ตอนที่ 70 เกลี้ยกล่อม (ล่าง)

พอได้ยินเสียงถานหย่ากรีดร้องลั่นมาจากในครัว แม่ของถานหย่าก็รีบพุ่งเข้าไปข้างในทันที ส่วนพวกเฮ่ออวิ๋นสองคนก็ตามติดเข้าไปติด ๆ

"ลูกคนนี้นี่ ทำไมถึงไม่ระวังตัวอย่างนี้นะ! แม่บอกแล้วใช่ไหมว่าไม่ต้องทำ ก็ยังดื้อไม่ยอมฟัง คราวนี้เป็นไงล่ะ ผ่าแตงโมจนบาดมือเข้าจนได้!" แม่ของถานหย่ามองดูเลือดที่หยดจากนิ้วมือลูกสาว แม้ในใจจะทั้งห่วงทั้งสงสาร แต่สีหน้ายังคงแสดงความเข้มงวดออกมา พลางเอ่ยปากเตรียมจะเอาเขม่าก้นหม้อมาโรยแผล ทว่าเฮ่ออวิ๋นรีบหันไปพูดกับหลี่เค่อทันควัน "หลี่เค่อ ในกระเป๋านักเรียนแกมักมีพลาสเตอร์ยาติดไว้ไม่ใช่เหรอ รีบเอาออกมาให้ถานหย่าใช้เร็วเข้าสิ!"

"พี่อวิ๋น วันก่อนพี่เพิ่งยืมไปไม่ใช่เหรอ น่าจะอยู่ในกระเป๋าพี่มากกว่ามั้ง!" หลี่เค่อนึกอยู่ครู่หนึ่งแล้วรีบตอบ

เฮ่ออวิ๋นตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่ พึมพำออกมา "ดูความจำฉันสิ ลืมเรื่องนี้ไปสนิทเลย ถานหย่า เธอรอเดี๋ยวนะ ฉันไปหยิบให้!"

พูดจบ เฮ่ออวิ๋นก็วิ่งกระหืดกระหอบออกจากห้องครัว ไปค้นพลาสเตอร์ยามาจากกระเป๋านักเรียน แล้วรีบกลับเข้ามาในครัวอีกครั้ง บรรจงติดให้ถานหย่าอย่างเบามือ ทุกท่วงท่าของเขาเต็มไปด้วยความระมัดระวัง ด้วยกลัวว่าจะทำให้ถานหย่าเจ็บ

วินาทีนั้น แววตาของแม่ถานหย่าวาวประกายประหลาดขึ้นมาวูบหนึ่ง คล้ายกับฉุกคิดอะไรบางอย่างได้ แต่เธอก็ไม่ได้เอ่ยปากพูดออกมา ได้แต่รอจนกระทั่งเฮ่ออวิ๋นติดพลาสเตอร์ยาเรียบร้อยแล้ว จึงพาพวกถานหย่าเดินออกมาจากในครัว

"ช่วงสองสามวันนี้อย่าเพิ่งให้แผลโดนน้ำเด็ดขาดนะ เดี๋ยวจะติดเชื้อเอา แล้วนี่ก็ยังมีพลาสเตอร์ยาเหลืออยู่อีก ให้เธอไว้ทั้งหมดเลย!" เฮ่ออวิ๋นกำชับยาวเหยียด ก่อนจะยื่นพลาสเตอร์ยาที่เหลือทั้งหมดส่งให้ถานหย่า

ทว่าถานหย่ากลับไม่ได้ยื่นมือไปรับ เธอเหลือบมองแม่ที่กำลังเดินเข้าห้องนอนไป พลางเอ่ยว่า "เฮ่ออวิ๋น ฉันใช้อันเดียวก็พอแล้วละ ขอบใจในความหวังดีของนายนะ!"

