ตอนที่ 71 อู่ซ่อมรถ

ในคืนนั้น ไม่ว่าจะเป็นแม่ของถานหย่าหรือตัวถานหย่าเอง ต่างก็นอนแทบไม่หลับกันทั้งคืน จนกระทั่งถึงตีห้า ทั้งสองคนถึงได้ผล็อยหลับไปอย่างยากลำบาก และยังไม่ทันถึงเจ็ดโมงเช้า ทั้งคู่ก็ต้องตื่นนอนขึ้นมาด้วยความงัวเงียสะลึมสะลือ

เมื่อเห็นลูกสาวกับภรรยาของตนมีสีหน้าอิดโรย พ่อของถานหย่าก็แปลกใจอย่างยิ่ง จึงเอ่ยปากถามขึ้นมา แน่นอนว่าถานหย่าย่อมไม่ได้พูดความจริง เพียงแต่บอกว่าตนเองเพิ่งเรียนจบ เลยรู้สึกนอนไม่ค่อยหลับเท่านั้น

สำหรับคำตอบของถานหย่า พ่อของถานหย่าไม่ได้ติดใจอะไร แต่หันไปมองแม่ของถานหย่าแล้วพูดว่า "แม่มัน ตอนนี้นังหนูหย่าต้องไปเรียนที่โรงเรียนมัธยมประจำตำบลแล้ว พวกเราควรจะซื้อจักรยานให้แกสักคันดีไหม!"

"ไม่ต้องหรอกมั้ง! ยังไงสัปดาห์หนึ่งแกก็กลับมาแค่ครั้งเดียว ให้แกนั่งรถกลับมาเอาก็พอ แบบนั้นปลอดภัยกว่าด้วย!" แม่ของถานหย่าคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบกลับไป

"แม่พูดถูกแล้วค่ะ หนูไม่จำเป็นต้องมีจักรยานอะไรหรอก! ทุกครั้งที่ไปกลับ หนูก็ไปกับพวกหลี่เค่อ ระหว่างทางจะได้มีคนคอยดูแลกันด้วย!"

"ไม่ได้! ไม่ได้เด็ดขาด! แม่ไม่อนุญาตให้แกไปโรงเรียนมัธยมประจำตำบลกับพวกเขา!" ยังไม่ทันที่ถานหย่าจะพูดจบ แม่ของถานหย่าก็ส่งเสียงคัดค้านขึ้นมาดังลั่น

"แม่คะ! ทำไมล่ะคะ? ทำไมหนูถึงไปกับพวกเขาไม่ได้!" ถานหย่าไม่เข้าใจเอาเสียเลย เธอไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ของตนถึงต้องคัดค้านขนาดนี้

และในเวลานั้นเอง พ่อของถานหย่าก็เอ่ยปากขึ้นว่า "แม่มัน ใจเย็นๆ หน่อยสิ ทำลูกตกใจหมดแล้ว! นังหนูหย่า ลูกอย่าไปฟังแม่เขาเลยนะ" ขณะพูด พ่อของถานหย่าก็บอกให้ถานหย่าออกไปข้างนอกก่อน จากนั้นจึงดึงแม่ของถานหย่าเข้าไปในห้องนอน

พักเรื่องบ้านของถานหย่าเอาไว้ก่อน ในเวลานี้ เฮ่ออวิ๋นกำลังยกน้ำชามาบริการแขกที่มาเยือนบ้านของตนเองอยู่ ที่แท้ก็เป็นเพราะทันทีที่เฮ่ออวิ๋นตื่นนอนในวันนี้ เขาก็เห็นลุงใหญ่เฮ่อเจียฮุยกับเฮ่อเฉินกู่ผู้เป็นพี่ชายลูกพี่ลูกน้องถือของข

เมื่อเห็นทั้งสองคนมาถึง เฮ่อเจียกั๋วก็รีบถอยรถเข้าไปจอดในลานบ้านทันที ก่อนจะต้อนรับพวกเขาเข้าบ้านอย่างกระตือรือร้น แล้วสั่งให้เฮ่ออวิ๋นรีบไปชงชา ส่วนเจิงเสี่ยวอวี่ผู้เป็นแม่ได้ยินเสียงก็เดินออกมาจากในครัวเช่นกัน

"พี่ใหญ่มาแล้วหรือนี่! เฉินกู่ ก่อนหน้านี้ไม่ใช่บอกว่าจะไปทำงานต่างถิ่นหรอกเหรอ ทำไมยังไม่ไปอีกล่ะ" เจิงเสี่ยวอวี่รับของในมือเฮ่อเฉินกู่มาถือไว้พลางเอ่ยถาม

"น้องสะใภ้ เธอไม่รู้หรอกว่าช่วงครึ่งปีนี้พวกเรายุ่งกันแทบแย่ นี่ไงล่ะ แม้แต่เฉินกู่ฉันก็ยังไม่ให้เขาออกไปทำงานข้างนอกเลย!" เฮ่อเจียฮุยจิบชาไปคำหนึ่งแล้วพูดขึ้น

