ตอนที่ 69 เกลี้ยกล่อม (ตอนแรก)

ปีนี้โรงเรียนมัธยมประจำตำบลจะเปิดรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่หนึ่งจำนวนสามห้อง รวมประมาณหนึ่งร้อยแปดสิบคน ซึ่งคนที่ได้รับการตอบรับเข้าเรียนนั้นนอกจากพวกที่ใช้เส้นสายแล้ว ส่วนใหญ่ก็จะคัดเลือกจากคนที่มีคะแนนสอบอยู่ในลำดับต้น ๆ ส่วนนักเรียนที่เหลือก็จะถูกส่งไปเรียนที่โรงเรียนมัธยมแห่งอื่น แต่แน่นอนว่าถ้าใครอยากจะไปเรียนที่โรงเรียนอื่น โรงเรียนมัธยมประจำตำบลก็ไม่ได้ห้ามปรามแต่อย่างใด

โรงเรียนมัธยมต้นห้าแห่ง แบ่งเป็นสามระดับ แน่นอนว่าเฮ่ออวิ๋นกับหลี่เค่อสอบติดโรงเรียนมัธยมประจำตำบล นอกจากพวกเขาสองคนแล้ว ก็ยังมีหลี่เหยียนจวิน ถานหย่า หวงจิงจิง และคนอื่น ๆ อีกสิบกว่าคน ส่วนคนที่เหลือส่วนใหญ่เลือกไปเรียนที่โรงเรียนมัธยมหัวหนาน และมีอีกสองสามคนที่เลือกไปเรียนต่อมัธยมต้นต่างถิ่น

หลังจากได้รับใบแจ้งผลสอบและหนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนแล้ว ทุกคนก็ทยอยแยกย้ายกันกลับ หลี่เค่อกับเฮ่ออวิ๋นเพิ่งจะเตรียมตัวเดินออกจากห้องเรียน ทว่ากลับเหลือบไปเห็นถานหย่ายังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะ มือของเธอกำใบแจ้งผลสอบและหนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนเอาไว้แน่น เธอก้มหน้าเงียบงัน ไม่สนใจใครทั้งสิ้น

"เดินไปดูกันเถอะ!" เฮ่ออวิ๋นพูดพลางเดินตรงเข้าไปหาถานหย่า เขายืนอยู่ข้างกายเธอและมองดูอยู่ครู่หนึ่ง ในตอนนั้นเองถานหย่าก็ดูเหมือนจะสังเกตเห็นเฮ่ออวิ๋นกับหลี่เค่อที่มายืนอยู่ข้าง ๆ จึงเงยหน้าขึ้นแล้วมองเฮ่ออวิ๋นแวบหนึ่ง

ถึงตอนนี้เฮ่ออวิ๋นจึงได้สังเกตเห็นคราบน้ำตาบนใบหน้าของถานหย่า ดูเหมือนว่าเธอจะเพิ่งผ่านการร้องไห้มา ใบหน้าที่สะสวยน่าเอ็นดูคู่นั้น ดวงตาแดงก่ำแฝงไว้ด้วยประกายแห่งความดีใจและความกลัดกลุ้มปะปนกัน ความขัดแย้งในอารมณ์เช่นนี้ทำให้เฮ่ออวิ๋นอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสารและเอ็นดูขึ้นมา!

"ถานหย่า เธอเป็นอะไรไปน่ะ" เฮ่ออวิ๋นย่อตัวลงนั่งแล้วเอ่ยถามเบา ๆ

ถานหย่าไม่ยอมพูดจา เธอเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ไม่สนใจเฮ่ออวิ๋นอีกต่อไป เฮ่ออวิ๋นมองภาพนั้นแล้วก็รู้สึกงงเป็นไก่ตาแตก จึงเอ่ยถามอีกครั้ง "เธอพูดอะไรหน่อยสิ! เป็นอะไรไป เกิดเรื่องลำบากอะไรขึ้นงั้นเหรอ บอกพวกเราสิ บางทีพวกเราอาจจะช่วยเธอได้นะ!"

"ใช่แล้ว หัวหน้าห้อง! พี่อวิ๋นของเราช่วยเธอได้แน่!" หลี่เค่อช่วยเสริมขึ้นมาจากด้านหลังเฮ่ออวิ๋น

"แกหุบปากไปเลย! ออกไปรอพวกเราที่ระเบียงโน่น!" เฮ่ออวิ๋นหันไปถลึงตาใส่หลี่เค่อ เพื่อไล่ให้เขาเลี่ยงออกไปก่อน

"ฉะ...ฉันสอบติดโรงเรียนมัธยมประจำตำบลแล้ว! ตะ...แต่ว่า พ่อกับแม่กลับจะให้ฉันไปเรียนโรงเรียนมัธยมหัวหนาน... พวกเขาบอกว่า... บอกว่าโรงเรียนมัธยมหัวหนานอยู่ใกล้บ้านกว่า ไม่ต้องไปอยู่หอพักที่โรงเรียน! แต่ว่า... ฉันอยากไปเรียนโรงเรียนมัธยมประจำตำบลนี่นา เฮ่ออวิ๋น นาย...นายว่าฉันควรทำ...ทำยังไงดีล่ะ" ถานหย่าเงียบไปพักหนึ่ง น้ำตาก็ไหลรินออกมาอีกครั้ง พลางร้องไห้สะอึกสะอื้นบอกกับเฮ่ออวิ๋น