"งั้น...งั้นก็ได้!" เฮ่ออวิ๋นเองก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้เช่นกัน เขากวาดสายตามองไปทางห้องนอนแวบหนึ่ง แล้วจึงยัดพลาสเตอร์ยาใส่มือหลี่เค่อที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แทน

ด้านหลี่เค่อในเวลานี้กำลังก้มหน้าก้มตากัดแตงโมกินอย่างเอร็ดอร่อย พอเห็นเฮ่ออวิ๋นยัดพลาสเตอร์ยามาให้ ก็โยนมันกลับเข้าไปในกระเป๋านักเรียนอย่างส่งเดช ก่อนจะหยิบแตงโมขึ้นมาอีกชิ้นหนึ่ง ยัดใส่ปากเคี้ยวตุ้ย ๆ พร้อมกับเอ่ยชมไม่ขาดปาก "หัวหน้าห้อง แตงโมที่บ้านเธอปลูกเองเนี่ย หวานอร่อยกว่าที่ไปซื้อตามตลาดตั้งเยอะแน่ะ! เธอไม่รู้หรอก วันก่อนแม่ฉันเพิ่งซื้อมาไม่กี่ลูก พอผ่าออกมา เนื้อข้างในยังเป็นสีขาวอยู่เลย ทำเอาแม่ฉันโมโหจนโยนทิ้งไปหมดเลย!"

"ถ้าอร่อยก็กินเยอะ ๆ นะจ๊ะ ขากลับก็หิ้วติดไม้ติดมือกลับไปด้วยสักสองสามลูกสิ!" จังหวะนั้นเอง แม่ของถานหย่าก็เดินออกมาจากห้องนอน เธอยกจานใส่เมล็ดแตงโมมาวางตรงหน้าพวกหลี่เค่อทั้งสองคน

"โอ๊ย จะดีเหรอครับคุณน้า เกรงใจแย่เลย!" หลี่เค่อยกมือเกาท้ายทอย พลางเอ่ยอย่างเขิน ๆ

"คุณน้าครับ ความจริงแล้วที่พวกเรามาบ้านคุณน้าในวันนี้ เพราะมีเรื่องอยากจะคุยด้วยน่ะครับ!" ทันใดนั้น เฮ่ออวิ๋นก็เปิดประเด็นขึ้นมา

พอเฮ่ออวิ๋นเปิดปาก หลี่เค่อก็รีบผสมโรงทันที "ใช่ ๆๆ เกือบลืมเรื่องสำคัญไปเลยครับ! คุณน้าครับ วันนี้พวกเราอยากจะคุยกับคุณน้าแล้วก็คุณพ่อของถานหย่าเรื่องที่ถานหย่าจะเข้าเรียนมัธยมต้นน่ะครับ!"

"อ้อ! เรียนมัธยมต้นเหรอ พวกเธอได้ใบแจ้งผลการคัดเลือกกันวันนี้แล้วสินะ เป็นไงบ้างล่ะ เตรียมตัวจะไปเรียนต่อมัธยมต้นที่ไหนกัน จะไปโรงเรียนมัธยมหวาหนานเหมือนหย่าเอ๋อร์บ้านน้าหรือเปล่า" เมื่อแม่ของถานหย่าได้ยินคำพูดของสองคนนั้น ในใจก็ผุดความสงสัยขึ้นมาเล็กน้อย ทว่ายังไม่ได้ตอบรับเรื่องที่ขอคุย แต่กลับเอ่ยถามเรื่องอื่นไปก่อน

"แม่คะ! คราวนี้พวกเขาสอบได้คะแนนดีกันมากเลยนะคะ โดยเฉพาะเฮ่ออวิ๋น เขาได้ที่สองของทั้งตำบลเลย แพ้ที่หนึ่งไปแค่คะแนนเดียวเอง! แล้วพวกเขาจะไปเข้าโรงเรียนมัธยมหวาหนานพร้อมกับหนูได้ยังไงกันล่ะคะ!" ความหมายในคำพูดของถานหย่านั้นชัดเจนยิ่งนัก เธอรู้สึกว่าโรงเรียนมัธยมหวาหนานที่ตนต้องไปเรียนนั้นเทียบกับโรงเรียนมัธยมประจำตำบลไม่ติดเลยแม้แต่น้อย และเธอก็ไม่อยากไปเรียนที่นั่นเลยสักนิด

