ตอนที่ 67 สอบจบชั้นประถม!

พริบตาเดียวก็ล่วงเข้าสู่เดือนมิถุนายน ปี 2006 เหลือเวลาอีกเพียงสิบกว่าวันก็จะถึงการสอบจบชั้นประถม เฮ่ออวิ๋นยังคงขลุกอยู่ในห้องเรียนร่วมกับคนอื่น ๆ เพื่อทบทวนบทเรียนอย่างขะมักเขม้น

นับตั้งแต่ได้เกิดใหม่ ในชั่วโมงเรียนชั้นประถม เฮ่ออวิ๋นแทบจะเอาแต่ทำเรื่องของตัวเองเป็นหลัก ถึงแม้การสอบจบครั้งนี้เขาจะเตรียมใจไว้บ้างแล้ว แต่ก็ยังตัดสินใจใช้เวลาสิบกว่าวันนี้มาทบทวนเนื้อหาในตำราเรียนให้ถี่ถ้วน จะได้ไม่มาตกม้าตายเอาตอนท้ายจนต้องขายหน้าตัวเองแทบแทรกแผ่นดินหนี

วันที่สามสิบมิถุนายน การสอบจบชั้นประถมก็จัดขึ้นตามกำหนด วิชาที่สอบมีเพียงสองวิชาเท่านั้น คือคณิตศาสตร์กับภาษาจีน ช่วงเช้าสอบภาษาจีน ส่วนช่วงบ่ายสอบคณิตศาสตร์

วันนี้อากาศค่อนข้างดี แม้แดดจะแรงมาก แต่ก็ยังมีสายลมอ่อน ๆ พัดผ่านมาเป็นระยะ

ภายในห้องเรียน โต๊ะสอบสามสิบตัวถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ ตรงทางเดินด้านนอกก็มีโต๊ะสอบวางเรียงไว้อีกแถวหนึ่ง การสอบจบครั้งนี้ไม่ได้ใช้ครูของโรงเรียนตัวเองมาคุมสอบ แต่เป็นการสลับครูจากโรงเรียนต่าง ๆ ทั่วทั้งตำบลมาคุมสอบ ใช้ข้อสอบชุดเดียวกัน และตรวจข้อสอบตามมาตรฐานเดียวกันทั้งหมด

นอกจากนี้ แต่ละห้องเรียนยังมีกรรมการคุมสอบสองคน นั่งอยู่ด้านหน้าและด้านหลังอย่างละคน บางครั้งก็จะลุกเดินตรวจดูเป็นระยะ ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีเจ้าหน้าที่ตรวจการแวะเวียนมาสุ่มตรวจอยู่เรื่อย ๆ การคุมสอบจึงเข้มงวดเป็นอย่างยิ่ง

หลังจากได้รับข้อสอบวิชาภาษาจีน เฮ่ออวิ๋นก็ตรวจดูทั้งด้านหน้าและด้านหลังรอบหนึ่งก่อน จากนั้นจึงใช้ปากกาเขียนชื่อและเลขประจำตัวลงไป แล้วนั่งรอเสียงสัญญาณเริ่มสอบดังขึ้น พอเสียงสัญญาณดังขึ้น เฮ่ออวิ๋นก็ลงมือทำข้อสอบอย่างรวดเร็ว ใช้เวลาเพียงสิบกว่านาทีก็ทำข้อสอบส่วนหน้าเสร็จจนหมด เหลือเพียงข้อสุดท้ายที่เป็นการเขียนเรียงความความยาวสี่ร้อยคำ

เรียงความความยาวสี่ร้อยคำนั้น เฮ่ออวิ๋นเพียงแค่กวาดสายตามองหัวข้อปราดเดียวก็จรดปากกาเขียนได้ทันที ผ่านไปยี่สิบนาที เขาก็เขียนเสร็จเรียบร้อย พอกวาดตาตรวจดูรอบหนึ่ง เฮ่ออวิ๋นก็เตรียมจะส่งกระดาษคำตอบ แต่ทว่าในตอนนั้น ครูคุมสอบกลับบอกว่ายังไม่หมดเวลา ไม่อนุญาตให้ส่งข้อสอบก่อน เฮ่ออวิ๋นจึงจำต้องกลับไปนั่งลงที่โต๊ะของตัวเองดังเดิม

