ตอนที่ 68 งานเลี้ยงจบการศึกษาชั้นประถม

ในเวลานี้ นักเรียนชั้นอื่น ๆ ในโรงเรียนต่างปิดเทอมกันหมดแล้ว ทว่าภายในห้องเรียนชั้นประถมปีที่หก กลับมีผู้บริหารโรงเรียนรวมถึงครูหูซึ่งเป็นครูประจำชั้นนั่งอยู่ นอกจากนี้ยังมีนักเรียนทยอยเดินจับกลุ่มสามถึงห้าคนเข้ามาในห้อง

ภายในห้องเรียนขนาดไม่ใหญ่นักถูกประดับประดาด้วยลูกโป่งหลากสีสันมากมาย บนกระดานดำก็ใช้ตัวอักษรข่ายซูเขียนคำว่า "งานเลี้ยงจบการศึกษาชั้นประถม" ตัวเบ้อเริ่มเอาไว้

ผ่านไปสิบห้านาที ที่นั่งด้านล่างหน้าโพเดียมก็เต็มไปด้วยผู้คน ครูใหญ่เริ่มกล่าวเปิดงานเป็นคนแรก ทว่าเนื้อหากลับน่าเบื่อเป็นที่สุด ทุกคนข้างล่างแทบไม่ได้ฟังเลย ต่างคนต่างก้มหน้าก้มตาคุยกันเอง

จากนั้นก็เป็นคิวของหัวหน้าฝ่ายวิชาการและผู้บริหารคนอื่น ๆ ขึ้นมาพูด ซึ่งเนื้อหาที่คนเหล่านี้พูดก็ไม่ต่างจากครูใหญ่เท่าไรนัก ทุกคนข้างล่างจึงแทบไม่มีใครสนใจฟัง แต่ทันทีที่ครูหูก้าวขึ้นมาหน้าโพเดียม ด้านล่างก็เงียบกริบลงในพริบตา ทุกสายตาจับจ้องไปที่หน้าชั้นเรียน ไปยังครูหูผู้สอนวิชาภาษาจีนให้พวกเขามาตลอดสี่ปี ทั้งยังเป็นครูประจำชั้นของพวกเขามาตลอดสี่ปีด้วยเช่นกัน

"นักเรียนทุกคน! การได้มาเป็นครูประจำชั้นของพวกเธอถือเป็นเกียรติของครูมาก ครูอยากขอบคุณพวกเธอทุกคนจากใจจริงที่เชื่อมั่นในตัวครูประจำชั้นคนนี้มาตลอดสี่ปี...!"

ครูหูเอ่ยทุกถ้อยคำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเปี่ยมเสน่ห์อย่างกระตือรือร้นและจับใจ นักเรียนข้างล่างต่างตั้งใจฟังเป็นอย่างยิ่ง แต่ละคนหวนนึกถึงเรื่องราวเล็ก ๆ น้อย ๆ ตลอดสี่ปีที่ผ่านมา ขอบตาอดไม่ได้ที่จะเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตา

"สุดท้ายนี้ครูหวังว่าพวกเธอทุกคน ไม่ว่าวันข้างหน้าจะไปอยู่ที่ไหน ขอให้จดจำและอย่าลืมปณิธานแรกเริ่ม จงเชื่อมั่นว่าตัวเองยอดเยี่ยมที่สุด! ขอบคุณทุกคนมากครับ!"

"แปะๆๆ..." วินาทีนั้น นักเรียนทุกคนที่นั่งอยู่ข้างล่างต่างลุกขึ้นยืนโดยไม่รู้ตัว แล้วปรบมือให้อย่างสุดกำลัง!

"เอาละ นักเรียนทุกคน นั่งลงได้ครับ! เวลาต่อจากนี้จะยกให้นักเรียนทุกคน ใครอยากขึ้นมาพูดอะไรสักสองสามคำก็เชิญขึ้นมาได้เลย! ผ่านพ้นวันนี้ไป ทุกคนก็อาจจะต้องแยกย้ายกันไปตามทางของตัวเองแล้ว!" ครูหูพูดจบก็เดินกลับไปที่ที่นั่งของตัวเอง

แต่ทันใดนั้น ในห้องเรียนกลับเงียบกริบจนน่ากลัว เงียบเสียจนแม้แต่เข็มตกเล่มเดียวก็คงได้ยิน ความเงียบงันเช่นนี้ดำเนินไปราวหนึ่งนาที ในที่สุดก็มีคนก้าวขึ้นไปบนเวที

พอเฮ่ออวิ๋นมองดู ก็แทบไม่อยากเชื่อสายตาในทันที ไม่ใช่แค่เฮ่ออวิ๋นที่ประหลาดใจ เพื่อนร่วมชั้นคนอื่น ๆ ต่างก็ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเช่นกัน คนแรกที่เดินขึ้นไปบนโพเดียมกลับเป็นหลี่เหยียนจวินที่เก็บตัวและเงียบขรึมมาโดยตลอด