"โอ้โห! สอบได้คะแนนดีขนาดนั้นเชียวเหรอเนี่ย! เก่งกว่านังหนูหย่าบ้านน้าตั้งเยอะเลยนะ!" แม่ของถานหย่าย่อมฟังความนัยที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของลูกสาวออก เพียงแต่เธอไม่ได้สานต่อบทสนทนาในเรื่องนี้

"ความจริงถานหย่าเองก็สอบได้คะแนนดีมากเหมือนกันนะครับ พอที่จะเข้าโรงเรียนมัธยมประจำตำบลได้สบาย ๆ เลย แล้วในห้องพวกเราก็มีเพื่อนอีกสิบกว่าคนที่ได้ใบตอบรับเข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมประจำตำบลเหมือนกัน ได้ยินมาว่าคราวนี้ครูเติ้งจากโรงเรียนมัธยมประจำตำบลจะมารับหน้าที่เป็นครูประจำชั้น ม.1 ด้วยนะครับ ครูเติ้งคนนี้เป็นถึงครูดีเด่นระดับมณฑลเชียวนะครับ!"

"พี่อวิ๋นพูดถูกครับ! คุณน้าครับ แม่ผมเคยได้ยินคนพูดกันว่า โรงเรียนมัธยมประจำตำบลมีคนสอบเข้าโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งอำเภอหยวนสุ่ยได้ปีละตั้งสี่ห้าสิบคน ดีกว่าโรงเรียนมัธยมหวาหนานตั้งเยอะเลยครับ!" หลี่เค่อพูดพลางชะงักไปนิดหนึ่ง กัดแตงโมไปคำหนึ่ง แล้วพูดต่อว่า "แถมผมยังได้ยินมาว่า พักหลังนี้บรรยากาศการเรียนของโรงเรียนมัธยมหวาหนานแย่ลงกว่าเมื่อก่อนเยอะมาก แค่เมื่อปีกลายก็มีนักเรียนคนหนึ่งโดนไล่ออกเพราะยกพวกตีกันด้วยนะครับ!"

"แม่คะ ถ้าสิ่งที่พวกเขาพูดเป็นเรื่องจริง แม่กับพ่อจะยอม...ไหมคะ!" ถานหย่าเองก็มองแม่ของตัวเองอยู่ข้าง ๆ แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

และในตอนนี้ แม่ของถานหย่าได้ยินคำพูดของพวกเฮ่ออวิ๋นทั้งสองคนแล้ว มีหรือจะไม่รู้ว่าวันนี้ทั้งคู่มาเป็นพ่อสื่อเจรจาหว่านล้อม ทว่าเธอกลับไม่ได้โกรธ แต่กำลังใคร่ครวญสิ่งที่ทั้งสองคนพูดอย่างละเอียด

'เจ้าเด็กสองคนนี้ไม่รู้ว่าสนิทกับหย่าเอ๋อร์ขนาดไหน โดยเฉพาะเด็กที่ชื่อเฮ่ออวิ๋นคนนี้ ดูจะเป็นห่วงเป็นใยหย่าเอ๋อร์มากทีเดียว เมื่อกี้ในครัวก็เหมือนกัน... สองคนนี้จะ... คงไม่ใช่หรอกมั้ง ยังไงเสียพวกเขาก็เพิ่งจบประถมกันเอง ถ้าจะมีความรักในวัยเรียนมันก็เร็วเกินไปหน่อยกระมัง!'

'ช่างเถอะ ไม่คิดเรื่องนี้แล้ว แต่ว่าสิ่งที่พวกเขาสองคนพูดก็มีเหตุผลอยู่หลายส่วน ก่อนหน้านี้มัวแต่คิดว่าหย่าเอ๋อร์เป็นเด็กผู้หญิง เลยกังวลเรื่องการกินอยู่พักค้าง แต่พอมาคิดดูให้ดีแล้ว การเรียนของหย่าเอ๋อร์สำคัญที่สุด จะมามัวกังวลเรื่องนี้จนทำให้หย่าเอ๋อร์เสียโอกาสในสภาพแวดล้อมการเรียนที่ดีไปไม่ได้ เพียงแต่ว่า...'

