บทที่ 1043 อร่อยจนเคลิ้ม

"เกี๊ยวแกล้มเหล้า ยิ่งดื่มยิ่งมี เจ้าสาม รินเหล้ามา"

พ่อหลี่หาข้ออ้างอยากจะดื่มสักอึก เพียงเพราะตรงหน้ามีเกี๊ยวหอมฉุยชามโตอยู่เต็มชาม ถ้าไม่ดื่มสักหน่อยก็คงจะดูไม่เข้าที ตั้งแต่ได้ยินหลี่เสี่ยวไห่ร้องเพลง 'พ่อจ๋า' ให้ฟังรอบหนึ่ง พ่อหลี่ก็รู้สึกสะเทือนใจและเปลี่ยนแปลงไปไม่น้อย เมื่อก่อนตอนที่หลี่เซี่ยงตงลูกชายคนเล็กคนนี้เรียกให้มากินข้าว แกมักจะเดินทอดน่องทำตัวเป็นเจ้านายมาถึงบ้าน พอเข้าห้องก็ไปนั่งแหมะที่โต๊ะ พอกินอิ่มหนำสำราญก็มีของติดไม้ติดมือหนีบไว้ใต้รักแร้กลับบ้านเดิม ทำตัวราวกับเศรษฐีหน้าเลือดที่มาขูดรีดเอาของฟรี แต่วันนี้ไม่เหมือนเดิม พ่อหลี่ถือเหล้ามาจากบ้านเดิมด้วย ถึงแม้จะเป็นแค่เหล้าหนิวหลานซานครึ่งขวด แต่พัฒนาการนี้ก็ไม่อาจมองข้ามได้

"รินให้ฉันด้วยนิดนึงนะ เอาแค่นิดเดียวก็พอ" ยิ่งอายุมากก็ยิ่งชอบฟังคำมงคล ปู่หลี่เอ่ยปากสั่งให้หลี่เซี่ยงตงรินเหล้าให้ตัวเองบ้าง ก็เพื่อเอาฤกษ์เอาชัย

"เจ้าสาม เอาเหล้ามาให้แม่ที" แม่หลี่ยื่นมือขอเหล้า แกค่อนข้างเชื่อเรื่องโชคลาง เวลาทำอะไรหรือพูดอะไรก็ชอบเอาเคล็ด คำว่า 'ยิ่งดื่มยิ่งมี' สี่คำนี้สำหรับแกแล้วถือเป็นความถูกต้องที่ปฏิเสธไม่ได้ ประกอบกับครอบครัวของพี่ใหญ่หลี่และพี่รองหลี่พากันไปเยี่ยมญาติ พวกหลี่เสี่ยวเจียงก็ไม่อยู่บ้าน คนเป็นย่าอย่างแกก็เลยหมดห่วงเรื่องหลานๆ ดื่มสักอึกตอนกินข้าว พอกินเสร็จก็จะได้กลับไปงีบหลับพักผ่อนช่วงบ่ายที่บ้านเดิมอย่างเงียบสงบ

ยื่นขวดเหล้าให้เสร็จ หลี่เซี่ยงตงก็ไม่รอให้แม่หลี่ต้องเอ่ยปากซ้ำ เขาลุกจากโต๊ะเดินไปที่โต๊ะยาวเพื่อหยิบจอกเหล้าขนาดเล็กความจุสามเฉียนมาสามใบอย่างรู้หน้าที่