สำหรับหลี่เหยียนจวินแล้ว เฮ่ออวิ๋นคงพูดไม่ได้ว่าสนิทสนมกันมาก แต่ความสัมพันธ์ก็ไม่ได้แย่ ในความทรงจำตามปกติของเขา อีกฝ่ายเป็นคนไม่ชอบพูดจา ตลอดสี่ปีมานี้ โอกาสที่เฮ่ออวิ๋นได้พูดคุยกับเขานั้นนับครั้งได้เลย และทุกครั้งเขาก็จะมาถามปัญหาที่เกี่ยวกับเรื่องเรียนกับตน

อาจเป็นเพราะเหตุผลนี้นี่เอง ผลการเรียนของเขาจึงพัฒนาไปอย่างรวดเร็ว พอถึงการสอบปลายภาคของเทอมที่แล้ว เขาก็ขึ้นมาอยู่อันดับที่หกของห้องแล้ว

"เพื่อน ๆ ทุกคน สวัสดีตอนสายครับ! ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ผมขึ้นมาพูดบนเวที ถ้ามีตรงไหนที่พูดได้ไม่ดี ก็ขอให้ทุกคนให้อภัยด้วยนะครับ ตลอดสี่ปีมานี้ ผมอยากจะขอบคุณคนคนหนึ่ง คนคนนี้ช่วยเหลือผมไว้มาก จากก้นบึ้งของหัวใจผมรู้สึกซาบซึ้งในตัวเขาจริง ๆ วันนี้พวกเราจะต้องจบการศึกษาอย่างเป็นทางการแล้ว ผมอยากจะกล่าวคำขอบคุณต่อเขาอย่างจริงจังตรงนี้ครับ!"

"ขอบคุณเพื่อนเฮ่ออวิ๋นที่คอยช่วยเหลือมาตลอดสี่ปีนี้นะ ขอบคุณจริง ๆ ครับ!" พูดจบ หลี่เหยียนจวินก็ค้อมตัวโค้งคำนับให้เฮ่ออวิ๋น

"ผมพูดจบแล้วครับ! ขอบคุณทุกคนครับ!" สิ้นเสียง ในขณะที่ทุกคนยังไม่ทันได้สติ เขาก็เดินลงจากเวทีไปแล้ว

"นี่ใช่หลี่เหยียนจวินจริงเหรอเนี่ย? ทำไมฉันรู้สึกเหมือนเขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยล่ะ เปลี่ยนไปเยอะเกินไปแล้วมั้ง!" หลี่เค่อพึมพำเสียงเบาอยู่ข้างล่าง

ส่วนข้างกายของหลี่เค่อ หวงจิงจิงก็มองหลี่เหยียนจวินแล้วพูดขึ้นเช่นกัน "ใช่แล้ว ฉันก็รู้สึกเหมือนกัน เขาดูมั่นใจขึ้นเยอะเลย พูดจาก็คล่องแคล่ว ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่พูดครึ่งประโยคก็ยังอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ตั้งนาน!"

"ไม่ได้ยินที่เขาพูดหรือไง! เขาต้องการขอบคุณเฮ่ออวิ๋น ฉันเดาว่าต้องเป็นเฮ่ออวิ๋นที่ช่วยดึงผลการเรียนของเขาขึ้นมาแน่ ๆ เขาถึงได้เปลี่ยนไปเป็นแบบนี้!" หลี่เค่อกลอกตาใส่หวงจิงจิงทีหนึ่ง แล้วสวนกลับไปประโยคหนึ่ง

เมื่อมีหลี่เหยียนจวินเปิดเป็นคนแรก คนอื่น ๆ ก็ทยอยก้าวขึ้นเวทีตามกันไป บอกเล่าความในใจของตัวเองออกมา ตอนนี้เอง หลี่เค่อก็เดินขึ้นไปบนเวทีบ้าง ทันทีที่เขาอ้าปากพูด ทุกคนก็อดหัวเราะไม่ได้

"ผะ...ผม...ผมอยากจะขอบคุณลูกพี่ของผม! ไม่สิ...คือพี่อวิ๋น...ไม่ใช่! คือเฮ่ออวิ๋น ถ้าไม่ได้เขาละก็ คะแนนของผมคงรั้งท้ายห้องไปแล้วแน่ ๆ...! ผมพูดจบแล้วครับ!" พูดรัวเร็วไม่กี่ประโยค หลี่เค่อก็หันหลังก้าวฉับ ๆ เดินลงจากเวทีไปทันที

เมื่อเห็นฉากนี้ ทุกคนก็ตกตะลึงกันอีกรอบ พวกเขาคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าหลี่เค่อที่ปกติเป็นคนพูดมากแท้ ๆ กลับพูดจาอึกอักอ้ำอึ้ง พูดได้ไม่กี่คำก็เผ่นลงจากเวทีเสียแล้ว ช่างตรงกันข้ามกับหลี่เหยียนจวินเมื่อครู่นี้อย่างสิ้นเชิง

