บทที่ 107 หลี่เซี่ยงตงผู้รำลึกความหลัง

เพื่อทำลายความเงียบ หลี่เซี่ยงตงจึงเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน “พ่อครับ ช่วงนี้งานที่บ้านไม่เยอะใช่ไหมครับ?”

“ไม่เยอะ”

หลี่เซี่ยงตงเห็นพ่อตาล้วงยาเส้นหยิบมือหนึ่งออกมาจากกระเป๋า แล้วล้วงกระดาษแผ่นเล็กๆ ออกมาจากอีกกระเป๋าเพื่อมวนบุหรี่สูบเอง เขาจึงรีบควักบุหรี่ต้าเฉียนเหมินออกมา “พ่อครับ สูบอันนี้ดีกว่า” หลี่เซี่ยงตงชี้ไปที่บุหรี่ต้าเฉียนเหมินทั้งคอตตอนบนโต๊ะ “คอตตอนนี้นพ่อสูบได้เต็มที่เลยครับ แล้วเหล้าสองขวดนี่ด้วย วันหลังเลิกงานแล้วพ่อก็เอามาดวดกับพี่ใหญ่สักแก้ว ไม่ต้องกลัวเปลืองครับ เดี๋ยวคราวหน้าผมเอามาให้ใหม่”

“ไม่เป็นไร” หลี่เซี่ยงตงเห็นพ่อตาไม่อยากต่อบทสนทนา แถมยังไม่ยอมสูบบุหรี่ของเขา เขาเลยจุดสูบเองแก้เก้อ “พ่อกับแม่อายุมากแล้ว เวลาทำงานก็เพลาๆ ลงบ้างนะครับ เจ็บไข้ตรงไหนต้องรีบบอก อย่าปล่อยให้โรคเล็กๆ ลุกลามเป็นโรคใหญ่”

“ไม่เป็นไร”