บทที่ 104 ลูกสาวที่ตื่นกลัว

ยุคนั้นยังไม่มีถนนคอนกรีตเชื่อมระหว่างหมู่บ้าน จากถนนใหญ่เมื่อครู่ ต้องเดินเท้าต่อเข้าไปตามทางดินไปยังหมู่บ้านตระกูลโจวอีกกว่ายี่สิบนาที

หลี่เสี่ยวไห่รู้ว่าใกล้จะถึงบ้านคุณยายแล้ว และจะได้ไปวิ่งเล่นบนภูเขาจับปลาในแม่น้ำกับลูกพี่ลูกน้องทั้งสอง ตลอดทางจึงไม่ได้งอแงทำตัวเป็นเด็กดื้อ จะมีก็แค่พอเดินจนเหนื่อย ก็ขอให้หลี่เซี่ยงตงหรือโจวอวี้ฉินอุ้มบ้างเป็นพักๆ

ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ ก็มองเห็นเด็กๆ 7-8 คนกำลังเล่นกันอยู่ที่ริมแม่น้ำตรงปากทางเข้าหมู่บ้านแต่ไกล น้ำตรงนี้ตื้น พื้นแม่น้ำไม่มีโคลนทราย มีแต่ก้อนกรวดและหินแม่น้ำ ชาวบ้านจึงวางใจปล่อยให้ลูกหลานมาเล่นที่นี่ได้

โจวอวี้ฉินเห็นลูกชายสองคนของพี่ชายตนเองกำลังเล่นน้ำอยู่ จึงตะโกนเรียก “เจิ้งเฉียน, เจิ้งคุน”

“ป้าใหญ่~!” “ลุงเขย~!”