"กริ๊ง..." ครั้นเสียงสัญญาณหมดเวลาดังขึ้น เฮ่ออวิ๋นถึงได้สะดุ้งตื่นจากภวังค์หลับใหล เขาขยี้ตาสะลึมสะลือ พลันเหลือบไปเห็นสีหน้าชื่นชมเลื่อมใสของเพื่อน ๆ รอบข้าง จึงอดนึกเสียใจไม่ได้ "ขี้เก๊กเกินเบอร์ไปแล้ว! ต้องรีบชิ่งด่วน!"

ด้วยเหตุนี้ เฮ่ออวิ๋นจึงรีบนำกระดาษคำตอบบนโต๊ะไปส่งที่โพเดียมหน้าห้องทันที แล้วพุ่งตัวออกจากห้องเรียนไปโดยไม่รอให้คนอื่น ๆ ทันได้สติ

ช่วงบ่ายเป็นการสอบวิชาคณิตศาสตร์ ก่อนเริ่มสอบ เฮ่ออวิ๋นได้ไปหาหลี่เค่อ พร้อมทั้งบอกข้อสันนิษฐานของตนที่ว่าข้อสุดท้ายจะเป็นโจทย์คะแนนพิเศษให้อีกฝ่ายฟัง

และก็เป็นไปตามคาด เมื่อทั้งสองได้รับกระดาษข้อสอบและกวาดตาดูข้อสุดท้าย มันคือโจทย์คะแนนพิเศษจริง ๆ เฮ่ออวิ๋นไม่ได้รู้สึกประหลาดใจอะไรนัก เพราะเขาเคยผ่านประสบการณ์นี้มาแล้วครั้งหนึ่ง ทว่าหลี่เค่อกลับตกตะลึงจนตาค้าง เขาคิดไม่ถึงเลยว่าสิ่งที่เฮ่ออวิ๋นพูดไว้จะเป็นจริง เพราะข้อสอบคณิตศาสตร์ตามปกติจะมีคะแนนเต็มแค่หนึ่งร้อยคะแนน ไม่เคยมีโจทย์คะแนนพิเศษโผล่มาเลยสักครั้ง

ทว่าสิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ ในเวลานี้คนอื่น ๆ ต่างไม่ได้ตรวจดูข้อสอบให้ละเอียดถี่ถ้วน พอเสียงสัญญาณเริ่มสอบดังขึ้น ทุกคนก็ก้มหน้าก้มตารีบทำข้อสอบทันที และด้วยเหตุนี้เอง พอทำไปถึงข้อสุดท้าย จึงแทบไม่มีใครสังเกตเห็นความลับข้อนี้เลย

ครั้นสอบเสร็จจนถึงช่วงที่ทุกคนมานั่งเทียบคำตอบกัน บางคนถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองไม่ได้อ่านโจทย์ให้ละเอียด จนต้องพลาดโอกาสทองในการเก็บคะแนนไปอย่างน่าเสียดาย

"ถ้ารู้แต่แรกว่าโจทย์ปัญหาข้อสุดท้ายเป็นข้อคะแนนพิเศษ ฉันคงเขียนวิธีทำไปสักสี่แบบแล้ว!"

"ฉันเขียนได้ตั้งห้าแบบแน่ะ!"

"ขี้โม้! ข้อนั้นเขียนวิธีทำได้มากสุดแค่สี่แบบเท่านั้นแหละ!"

......

