป เฮ่ออวิ๋นทั้งโมโหทั้งขำ เขาเหลือบมองพ่อที่ยืนหน้าเขียวคล้ำอยู่อวบหนึ่ง แล้วก็หมุนตัวเดินกลับเข้าบ้านไปบ้าง ทิ้งให้เฮ่อเจียกั๋วยืนเคว้งอยู่ตรงนั้นคนเดียว พลางพึมพำกับตัวเองว่า "นี่ฉันทำผิดไปจริง ๆ เหรอเนี่ย?"

หลายวันผ่านไป เฮ่อเฉินกู่ก็นำรถกลับมาส่งคืนตรงเวลา ครั้งนี้ยังไม่ทันที่เฮ่อเจียกั๋วจะก้าวออกไป เฮ่อหงเสียก็พุ่งพรวดเข้าไปก่อนใคร เธอโผเข้ากอดล้อหน้ารถเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ปากก็ยังพึมพำไม่หยุดว่า "คราวนี้ฉันอยากจะรู้นักว่าพวกพี่จะขับรถไปได้ยังไง!"

"ยัยเด็กคนนี้นี่ เอาแต่ใจจริง ๆ! เฉินกู่ งานเป็นยังไงบ้าง ราบรื่นดีไหม?" เฮ่อเจียกั๋วอดที่จะส่ายหน้าไม่ได้ ก่อนจะเบนสายตาไปทางเฮ่อเฉินกู่

"ราบรื่นมากครับ! อาสี่ ครั้งนี้ต้องขอบคุณอาจริง ๆ ถ้าไม่ได้อาละก็ ผมคง...!"

"เอาละ ๆ ไม่ต้องพูดแล้ว ฉันเข้าใจดี! เออ แล้วธุรกิจกุ้งก้ามกรามของพ่อแกกับอาสามเป็นยังไงบ้างล่ะ?" ตั้งแต่เลิกทำธุรกิจกุ้งก้ามกรามไป เฮ่อเจียกั๋วก็แทบไม่ได้สนใจเรื่องทางนั้นอีกเลย เขาทุ่มเทสรรพกำลังทั้งหมดไปกับร้านมือถือและร้าน "เตี้ยนชี่ราคาถูก"

"เฮ้อ...! อาสี่ ผมพูดตามตรงเลยนะ ตั้งแต่พ่อกับอาสามผมขายกุ้งก้ามกรามมา มันก็ทำเงินได้ตั้งเจ็ดแปดหมื่นหยวนจริง ๆ นั่นแหละ แต่เมื่อปีก่อน โดยเฉพาะช่วงนี้นี่สิ แทบจะไม่มีลูกค้าเลย วันไหนทำเงินได้สักสองร้อยหยวน ก็นับว่าหรูมากแล้วครับ!" เฮ่อเฉินกู่ถอนหายใจเบา ๆ พลางเอ่ยขึ้น

ได้ยินเช่นนั้น เฮ่อเจียกั๋วไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเงียบไปสิบกว่าวินาทีก่อนจะเอ่ยขึ้นเพียงประโยคเดียวว่า "ไว้บอกให้พ่อกับอาสามของแกแวะมาที่บ้านฉันสักรอบ บอกว่าฉันมีเรื่องจะปรึกษาด้วย!" พูดจบ เฮ่อเจียกั๋วก็ให้เฮ่อเฉินกู่กลับไป

วันรุ่งขึ้น เฮ่ออวิ๋นเพิ่งมาถึงโรงเรียน กำลังเตรียมตัวอ่านหนังสือตอนเช้า ก็เห็นครูหูเดินเข้ามาเรียกเขาออกไป เฮ่ออวิ๋นตามครูหูเข้าไปในห้องพักครูด้วยสีหน้างุนงง จากนั้นครูหูก็ยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้เขา

เฮ่ออวิ๋นรับมาดูก็ใจกระตุกวูบ นึกในใจว่า 'มาจนได้สิน่า!'

"ครูหูครับ ผมไม่เข้าร่วมได้ไหมครับ" เฮ่ออวิ๋นเอ่ยเสียงเบา

"ไม่ได้! เฮ่ออวิ๋น ครูกระตือรือร้นและคาดหวังในตัวเธอไว้สูงขนาดนี้ เธอต้องเข้าร่วม!" ครูหูตอบอย่างเด็ดขาด ปฏิเสธเสียงแข็ง

"ครูไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าทำไมเธอถึงไม่อยากเข้าร่วม นี่มันเป็นโอกาสทองเชียวนะ ถ้าเธอได้รางวัลขึ้นมา มันจะเป็นประโยชน์ต่อการสอบเข้า ม.ปลาย แล้วก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยในอนาคตของเธอทั้งนั้น!" พูดจบ ครูหูก็จ้องมองเฮ่ออวิ๋น แววตาเปี่ยมไปด้วยความเข้มงวด ราวกับว่าหากเฮ่ออวิ๋นกล้าเอ่ยคำว่าไม่แม้แต่คำเดียว เขาจะระเบิดอารมณ์ออกมาตรงนั้นทันที

