บทที่ 118 ลูกทรพี

มื้อเช้าที่บ้านพ่อตาของหลี่เซี่ยงตงช่างไม่ราบรื่นเอาเสียเลย ขณะที่เขาก้มหน้าก้มตากินข้าว ก็รู้สึกเหมือนมีสายตาสองคู่คอยสแกนผ่านตัวเขาเป็นระยะๆ จักจั่นทอดน้ำมันครึ่งชามที่วางอยู่บนโต๊ะ เขาแทบไม่ได้ยื่นตะเกียบไปแตะเลย อาจเป็นเพราะวันนี้ต้องกลับบ้านแล้ว ทั้งแม่เฒ่าโจวและโจวอวี้ฉินจึงไม่ได้พูดอะไรออกมา

กินข้าวเช้าเสร็จ แม่เฒ่าโจวพาพี่สะใภ้ใหญ่และลูกสาวคนเล็กไปเก็บผักสดๆ จากแปลงผักส่วนตัว มีทั้งมะเขือเทศและมันฝรั่ง มะเขือเทศถูกห่อด้วยผ้าห่อของที่พวกหลี่เซี่ยงตงเตรียมมา ส่วนผักอื่นๆ ยัดใส่กระสอบที่มีรอยปะชุนหลายแห่ง “ผักแค่นี้พอไหม?” แม่เฒ่าโจวปากก็ถามไปงั้น แต่มือผูกปมผ้าห่อของแน่นหนา ไม่ได้เปิดช่องให้หลี่เซี่ยงตงกับโจวอวี้ฉินปฏิเสธเลยสักนิด

“ถ้าไม่พอเดี๋ยวแม่ไปเก็บที่สวนมาเพิ่ม ระหว่างทางกลับมันกระเทือน ต้องระวังมะเขือเทศให้ดีนะ พอถึงบ้านก็เช็คดูทีละลูก อันไหนช้ำก็รีบกินก่อน”

“ตงจื่อ บ้านเราไม่มีของดีอะไร มีแต่ผักปลูกเองพวกนี้ที่พอจะอวดได้ แต่มันสดมากนะ เอาไปฝากพ่อแม่ปู่ย่าเอ็ง เขาคงไม่รังเกียจหรอกนะ?”

หลี่เซี่ยงตงกำลังจะอ้าปากตอบ พ่อเฒ่าโจวก็ชิงพูดขึ้นก่อน “พูดอะไรอย่างนั้น บ้านดองเรานิสัยดีจะตาย เขาไม่รังเกียจหรอก แม่อย่าคิดมาก” หลี่เซี่ยงตงรอจนพ่อตาพูดจบ ก็รีบเสริม “พ่อพูดถูกครับ ผักพวกนี้ของดีทั้งนั้น พ่อแม่กับปู่ย่าผมเห็นต้องดีใจแน่ๆ” อันนี้ไม่ได้โกหก เขาเอาผักสดๆ กลับไปเยอะขนาดนี้ ที่บ้านต้องดีใจแน่นอน ในยุคที่ต้องใช้ตั๋วแลกซื้อของ การจะกินผักในเมืองต้องใช้ตั๋วซื้อ ที่เห็นบ่อยสุดก็คือผักกาดขาวที่เก็บไว้กินหน้าหนาว บางที่แจกคูปองผักกาดขาว บางที่ต้องใช้สมุดทะเบียนอาหารรองไปซื้อ