บทที่ 119 นี่มันอะไรกันเนี่ย?

หลี่เซี่ยงตงสูดหายใจเข้าลึกอย่างจำใจก่อนจะลุกขึ้นยืน ผู้โดยสารครึ่งรถหมอบราบลงไปแล้ว ส่วนที่เหลือก็เอามือกุมหัวเตรียมจะร้องโอดโอย แต่โดนคนข้างๆ ดึงให้หมอบลงไปเสียก่อน เห็นภาพตรงหน้าแล้ว เขาถึงกับหน้ากระตุกยิกๆ

“ทุกคนไม่ต้องกลัวครับ เด็กมันไม่รู้ประสา ในระเบิดมือไม่มีดินปืนหรอกครับ ลุงของเด็กเป็นหัวหน้ากองกำลังอาสาของหมู่บ้าน นี่เป็นแค่ของที่ใช้ตอนฝึกซ้อมเท่านั้น”

“เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นเป็นความผิดของผมในฐานะผู้ปกครองเอง ต้องขอโทษทุกคนด้วยครับ”

หลี่เซี่ยงตงรู้สึกอับอายขายขี้หน้าสุดๆ ไอ้ลูกทรพีนี่ทำเอาเขาต้องก้มหัวขอโทษคนทั้งรถ พอได้ยินเขาพูดแบบนั้น คนขับรถก็ลุกขึ้นเดินเข้ามาหาเป็นคนแรก คนขับเดินมาถามหลี่เซี่ยงตง “ไหนระเบิด? เอามาดูซิ” เขาเองก็ตกใจแทบแย่ แม่มันเอ๊ย... ลูกสาวลูกชายที่บ้านยังเล็ก เกือบจะไม่ได้เห็นหน้าพ่อแล้วไหมล่ะ

หลี่เซี่ยงตงปากก็พร่ำขอโทษ มือก็ควานหาระเบิดมือในห่อผ้าส่งให้คนขับดู คนขับรถยุคนั้นผ่านการฝึกทหารมาทุกคน พอระเบิดมือถึงมือปุ๊บก็รู้ทันทีว่าหลี่เซี่ยงตงพูดจริง นี่มันของปลอมที่ระเบิดไม่ได้ คนขับรถโยนระเบิดมือคืนใส่อกหลี่เซี่ยงตงอย่างหงุดหงิด “ทุกคนไม่ต้องห่วงแล้ว ระเบิดปลอม เด็กมันเล่นพิเรนทร์ รีบลุกขึ้นเถอะ”