"อ้าว! ก่อนหน้านี้เฉินกู่ยังบอกว่าธุรกิจกุ้งก้ามกรามไม่ค่อยดีอยู่เลยไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงยุ่งขนาดนั้นได้ล่ะ" เฮ่อเจียกั๋วนั่งอยู่ด้านข้างเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ ตอนที่เฮ่อเฉินกู่มายืมรถคราวก่อน เฮ่อเจียกั๋วก็เคยถามเขาไปแล้ว ทั้งยังบอกให้เขากลับไปพาเฮ่อเจียฮุยกับเฮ่อเจียชูมาปรึกษากันที่บ้าน ทว่าตอนนี้เฮ่อเจียฮุยกลับบอกว่ายุ่งมาก ทำให้เฮ่อเจียกั๋วรู้สึกไม่เข้าใจอย่างยิ่ง

"ฮะๆ เรื่องนี้ต้องขอบใจเจ้าเด็กเฉินกู่เขาน่ะ ถ้าไม่ได้เขาช่วยออกความคิด ช่วยเรียกลูกค้าสารพัด ธุรกิจกุ้งก้ามกรามของพวกเราก็คงไม่ฟื้นคืนชีพขึ้นมาหรอก แต่พอมาช่วงนี้นี่สิ การค้ากลับแย่ลงอีกแล้ว! เนี่ย เจ้าเฉินกู่เลยบอกให้ฉันมาขอคำชี้แนะจากพวกเธอที่บ้านนี่ไง!" เฮ่อเจียฮุยหัวเราะพลางชี้ไปทางเฮ่อเฉินกู่

"พี่ใหญ่เกรงใจเกินไปแล้ว! จริงๆ ผมเองก็ดูออกตั้งนานแล้วว่าธุรกิจกุ้งก้ามกรามมันอยู่ไม่ได้ยาว ผมกับแม่ของลูกถึงได้เลิกทำไปตั้งนานแล้ว! วันนี้พวกพี่มาก็ดีเลย จะได้ช่วยกันปรึกษาหารืออย่างละเอียด ผมพอจะมีข้อเสนอแนะให้อยู่สองสามอย่าง!"

คำพูดของเฮ่อเจียกั๋วทำให้เฮ่อเจียฮุยเห็นพ้องด้วยอย่างยิ่ง เขายิ่งรู้สึกว่าน้องชายคนนี้มีหัวการค้าเอามากๆ เมื่อก่อนทำธุรกิจกุ้งก้ามกรามก็ได้เงินมาไม่น้อย ตอนนี้ยังเปิดทั้งร้านขายโทรศัพท์มือถือกับร้านเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านอีก เขาได้ยินเฉินกู่บอกว่าปีหนึ่งทำเงินได้อย่างน้อยก็เป็นแสนหยวน

"ถ้าจะให้ฉันพูดนะ! ก็เปิดร้านโทรศัพท์มือถือหรือไม่ก็ร้านเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านเหมือนบ้านเราไปเลยสิ การค้าแบบนี้ตอนนี้ทำเงินได้ดีที่สุดแล้ว!" เจิงเสี่ยวอวี่แทรกขึ้นมาจากด้านข้าง

"ลุงใหญ่ครับ จริงๆ ผมว่าพวกลุงเปิดร้านซ่อมรถยนต์น่าจะดีที่สุดนะครับ!" เฮ่ออวิ๋นคิดตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสบโอกาสเอ่ยขึ้นมา

ทุกคนได้ยินคำพูดของเฮ่ออวิ๋นต่างก็ชะงักไป ลุงใหญ่เฮ่อเจียฮุยจึงถามขึ้นทันที "เจ้าหนูอวิ๋น ทำไมแกถึงคิดจะเปิดอู่ซ่อมรถได้ล่ะ เท่าที่ลุงรู้ ตอนนี้แม้แต่ในตัวอำเภอก็ยังมีรถยนต์ไม่กี่คันเลย นับประสาอะไรกับตำบลของพวกเรา!"

"ไม่ใช่ครับ ลุงใหญ่! ลุงลองคิดดูให้ดีสิครับ ตอนนี้คนซื้อรถเริ่มมีมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใช่เหรอครับ" แต่เฮ่ออวิ๋นส่ายหน้าแล้วพูดอย่างจริงจัง

"อืม...! พอลองคิดดูก็จริงแฮะ พ่อ ลองดูบ้านอาสี่สิ เมื่อเร็วๆ นี้ก็เพิ่งซื้อมาคันหนึ่ง แถมตอนนี้ในตำบลก็เริ่มมีรถตู้มากขึ้นเรื่อยๆ แล้วบางคนก็ซื้อรถเก๋งส่วนตัวด้วยซ้ำ ถ้าพวกเราเปิดอู่ซ่อมรถได้ บางทีอาจจะหาเงินได้จริงอย่างที่เฮ่ออวิ๋นว่าก็ได้นะพ่อ!"