แต่ไม่นานทุกคนก็ไม่ได้ติดใจเรื่องนี้อีก ทว่าหันเหความสนใจทั้งหมดไปที่หวงจิงจิงซึ่งก้าวขึ้นเวทีตามมาติด ๆ

"ฉันไม่มีอะไรอยากจะพูดหรอกค่ะ ฉันแค่อยากจะ

พอคำนี้หลุดออกมา ทุกคนรวมถึงครูหูและพวกผู้บริหารต่างพากันจินตนาการไปไกล มีเพียงหลี่เค่อคนเดียวที่ก้มหน้าก้มตา ไม่กล้าสบตากับหวงจิงจิงตรง ๆ ปากก็พึมพำไม่หยุด "ยัยเด็กบ้า ร้ายนักนะ! ฉันสลัดเธอไม่หลุด งั้นฉันแอบหนีไปให้พ้นหน้าเธอแทนได้ไหมล่ะ! ยังจะโรงเรียนมัธยมประจำตำบลอีก ข้าไม่ไปโรงเรียนมัธยมประจำตำบลหรอกโว้ย!... อ้าวเฮ้ย! ดูเหมือนแม่จะให้ฉันเข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมประจำตำบลนี่หว่า ถ้าฉันไม่ไป... บัดซบเอ๊ย! ไอ้งี่เง่าเอ้ย!"

ในระหว่างที่หลี่เค่อกำลังก่นด่าอยู่ในใจ คนอื่น ๆ ก็ทยอยขึ้นเวทีไปทีละคน ครึ่งชั่วโมงต่อมา ท่ามกลางคนข้างล่างนอกจากเฮ่ออวิ๋นแล้ว ก็เหลือเพียงแค่หัวหน้าห้องอย่างถานหย่าที่ยังไม่ได้ขึ้นเวที

เวลานี้ สายตาของทุกคนต่างจับจ้องไปที่เฮ่ออวิ๋นกับถานหย่า ทว่ากลับต้องผิดหวัง เฮ่ออวิ๋นเหลือบมองถานหย่าแวบหนึ่ง เห็นเธอยังคงนิ่งเฉย สีหน้าเหม่อลอยคล้ายใจลอยไปไหนต่อไหนแล้ว ตัวเขาเองจึงนั่งอยู่กับที่ ไม่ได้แสดงท่าทีว่าจะลุกขึ้นไปบนเวทีเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเฮ่ออวิ๋นไม่ขึ้นไป ทุกคนจึงหันไปมองถานหย่าแทน ทว่าไม่ว่าคนข้างกายจะสะกิดเตือน หรือสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของคนทั้งหลาย ถานหย่าก็ยังคงไม่ขึ้นไปอยู่ดี เธอเอาแต่ก้มหน้างุด ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

บรรยากาศอันน่าอึดอัดนี้ดำเนินต่อไปอยู่หลายนาที ในที่สุดครูหูก็ทนดูต่อไปไม่ไหว เขาเดินตรงขึ้นไปบนโพเดียม พูดอีกสองสามประโยค จากนั้นก็ประกาศเลิกประชุม

หลังเลิกประชุม ทุกคนยังไม่ได้รีบร้อนแยกย้ายกันไป แต่รอจนกระทั่งพวกผู้นำโรงเรียนเดินออกไปหมดแล้ว ครูหูก็ถือกระเป๋าใบหนึ่งเดินออกมาจากห้องพักครู

"แจกใบเกรดของพวกเธอลงไปก่อน ให้ทุกคนดูให้เรียบร้อย แล้วค่อยแจกใบแจ้งผลการรับเข้าเรียน!"

พอครูหูพูดจบ ก็ให้นักเรียนที่นั่งแถวหน้าช่วยกันแจกใบเกรดทีละใบไปให้ทุกคน ในระหว่างนี้ ครูหูก็แนะนำข้อมูลเบื้องต้นเกี่ยวกับผู้สำเร็จการศึกษาชั้นประถมของทั้งตำบลในปีนี้ รวมถึงคะแนนเกณฑ์การรับเข้าเรียนของโรงเรียนมัธยมแต่ละแห่งคร่าว ๆ ด้วย

อันที่จริงก่อนหน้านี้ ทุกคนต่างได้กรอกโรงเรียนมัธยมที่อยากเข้าไว้ในใจกันแล้วทั้งนั้น เพียงแต่จะสอบติดหรือไม่ สุดท้ายก็ยังต้องดูที่คะแนนอยู่ดี เพราะทั้งตำบลมีโรงเรียนมัธยมต้นอยู่ทั้งหมดห้าแห่ง ในบรรดานั้น โรงเรียนมัธยมประจำตำบลย่อมดีที่สุดอย่างไร้ข้อกังขา รองลงมาคือโรงเรียนมัธยมหวานานก็ถือว่าใช้ได้ ส่วนอีกสามโรงเรียนที่เหลือนั้น ระดับการเรียนการสอนด้อยกว่าอยู่ขั้นหนึ่ง