บทที่ 1046 ดูสิๆ

หลี่เซี่ยงตงเห็นหลานชายตัวน้อยเงียบกริบไปเพราะคำพูดประโยคเดียวของตัวเอง ก็เอ่ยถามยิ้มๆ "อาดูออกนะว่าหลานเสียดายล่ะสิฮะ?"

"เปล่านะครับ" หลี่เสี่ยวโปรีบส่ายหัวปฏิเสธทันควัน

ที่เขาเงียบไปก็เพราะคิดไม่ถึงว่าหลี่เซี่ยงตงจะมาไม้นี้ จู่ๆ ส้มที่ควรจะเป็นของเขาก็อันตรธานหายไปซะงั้น เขาเลยตั้งตัวไม่ทันไปชั่วขณะ

แน่นอนว่าในใจหลี่เสี่ยวโปแอบเสียดายจริงๆ นั่นแหละ ก็ผลไม้อย่างส้มเนี่ย ปีนึงจะได้กินสักกี่ลูกกันเชียว ในยุคนี้อย่าว่าแต่เด็กหกขวบกว่าอย่างเขาเลย ต่อให้เป็นผู้ใหญ่ที่ชอบกินของจุบจิบ ถ้าต้องเอาของกินของตัวเองไปให้คนอื่น ในใจก็ต้องแอบตะขิดตะขวงใจกันทั้งนั้น

ยังดีที่คนที่ได้ส้มไปคือจางเมียวเมียว เด็กสี่คนนี้เล่นด้วยกันทุกวัน ความผูกพันก็พอมีอยู่บ้าง ถ้าคนที่ได้ส้มไปไม่ใช่จางเมียวเมียว ต่อให้เป็นจางหู่พี่ชายของเธอ หลี่เสี่ยวโปก็คงจะไม่พอใจอย่างมากแน่ๆ