บทที่ 110 ต้มจับฉ่ายหม้อใหญ่หอมฉุย

สมัยนั้นถ้วยชามตะเกียบตามบ้านในชนบทมักจะมีจำนวนจำกัด ไม่มีบ้านไหนมีเหลือเฟือ ยิ่งเด็กๆ เวลากินข้าว ถ้าเผลอทำชามแตกขึ้นมา จะไม่ใช่แค่พูดคำมงคลว่า “ซุ่ยซุ่ยผิงอัน” (แตกแล้วขอให้แคล้วคลาดปลอดภัย) แล้วจบกันง่ายๆ อย่างน้อยๆ ก็ต้องโดนผู้ใหญ่ในบ้านจับกดม้านั่งหรือเตียงเตาอุ่นแล้วฟาดก้นกันสักยก! ดังนั้นเวลาไปกินข้าวบ้านคนอื่น เกือบทุกคนจะพกถ้วยชามตะเกียบของตัวเองไปด้วย บางคนถึงขนาดพกเก้าอี้ไปเองเลยด้วยซ้ำ

แม่เฒ่าโจวคุยสัพเพเหระกับญาติพี่น้องในลานบ้านสักพัก ก็บอกให้หลี่เซี่ยงตงตักต้มจับฉ่ายหม้อใหญ่ที่ทำเสร็จแล้วให้ทุกคนคนละหนึ่งชามก่อน เพื่อให้พวกเขาเอาไปส่งที่บ้าน ให้ลูกเมียได้ลิ้มรสชาติอาหารมีน้ำมันบ้าง รอจนญาติทุกคนในลานบ้านประคองชามอย่างระมัดระวังเดินออกจากบ้านไปจนหมด นางถึงเดินเข้าบ้านไปนั่งคุยเป็นเพื่อนครอบครัวโจวเต๋อวั่ง

ในห้องครัว โจวอวี้ฉินเห็นสามีเทน้ำมันลงในกระทะเหล็กใบเล็กอีกใบหนึ่ง ก็อดถามไม่ได้ “คุณจะเทน้ำมันเยอะแยะอีกทำไม?” หลี่เซี่ยงตงเห็นท่าทางร้อนรนของภรรยาก็ยิ้ม “คั่วถั่วลิสงกินแกล้มเหล้าไง”

“บ้านไหนเขาคั่วถั่วลิสงใส่น้ำมันกัน!?” โจวอวี้ฉินแทบคลั่ง ปกติถั่วลิสงมันมีน้ำมันในตัวอยู่แล้ว แค่คั่วในกระทะร้อนไฟอ่อนๆ ค่อยๆ คั่วให้สุกก็พอ ไม่จำเป็นต้องใส่น้ำมันเลย ยังดีที่แม่นางไม่อยู่ในครัว ไม่งั้นนางคงโดนแม่หยิกเนื้อเขียวอีกรอบแน่

“เขาเรียกว่าถั่วลิสงทอด” หลี่เซี่ยงตงมองหน้าภรรยาแล้วทำสีหน้าจริงจัง “ทัศนคติของคุณแบบนี้ไม่ถูกต้องนะ” โจวอวี้ฉินสวนกลับ “ทัศนคติฉันไม่ถูกต้องตรงไหน?”