บทที่ 1132 กำไลและจี้หยก

[หมายเหตุจากผู้แต่ง: ลืมคำกล่าวที่ว่า "ผู้ชายสวมเจ้าแม่กวนอิม ผู้หญิงสวมพระพุทธรูป" ไปเสียสนิท จี้เจ้าแม่กวนอิมในตอนก่อนหน้านี้ได้ถูกแก้ไขเป็นจี้พระพุทธรูปแล้ว หยกสีชมพูยังไงผู้หญิงสวมก็ดูสวยกว่า]

หลี่เซี่ยงตงใช้กระดาษชำระห่อเครื่องประดับอย่างระมัดระวัง ยัดใส่กระเป๋าผ้าสะพายไหล่ ปฏิเสธคำชวนของหลิวจื้อเฟิงที่เรียกให้ไปกินข้าวที่บ้านอย่างนุ่มนวล สองเท้าปั่นจักรยานกลับบ้านอย่างสุดกำลังราวกับเหยียบกงล้อไฟ

จักรยานเพิ่งจะจอดหน้าประตูใหญ่ หลี่เซี่ยงตงยกจักรยานขึ้นบันได ท้ายจักรยานก็ถูกคนดึงเอาไว้

"พี่ตง ถึงเวลากินข้าวแล้ว พี่ไม่อยู่บ้านไปไหนมาฮะ"

หันกลับไปมองโหวซานที่โผล่มาอย่างกะทันหัน หลี่เซี่ยงตงวางจักรยานลง