เสียงถกเถียงของทุกคนดังเข้าหูเฮ่ออวิ๋นกับหลี่เค่ออย่างแน่นอน ทว่าทั้งสองเพียงแค่ส่งยิ้มบาง ๆ ให้กัน แล้วเริ่มเก็บข้าวของเตรียมตัวกลับบ้าน

พอสอบเสร็จสิ้น ครูหูก็กล่าวให้กำลังใจเพียงไม่กี่ประโยค จากนั้นจึงนัดแนะว่าอีกสามวันให้มารับใบรายงานผลการเรียนกับใบแจ้งผลการรับเข้าเรียน แล้วจึงประกาศว่าทุกคนสำเร็จการศึกษาระดับประถมอย่างเป็นทางการ

เมื่อกลับถึงบ้าน แม่กำลังทำความสะอาดอยู่ พอเห็นเฮ่ออวิ๋นกับเฮ่อหงเสียเดินเข้ามา จึงหันไปมองเฮ่ออวิ๋นแล้วเอ่ยถาม "เจ้าหนูอวิ๋น! วันนี้สอบเป็นยังไงบ้าง"

"แม่ วางใจได้เลยครับ! คะแนนของผมเป็นยังไงแม่ก็รู้อยู่แล้ว สอบคราวนี้ต่อให้ไม่ได้ที่หนึ่งของทั้งตำบล แต่ท็อปสามนี่นอนมาแน่นอน!" เฮ่ออวิ๋นย่อมรู้ดีแก่ใจว่าตัวเองทำข้อสอบได้แค่ไหน เขาถึงขั้นประเมินคะแนนของตัวเองได้แม่นยำแทบจะไม่คลาดเคลื่อนเลยด้วยซ้ำ

"แบบนั้นก็ดีแล้ว! นังหนูเสีย แกน่ะหัดเอาอย่างพี่ชายแกบ้างนะ ดูผลการเรียนที่แกเอาใบเกรดกลับมาแต่ละครั้งสิ แม่ละอายใจแทนจริง ๆ!" เจิงเสี่ยวอวี่ผู้เป็นแม่คุยกับเฮ่ออวิ๋นจบ ก็หันสายตาไปมอง

"แม่ ผมรู้แล้ว แม่พูดไปกี่รอบแล้วเนี่ย! รู้แล้วน่า! รู้แล้ว!" เฮ่อหงเสียพอได้ยินแม่บ่นก็ชักสีหน้ารำคาญขึ้นมาทันที เธอรีบวางกระเป๋านักเรียนลงแล้วนั่งแหมะบนโซฟาเปิดทีวีดู

"ดูเอาเถอะ เด็กคนนี้! วัน ๆ รู้จักแต่ดูทีวี มิน่าล่ะผลการเรียนถึงไม่กระเตื้องขึ้นมาเลย!" ผู้เป็นแม่อย่างเจิงเสี่ยวอวี่บ่นว่าเข้าให้ พลางปรายตามองเฮ่ออวิ๋นอย่างมีความหมายลึกซึ้งแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าครัวไป

สามวันให้หลัง เฮ่ออวิ๋นกับหลี่เค่อก็พากันไปโรงเรียน ตลอดทางพวกเขายังได้เจอกับเพื่อนร่วมชั้นอีกหลายคนที่กำลังมุ่งหน้าไปโรงเรียนเช่นกัน จากสีหน้าของคนเหล่านั้น เฮ่ออวิ๋นมองเห็นทั้งความดีใจและเห็นทั้งความกระวนกระวายใจ

และในจังหวะนั้นเอง หลี่เค่อก็ชี้ไปข้างหน้าพลางเอ่ยกับเฮ่ออวิ๋นว่า "พี่อวิ๋น ดูนั่นสิ นั่นไม่ใช่ถานหย่าหรอกเหรอ! ทำไมเธอถึงไปอยู่กับหวงจิงจิงได้ล่ะ!"