เมื่อคิดถึงตรงนี้ แม่ของถานหย่าก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วพูดกับพวกเฮ่ออวิ๋นว่า "ที่พวกเธอพูดมาก็มีเหตุผลอยู่หรอกนะจ๊ะ แต่ว่าก่อนหน้านี้ฉันกับพ่อของถานหย่าให้ถานหย่ากรอกเลือกโรงเรียนมัธยมหวาหนานไปแล้ว ตอนนี้เกรงว่าจะ..."

"คุณน้าครับ เรื่องนี้คุณน้าไม่ต้องเป็นกังวลเลยครับ ถานหย่า เธอเอาใบตอบรับเข้าเรียนกับใบรายงานผลการเรียนออกมาให้แม่เธอตรวจดูหน่อยสิ!" เฮ่ออวิ๋นกลับยิ้มบาง ๆ พลางหันไปมองถานหย่าแล้วพูดขึ้น

ตกค่ำ ณ บ้านของถานหย่า

"พ่อมัน คุณว่านังหนูหย่าจะมีความรักกับเจ้าเด็กเฮ่ออวิ๋นคนนั้นหรือเปล่า?" แม่ของถานหย่านั่งอยู่ที่ริมเตียง มองพ่อของถานหย่าที่กำลังนอนเอกเขนกอยู่บนเตียงพลางเอ่ยขึ้น

"คงไม่หรอกมั้ง พวกเขาเพิ่งจะอายุเท่าไหร่กันเอง?" พ่อของถานหย่าขมวดคิ้วเล็กน้อย คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธ

แต่แม่ของถานหย่ายังคงไม่วางใจ เอ่ยต่อไปว่า "แต่วันนี้คุณก็ได้ยินนี่นา เด็กสองคนนั้นเอาแต่คะยั้นคะยอให้พวกเรายอมให้หย่าเอ๋อร์ไปเรียนที่โรงเรียนมัธยมประจำตำบล โดยเฉพาะเด็กที่ชื่อเฮ่ออวิ๋นคนนั้น..."

"คุณอย่าคิดมากไปหน่อยเลย พวกเขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันมาตั้งสี่ปี นังหนูหย่าก็เป็นหัวหน้าห้อง การจะชวนให้นังหนูหย่าไปเรียนต่อที่โรงเรียนมัธยมประจำตำบลด้วยกันก็ไม่ใช่เรื่องผิดแปลกอะไรนี่ อีกอย่างผมเชื่อว่านังหนูหย่าไม่ใช่เด็กที่ไม่มีความยับยั้งชั่งใจ ต่อให้มีความรักจริง ๆ ก็คงไม่ทำอะไรเกินเลยหรอก!"

"ยิ่งไปกว่านั้น ผมดูแล้วเจ้าเด็กเฮ่ออวิ๋นคนนั้นก็ไม่ใช่คนไม่รู้จักกาลเทศะ จากกิริยาท่าทางคำพูดคำจาในวันนี้ ดูเหมือนเป็นผู้ใหญ่คนหนึ่งเลย คิดอ่านอะไรเป็นขั้นเป็นตอนไปหมด!" พ่อของถานหย่าเอ่ยเสริมอีก

ขณะที่พ่อแม่ของถานหย่ากำลังถกเถียงกันเรื่องเธอกับเฮ่ออวิ๋นอยู่นั้น ถานหย่ากลับนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าแดงก่ำ ร้อนผ่าวไปทั้งตัว ข่มตานอนอย่างไรก็นอนไม่หลับ ในสมองเอาแต่ผุดภาพตอนที่เฮ่ออวิ๋นช่วยเธอทำแผลก่อนหน้านี้ไม่หยุด

"ฮื่อ... น่าอายจะตายชัก! เจ้าหมอนี่ แกล้งไม่รู้หรือว่าไม่รู้จริง ๆ กันแน่นะ ตอนนั้นแม่ฉันยืนมองอยู่แท้ ๆ! เขายังจะ... ยังจะกล้าทำแบบนั้นอีก...!"