บทที่ 105 ของแพ้ทางกัน คนเราก็เหมือนกัน

“โอ๋ๆ เห็นหน้ายายแล้วทำไมร้องไห้ล่ะลูก ยายทำหนูตกใจเหรอ? ไม่ร้องนะ ไม่ร้อง”

แม่เฒ่าโจวเห็นหลานสาวแหกปากร้องไห้จ้าก็นึกว่าเป็นเพราะตัวเอง นางรู้สึกผิดนิดหน่อยจึงรีบอุ้มหลี่เสี่ยวจู้ออกมาจากห่อผ้า แล้วตบก้นกล่อมเบาๆ

หลี่เสี่ยวจู้ดิ้นพลางร้องไห้เรียกหาพ่อ “พ่อ... อุ้ม...”

“พี่เขย ถอยไปหน่อย ฉันอุ้มเอง” โจวอวี้ฉีวิ่งเข้ามาเบียดหลี่เซี่ยงตงออกไป แล้วยื่นมือมารับหลี่เสี่ยวจู้ไปอุ้ม “คิดถึงน้าไหม?”

หลี่เสี่ยวจู้ไม่สนใจโจวอวี้ฉี แกเอามือปาดน้ำตาบนหน้า แล้วมองไปทางหลี่เซี่ยงตงร้องเรียก “พ่อ...”