บทที่ 106 ตนแลเป็นที่พึ่งแห่งตน!

ทุกคนพูดคุยเรื่องสัพเพเหระระหว่างเดินกลับบ้าน

หมู่บ้านตระกูลโจวรายล้อมด้วยน้ำ ทิศเหนือและทิศตะวันออกเป็นภูเขา ซึ่งในยุค 90 จะถูกจัดตั้งให้เป็นวนอุทยานแห่งชาติ ทางทิศตะวันตกของหมู่บ้านไม่ไกลนัก มีอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ นั่นคืออ่างเก็บน้ำสิบสามสุสาน ที่สร้างขึ้นเมื่อปี 58 ตอนนั้นหลี่เซี่ยงตงยังไม่ได้ถูกส่งไปชนบท เขาเพิ่งได้ยินพ่อตาเล่าให้ฟังหลังแต่งงานว่า ตอนสร้างอ่างเก็บน้ำมีการระดมคนถึงสี่แสนคน ทั้งสำรวจ ออกแบบ และก่อสร้างทำไปพร้อมๆ กัน ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งปี อ่างเก็บน้ำก็สร้างเสร็จ ครอบครัวพ่อตาของเขาก็มีส่วนร่วมในการสร้างอ่างเก็บน้ำครั้งนั้นด้วย โจวอวี้ฉินภรรยาของเขายังเคยไปต้มน้ำแจกคนที่ไซต์งานเลย

ครอบครัวใหญ่คุยกันไปหัวเราะกันไปจนถึงบ้าน ทันทีที่ก้าวเข้าลานบ้าน เพื่อนบ้านจากเรือนหน้าเรือนหลังก็ทยอยกันมาเยี่ยมเยียน พวกเขาไม่ได้เข้ามาในตัวบ้าน แค่ยืนคุยกับพ่อเฒ่าแม่เฒ่าโจวอย่างออกรสอยู่ในลานบ้าน หลี่เซี่ยงตงในฐานะลูกเขยใหม่ จะเดินหนีเข้าบ้านทิ้งเพื่อนบ้านผู้กระตือรือร้นไว้ในลานบ้านก็กระไรอยู่ เขาหิ้วเนื้อและน้ำมันด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างหิ้วน้ำตาลและเหล้า หนีบซองบุหรี่ต้าเฉียนเหมินไว้ใต้รักแร้ ยืนตระหง่านอยู่กลางลานบ้าน ให้ทุกคนได้ชื่นชมและวิพากษ์วิจารณ์

“แม่ครับ สายแล้ว ให้เมียผมไปจุดไฟทำกับข้าวดีไหมครับ” หลี่เซี่ยงตงเห็นว่าทุกคนคุยกันพอสมควรแล้ว จึงวางของในมือลง ล้วงนาฬิกาข้อมือออกจากกระเป๋าเสื้อมาดูเวลา จากนั้น ท่ามกลางสายตาของทุกคน เขาเป่าลมใส่นาฬิกา ใช้เสื้อเช็ดหน้าปัดอย่างตั้งใจ แล้วเก็บกลับเข้ากระเป๋า เมื่อกี้คนเยอะเขาดันลืม โชคดีที่ชาวบ้านกระตือรือร้น กลับมาถึงบ้านแล้วยังมีคนตามมาหา พอนาฬิกาข้อมือโผล่ออกมา บรรยากาศก็ยิ่งคึกคักขึ้นไปอีก

เมื่อครู่อยู่ที่หัวคันนาคนเยอะเกินไป พ่อเฒ่าแม่เฒ่าโจวเลยไม่ค่อยรู้สึกอะไร นอกจากหูอื้อตาลายไปหมด แต่ตอนนี้เพื่อนบ้านซ้ายขวามาถึงเรือนชาน ได้ยินคำเยินยอที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน สองผู้เฒ่าหน้าแดงก่ำด้วยความปลื้มปริ่ม หัวใจพองโตอย่างบอกไม่ถูก แจกน้ำตาลคนละไม่กี่เม็ด บุหรี่คนละไม่กี่มวน พอส่งแขกเสร็จ แม่เฒ่าโจวก็เดินตัวปลิว กวักมือเรียกลูกสาวลูกเขยเข้าบ้านด้วยความภาคภูมิใจ