บทที่ 120 เรื่องบานปลาย

“เชี่ย!” พ่อหลี่รู้สึกเหมือนโดนอะไรบางอย่างกระแทกเข้าที่ท้อง ก้มลงมองเห็นระเบิดมืออยู่ในอ้อมอก ขาแกอ่อนยวบแทบจะทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้น สัญชาตญาณสั่งให้มือคว้าลูกระเบิดแล้วขว้างสวนออกไปทันที

“หมอบลงเร็ว!” หลี่เสี่ยวเจียงที่ยืนอยู่ข้างปู่ยังไม่ทันตั้งตัว ก็โดนปู่กดทับลงไปกองกับพื้นเต็มแรง “โอ๊ย~ ปู่ครับ ทับผมจะตายอยู่แล้ว~”

พี่ชายใหญ่หลี่และพี่ชายรองหลี่ก็เห็นลูกระเบิดเหมือนกัน ทั้งสองรีบเอามือกุมหัวหมอบลงกับพื้นตามสัญชาตญาณ พี่ชายใหญ่หลี่ตะแคงหัวถามพ่อ “พ่อ ปาไปทางไหน? ทำไมมันไม่ระเบิด?” พี่ชายรองหลี่ตอบเสียงสั่น “เหมือนพ่อจะขว้างข้ามหลังคาเรือนแถวออกไปทางตรอกข้างบ้านนะ”

เวลานี้เป็นช่วงพักเที่ยง ผู้คนกำลังเลิกงานกลับมากินข้าว ‘หวยจื่อ’ ที่ทำงานยุ่งมาทั้งเช้าจนหิวโซ กำลังเดินจ้ำอ้าวกลับบ้าน จู่ๆ ก็มีระเบิดมือร่วงลงมาจากฟ้า “เชี่ย! เชี่ยเอ๊ย! แม่มเอ๊ย~” หวยจื่อมองดูลูกระเบิดที่กลิ้งมาหยุดอยู่แทบเท้า เขารู้จักระเบิดมือดี รู้ว่าไอ้เจ้านี่คืออะไร ขนทั่วร่างลุกซู่ทันที เข่าอ่อนยวบลงไปกองกับพื้น ภาพอดีตในชีวิตไหลผ่านสมองเหมือนภาพยนตร์ เขาคิดถึงพ่อที่ตายไปแล้ว พ่อพูดถูกจริงๆ ทำชั่วไม่ได้นะลูก ไม่งั้นเวรกรรมจะตามทัน แต่เขาไม่เคยทำเรื่องเลวร้ายอะไรนี่นา! เต็มที่ก็แค่ชอบนินทาชาวบ้าน ปากหมาไปวันๆ ไม่นึกว่าสวรรค์จะลงโทษด้วยระเบิดมือแบบนี้ เขาสำนึกผิดแล้ว!

หวยจื่อที่ตกใจสุดขีด นึกถึงการฝึกทหารที่หน่วยงานเคยจัดอบรมขึ้นมาได้ทันควัน พลิกตัวหมอบราบลงกับพื้น แล้วคลานหนีห่างจากลูกระเบิดที่ตกลงมา ขาสองข้างสั่นพั่บๆ ไม่หยุด