พอพูดถึงหวงจิงจิง สีหน้าของหลี่เค่อก็พลันบึ้งตึงอย่างหงุดหงิด ตลอดหนึ่งปีมานี้เพราะเรื่องกลุ่มติวหนังสือแท้ ๆ ทำให้เขาต้องทนกับการตามตอแยของหวงจิงจิงจนเอือมระอาเต็มทน ทุกครั้งที่บังเอิญเจอเธอ เขาเป็นต้องเลือกเดินเลี่ยงไปทางอื่นเสมอ

"พวกเราไปทักทายหน่อยเถอะ ผ่านพ้นวันนี้ไป ไม่แน่ว่าพวกเราอาจจะต้องแยกย้ายกันไปคนละทิศละทางแล้วนะ!" เฮ่ออวิ๋นไม่ได้สนใจความหงุดหงิดของหลี่เค่อ แต่กลับพูดทิ้งท้ายไว้เช่นนี้แล้วเร่งฝีเท้าเดินตรงไปยังเด็กสาวทั้งสอง

"เฮ้ย! พี่อวิ๋น รอผมด้วยสิ!" หลี่เค่อได้สติก็รีบวิ่งตามไปทันที

เฮ่ออวิ๋นเดินมาถึงข้างกายถานหย่าแล้วเอ่ยทักทายขึ้น "ท่านหัวหน้าห้องคนสวยของเรา! คุณถานหย่า สบายดีไหมครับ!"

"เฮ่ออวิ๋น นายพูดบ้าอะไรน่ะ! คนสวยคงสวยอะไรกัน!" พอได้ยินคำพูดของเฮ่ออวิ๋น ถานหย่าก็ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนที่ใบหน้าจะแดงซ่านขึ้นมาทันที เธอเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ตั้งใจหลบไม่ยอมสบสายตาของเฮ่ออวิ๋นตรง ๆ

"เฮ่ออวิ๋น แล้วหลี่เค่อล่ะ ทำไมเขาไม่ได้มากับนายด้วย!" ตอนนั้นเอง หวงจิงจิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็เอ่ยถามขึ้นมา

เฮ่ออวิ๋นยิ้มให้เธอพลางชี้นิ้วไปทางด้านหลังแล้วพูดว่า "นั่นไง วิ่งมาโน่นแล้ว!" สิ้นเสียงของเฮ่ออวิ๋น หลี่เค่อก็วิ่งตามมาทันพอดี พอเห็นหวงจิงจิงกับถานหย่า เขาก็แกล้งเอ่ยทักทายแค่ถานหย่าคนเดียว ส่วนหวงจิงจิงนั้นเขาเมินใส่ไม่แม้แต่จะมองด้วยซ้ำ

เมื่อเห็นภาพนี้ เฮ่ออวิ๋นก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ แล้วหันไปถามถานหย่าอีกครั้งว่า "ถานหย่า ครั้งนี้นายตั้งใจจะไปเรียนต่อมัธยมต้นที่ไหนเหรอ?"

"ฮึ! ทำไมฉันต้องบอกนายด้วย นายเป็นอะไรกับฉันงั้นเหรอ? จิงจิง พวกเราไปกันเถอะ!" ถานหย่าเงียบไปสองสามวินาทีก่อนจะส่งเสียงฮึดฮัดใส่เฮ่ออวิ๋น พอพูดจบก็จูงมือหวงจิงจิงเร่งฝีเท้าเดินลิ่วไปข้างหน้าทันที

"อ้าว... นี่ผมไปทำอะไรให้เธอเคืองเข้าอีกล่ะเนี่ย? ทำไมถึงไม่คุยกับผมซะงั้น!" เฮ่ออวิ๋นทั้งขำทั้งเครียด มองแผ่นหลังของเด็กสาวทั้งสองคนโดยไม่ได้วิ่งตามไปแต่อย่างใด

"พี่อวิ๋น! เอาไงต่อดี ให้ผม..."

"ผมอะไรของแกเล่า! ไปกันได้แล้ว!" เฮ่ออวิ๋นหันไปถลึงตาใส่หลี่เค่ออย่างดุ ๆ แล้วเดินหน้ามุ่งตรงไปยังโรงเรียนต่อ