"เธอร้องไห้เพราะเรื่องแค่นี้เนี่ยนะ" เฮ่ออวิ๋นฟังถานหย่าพูดจบก็เอ่ยขึ้น

"แล้วนายคิดว่าเรื่องอะไรล่ะ นึกว่าฉันชอบร้องไห้นักหรือไงกัน" ถานหย่ายู่ปากเหมือนเด็กผู้หญิงแสนซน เธอปาดน้ำตาบนใบหน้าแล้วย้อนถาม

"เอ่อ...! ไม่ใช่ๆๆ ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ฉันแค่จะบอกว่าเธอไม่ต้องกลุ้มใจกับเรื่องนี้เลย เธอแค่บอกพ่อกับแม่ไปตรงๆ ว่า ถ้าอยากให้ลูกสาวสอบเข้าโรงเรียนมัธยมปลายดีๆ ได้ในอนาคต ก็ต้องส่งเธอไปเรียนที่โรงเรียนมัธยมประจำตำบล พวกท่านต้องเก็บไปคิดทบทวนดูแน่ๆ!" เฮ่ออวิ๋นชะงักไปนิดแล้วส่ายหน้า เอ่ยตอบถานหย่า

"ตะ...แต่ว่าพ่อกับแม่ฉันดื้อมากนะ ก่อนหน้านี้ฉันก็บอกไปตั้งหลายรอบแล้ว พวกท่านก็ไม่ยอมท่าเดียว ยังบอกอีกว่าโรงเรียนมัธยมหัวหนานก็ดีเหมือนกัน ทุกปีก็มีคนสอบติดโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งกับโรงเรียนมัธยมอันดับสามตั้งเยอะแยะ!"

คำพูดของถานหย่าทำให้เฮ่ออวิ๋นยิ้มออกมาบางๆ ก่อนจะพูดต่อ "ถ้าอย่างนั้นเอาแบบนี้ดีไหม ฉันกับหลี่เค่อจะกลับไปกับเธอ ไปพบคุณลุงคุณป้า พวกเราไปช่วยพูดกับพวกท่านให้ เป็นไง"

พอถานหย่าได้ยินเฮ่ออวิ๋นพูดแบบนั้น เธอก็ก้มหน้าลงอย่างอดไม่ได้ สายตามองอยู่ที่ปลายเท้า ลูกตากลอกไปมาไม่หยุด พลางแอบเหลือบมองเฮ่ออวิ๋นเป็นระยะ ใบหน้าพลันแดงก่ำขึ้นมาทันที

"นาย...นายพูดอะไรเนี่ย!"

"ยัยเด็กคนนี้ ในหัวคิดอะไรอยู่กันแน่เนี่ย" เฮ่ออวิ๋นคิดในใจพลางหัวเราะออกมา แล้วพูดว่า "เธออย่าคิดไปไกลสิ ฉันแค่หวังดีอยากช่วยนะ!"

"ใครคิดไปไกลกัน ฉันแค่กลัวว่าพ่อกับแม่จะเข้าใจผิดต่างหาก! อีกอย่าง... อีกอย่างนะ..." ถานหย่าตวัดสายตาค้อนใส่เฮ่ออวิ๋นทีหนึ่งแล้วพูดขึ้น

"เอาล่ะ! เอาตามนี้แหละ! พวกเราเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน เพื่อนช่วยเพื่อน มันก็เป็นเรื่องที่ควรทำไม่ใช่เหรอ" พูดจบ เฮ่ออวิ๋นก็ดึงแขนถานหย่าเดินออกไปข้างนอกทันที

"ปล่อยมือนายเลยนะ! ฉันเดินเองได้!" ถานหย่าสะบัดมือเฮ่ออวิ๋นออก จัดแจงตัวเองเล็กน้อยแล้วตวัดสาย

ระหว่างทางเดินไปบ้านของถานหย่า ทั้งสามคนต่างเงียบกริบไม่พูดไม่จา บรรยากาศช่างน่าอึดอัดอย่างยิ่ง เฮ่ออวิ๋นเดินอยู่ริมซ้ายสุด ส่วนถานหย่าเดินอยู่ริมขวาสุด มีเพียงหลี่เค่อที่เป็นก้างขวางคอเดินอยู่ตรงกลาง

ตลอดทาง หลี่เค่อมองซ้ายทีมองขวาที เมื่อเห็นความเงียบงันระหว่างเฮ่ออวิ๋นกับถานหย่า เขาก็แทบจะกลั้นหัวเราะไม่อยู่ ทว่าทุกครั้ง เฮ่ออวิ๋นจะตวัดสายตาถลึงตาใส่เขาอย่างดุดัน ทำให้หลี่เค่อต้องรีบหุบปากกลั้นเอาไว้