'ทำไมน่ะเหรอ ผมไม่อยากเอาเรี่ยวแรงมาทุ่มเทกับการสร้างผลงานวรรณกรรมน่ะสิ ชาตินี้ผมแค่อยากหาเงิน หาเงินให้ได้เยอะ ๆ ต่างหากเล่า!' เฮ่ออวิ๋นบ่นอุบในใจ แต่สุดท้ายก็พยักหน้ารับแล้วเอ่ยปาก "ก็ได้ครับครูหู ผมยอมเข้าร่วมก็ได้ครับ ตกลงไหมครับ"

เมื่อกลับมาถึงห้องเรียน เฮ่ออวิ๋นถึงได้คลี่กระดาษแผ่นนั้นออกแล้วอ่านดูอย่างละเอียด ครู่ต่อมา เขาก็หยิบปากกาขึ้นมาเขียนตัวอักษรขนาดใหญ่ลงบนกระดาษว่า "ความฝันของผม"

'หัวข้อเชยชะมัด ผู้จัดประกวดเรียงความนี่ไม่มีความคิดสร้างสรรค์กว่านี้แล้วหรือไง!' แม้ในใจเฮ่ออวิ๋นจะนึกดูแคลนหัวข้อเรียงความอยู่บ้าง แต่เขาก็ยังคงสงบจิตใจลงแล้วคิดทบทวนว่าจะเขียนอย่างไรดี

ตามที่ระบุไว้ในกระดาษ ให้ใช้หัวข้อ "ความฝันของผม" ปลดปล่อยจินตนาการของตัวเอง เขียนเรียงความที่มีความยาวไม่ต่ำกว่าแปดร้อยตัวอักษร โดยมีกำหนดส่งก่อนการสอบจบการศึกษาของปีนี้

"พี่อวิ๋น เขียนอะไรอยู่น่ะ" จู่ ๆ หลี่เค่อที่อยู่ข้างหลังก็ยื่นหน้าเข้ามากระซิบข้างหูเฮ่ออวิ๋น

"ไม่มีอะไรหรอก! เรียงความน่ะ!" เฮ่ออวิ๋นตอบกลับไปคำหนึ่ง แล้วขบคิดต่อไปว่าจะเขียนอย่างไร

"เรียงความเหรอ อย่าบอกนะว่าเป็นเรียงความที่จะส่งประกวดน่ะ พี่อวิ๋น โคตรเจ๋งเลยว่ะ! ถ้าได้รางวัลขึ้นมา พี่ต้องเลี้ยงข้าวผมนะ!..." หลี่เค่อยังพูดไม่ทันจบ เฮ่ออวิ๋นก็สั่งให้เขาหุบปากทันที

"ความฝันคืออะไร ความฝันก็คือการใช้ชีวิต การมีชีวิตที่มั่นคง สงบสุข และเปี่ยมสุข นั่นแหละคือความฝัน ทุก ๆ คนล้วนมีความฝัน ผมเองก็มีความฝันเช่นกัน..."

ขณะที่ปลายปากกาตวัดขีดเขียนลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว เฮ่ออวิ๋นก็ราวกับมีแรงบันดาลใจเข้าสิง ใช้เวลาไปเพียงสี่สิบนาทีเท่านั้น ก็เขียนเรียงความแปดร้อยตัวอักษรรวดเดียวจบ

หลังจากเขียนเสร็จ เฮ่ออวิ๋นก็กวาดสายตาอ่านตรวจทานอีกรอบ แก้ไขจุดที่ไม่เหมาะสม จากนั้นจึงคัดลอกใหม่อีกเที่ยวหนึ่ง ก่อนจะเดินออกจากห้องเรียนไปยังห้องพักครูของครูหู เมื่อยื่นเรียงความให้แล้ว เขาก็ยืนรออยู่ข้าง ๆ

สิบห้านาทีผ่านไป ครูหูก็ตบหน้าขาฉาด ลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้นอย่างยิ่ง พลางเอ่ยชมไม่ขาดปาก "ดี! ดี! ดีมาก! สมกับเป็นเฮ่ออวิ๋นจริง ๆ เรียงความที่เขียนออกมาไม่ธรรมดาเลย เอาล่ะ เอาบทความนี้นี่แหละ ไม่ต้องแก้อะไรอีกแล้ว เดี๋ยวครูจะเอาไปให้ครูสอนภาษาจีนคนอื่นช่วยดูสักหน่อย ถ้าไม่มีปัญหาอะไร ก็ส่งไปได้เลยทันที!" พูดจบ ครูหูก็ทิ้งเฮ่ออวิ๋นไว้ตรงนั้น แล้วรีบเดินไปหาครูคนอื่นทันที