"ให้พ่อคิดดูก่อน! คิดดูก่อนนะ!" เฮ่อเจียฮุยเห็นลูกชายของตนเห็นด้วยก็เริ่มหวั่นไหวบ้าง แต่ท้ายที่สุดเขาก็ยังบอกว่าอยากจะขอลองคิดดูอีกที

เพราะอย่างไรนี่ก็ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ การจะเปิดอู่ซ่อมรถ อย่างแรกเลยต้องมีเงินทุนก้อนโต ไหนจะอะไหล่รถยนต์ ค่าเช่าหน้าร้าน แล้วก็เครื่องไม้เครื่องมือซ่อมแซมต่างๆ นานา นอกจากนี้ยังต้องมีช่างซ่อมรถอีกด้วย ซึ่งนี่คือเรื่องที่ยากที่สุดในตอนนี้

"พี่ใหญ่ ความคิดของเจ้าหนูอวิ๋นนี่เข้าท่าดีนะ! เดิมทีฉันกับแม่ของลูกคิดเหมือนกันว่าจะให้พี่เปิดร้านมือถือหรือร้านเครื่องใช้ไฟฟ้าเหมือนพี่สาม แต่ดูตอนนี้แล้ว เปิดอู่ซ่อมรถก็ดีมากทีเดียว ยังไงพอนานวันเข้ารถยนต์ก็จะยิ่งมีมากขึ้น ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีลูกค้าหรอก!" เฮ่อเจียกั๋วก็ช่วยพูดเกลี้ยกล่อมอยู่ข้างๆ

"เจ้าหนูอวิ๋น ดูไม่ออกเลยนะเนี่ย! ข้อเสนอที่แกพูดมาใช้ได้เลยทีเดียว ดีกว่าที่แม่แกเสนอตั้งเยอะ!" แม่เจิงเสี่ยวอวี่ที่อยู่ข้างๆ มองเฮ่ออวิ๋นด้วยสายตาแปลกประหลาด ทำให้เฮ่ออวิ๋นพลันระแวดระวังตัวขึ้นมาอย่างยิ่ง พลางลอบคิดในใจ "แย่ละ เกือบลืมทำตัวเงียบๆ ซะแล้ว ถ้าแม่เกิดสงสัยขึ้นมาล่ะก็ซวยแน่!"

แม้ในใจจะแอบนึกเสียใจ แต่เขาก็ยังแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น เกาท้ายทอยแล้วหัวเราะพลางพูดว่า "นี่ผมก็แค่ฟลุกเดาถูกเฉยๆ ครับ! พูดมั่วๆ ไปเรื่อยแหละครับ!"

"พูดมั่วๆ เหรอ? ขี้โม้ไปเถอะ! ลองพูดมั่วๆ ให้แม่ดูอีกรอบซิ!" แม่เจิงเสี่ยวอวี่ไม่เชื่อคำพูดของเฮ่ออวิ๋นเลยสักนิด แต่เธอก็ไม่ได้สงสัยเฮ่ออวิ๋นอีก เพียงแค่คิดว่าเฮ่ออวิ๋นหัวไวมาก ปกติก็สนใจเรื่องรอบตัวกว้างขวาง เมื่อกี้คงแค่มีความคิดแวบเข้ามาในหัวพอดี เลยนึกถึงไอเดียดีๆ แบบนี้ขึ้นมาได้

"ฮ่าๆๆ...!" พอได้ยินคำพูดของแม่ ทุกคนก็หัวเราะออกมา เฮ่ออวิ๋นก็หัวเราะตามไปด้วย

"หนวกหูจังเลย! แม่จ๋า หนูจะนอน!" ทันใดนั้นเอง เฮ่อหงเสียก็เดินออกมาจากในห้อง สองมือน้อยๆ ขยี้ตาทั้งสองข้าง ท่าทางเหมือนยังตื่นไม่เต็มตา พอเห็นคนมากมายอยู่ในห้องนั่งเล่น เธอก็เดินกลับเข้าห้องไปอีกรอบ

"เด็กคนนี้นี่ เห็นลุงใหญ่กับพี่ชายลูกพี่ลูกน้องก็ไม่รู้จักทักทาย ช่างไม่มีมารยาทเลย เดี๋ยวคอยดูเถอะ แม่จะสั่งสอนสักรอบ!" แม่เจิงเสี่ยวอวี่มองไปที่ประตูห้อง แสร้งทำเป็นโมโหมากแล้วเอ่ยขึ้น

"ไม่เป็นไรหรอก นังหนูเสียคงยังตื่นไม่เต็มตาก็เลยอารมณ์ไม่ดี เป็นเรื่องเข้าใจได้! อีกอย่างพวกเราก็ส่งเสียงดังรบกวนเวลานอนของแกด้วยนี่นา!" เฮ่อเจียฮุยหัวเราะแห้งๆ แก้เก้อพลางพูดขึ้น

"พี่อวิ๋น รีบออกมาเร็ว! ฉันมีธุระจะคุยด้วย!" ขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น จู่ๆ หลี่เค่อก็ผลักประตูเดินเข้ามา พอเห็นคนอยู่กันเต็มบ้านเขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบทักทายทุกคน แล้วหันไปมองเฮ่ออวิ๋น