บทที่ 109 กินไปก็ไม่ได้ทำให้อายุยืนเป็นหมื่นปีสักหน่อย

พ่อเฒ่าโจวเดินเอามือไพล่หลังนำหน้าไปก่อน ส่วนหลี่เซี่ยงตงคอยดันหลังเจ้าขี้มูกที่กำลังเขินอายให้เดินเข้าลานบ้าน เขาเอาตะกร้าสะพายหลังกับเคียววางไว้ลวกๆ สักที่ แล้วลากเจ้าขี้มูกเดินเข้าไปในครัว

ทันทีที่เจ้าขี้มูกเห็นโจวอวี้ฉิน เขาก็เผยรอยยิ้มออกมา “อาสะใภ้ ผมมาแล้วครับ” โจวอวี้ฉินที่กำลังนวดแป้งอยู่ก็แปลกใจมาก “เจ้าขี้มูก เธอมาทำอะไรที่หมู่บ้านตระกูลโจวล่ะเนี่ย?” เจ้าขี้มูกยิ้มตอบ “ผมมาเกี่ยวหญ้าหมูที่หมู่บ้านอาครับ”

“ผมกับพ่อเจอเขาระหว่างทาง เลยชวนมาทานข้าวเที่ยงที่บ้านเรา” หลี่เซี่ยงตงอธิบายสั้นๆ แล้วหันไปแนะนำเด็กน้อยให้แม่เฒ่าโจวรู้จัก

“มาถึงเรือนชานแล้วก็ถือเป็นแขก ตงจื่อ (เจ้าตง) รีบพาแกไปกินลูกอมในห้องไป” แม่เฒ่าโจวต้อนรับเจ้าขี้มูกที่มาขอฝากท้องอย่างยินดี “มื้อเที่ยงนี้เรากินต้มจับฉ่ายหม้อใหญ่กับหมั่นโถวแป้งผสม เดี๋ยวในกับข้าวจะมีเนื้อด้วยนะ”

เจ้าขี้มูกพยักหน้าแล้ววิ่งออกจากครัวตรงดิ่งไปที่ตะกร้าของตัวเอง ล้วงเอาหมั่นโถวข้าวโพด (วอวอโถว) ออกมาหนึ่งลูกแล้ววิ่งกลับมา “ย่าโจวครับ ผมมีหมั่นโถวมาด้วยครับ”