ระยะทางเดินเท้าสี่สิบนาที แต่สำหรับพวกเขาสามคนกลับรู้สึกยาวนานราวกับผ่านไปเป็นปี ความทรมานจากความกระอักกระอ่วนใจนั้นทำให้ทั้งสามคนแทบจะทนไม่ไหว

นี่เป็นครั้งที่สองที่เฮ่ออวิ๋นมาบ้านของถานหย่า ครั้งแรกเขามาเพื่อเอายาป่านหลานเกินมาให้ คราวนั้นเขาไม่ได้เข้าไปในบ้าน เพียงแต่มองดูอยู่ไกล ๆ แล้วก็กลับไป

ครั้งนี้ พวกเฮ่ออวิ๋นเพิ่งจะก้าวเท้าเข้าไปในลานบ้านของถานหย่า ก็ได้ยินเสียงเห่าโฮ่ง ๆ ดังขึ้นมาเป็นชุด

"เสี่ยวไป๋ อย่าเห่า!" ถานหย่ารีบเดินไปกลางลานบ้านแล้วเอ็ดหมาพันธุ์ทางสีขาวปลอดตัวนั้นหนึ่งที จากนั้นจึงหันกลับมามองพวกเฮ่ออวิ๋น แล้วเดินนำเข้าไปในบ้าน

ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังออกมาจากในบ้าน "นังหนูหย่ากลับมาแล้วเหรอ สอบเป็นยังไงบ้าง ได้ใบแจ้งผลของโรงเรียนมัธยมหวาหนานมารึยัง"

สิ้นเสียง คนคนหนึ่งก็เดินออกมาจากในบ้าน เธออายุราวสามสิบกว่าปี หน้าตามีส่วนคล้ายถานหย่าอยู่หลายส่วน ซึ่งก็คือแม่ของถานหย่านั่นเอง

"แม่คะ สองคนนี้คือเฮ่ออวิ๋นกับหลี่เค่อ เป็นเพื่อนร่วมชั้นของหนูค่ะ!" ไม่รอให้แม่ถาม ถานหย่าก็รีบแนะนำขึ้นมาทันที

ด้านเฮ่ออวิ๋นกับหลี่เค่อก็รีบก้าวไปข้างหน้า ส่งยิ้มทักทายแม่ของถานหย่า "สวัสดีครับคุณน้า!"

"เพื่อนเหรอลูก! นังหนูหย่า ทำไมไม่บอกแม่แต่แรกว่าเพื่อนจะมา แม่ไม่ได้เตรียมตัวไว้เลย! มา ๆ ๆ เข้ามาข้างในกันก่อน เหล่าถาน รีบไปซื้อเนื้อในตำบลมาหน่อยสิ ซื้อกับข้าวเนื้อสัตว์อื่น ๆ กลับมาเพิ่มด้วยนะ!" แม่ของถานหย่าแกล้งทำหน้าดุใส่ลูกสาว ก่อนจะกวาดตามองพวกเฮ่ออวิ๋นด้วยรอยยิ้ม พลางเอ่ยต้อนรับ จากนั้นก็ตะโกนเรียกเข้าไปในบ้าน

พอได้ยินเสียง พ่อของถานหย่าก็เข็นรถจักรยานตราหงส์เหินเดินออกมาจากในบ้าน เมื่อเห็นพวกเฮ่ออวิ๋นก็เอ่ยว่า "น้าขอตัวไปซื้อกับข้าวก่อนนะ เดี๋ยวค่อยกลับมาคุยกัน! พวกเธอเป็นเพื่อนของถานหย่า ทำตัวตามสบาย ไม่ต้องเกรงใจนะ!" พูดจบ พ่อของถานหย่าก็ปั่นจักรยานมุ่งหน้าไปยังตัวตำบล

เมื่อเดินตามถานหย่าเข้ามาในบ้าน เฮ่ออวิ๋นก็กวาดสายตามองรอบ ๆ พบว่าฐานะทางบ้านของถานหย่าไม่ค่อยดีนัก ในห้องนั่งเล่นนอกจากโซฟาเก่า ๆ ตัวหนึ่งแล้ว ก็มีเพียงโทรทัศน์ขาวดำเครื่องหนึ่งตั้งอยู่บนโต๊ะหนังสือรุ่นเก่า

ทั้งสองคนเพิ่งจะนั่งลง แม่ของถานหย่าก็ยกจานแตงโมออกมาจากในครัว แล้วบอกกับพวกเฮ่ออวิ๋นว่า "ที่บ้านไม่มีอะไรดี ๆ เลี้ยงต้อนรับพวกเธอเลย มีแค่แตงโมที่ปลูกเองนี่แหละ แตงนี่หวานเจี๊ยบเลยนะ พวกเธอกินเยอะ ๆ หน่อยล่ะ!"

"ว้าย!" ทันใดนั้น เสียงร้องกรี๊ดของถานหย่าก็ดังขึ้นมาจากในครัว