บทที่ 117 อาตงคนขยัน

ก๊อก ก๊อก “ลุงเขย ตื่นหรือยังครับ?”

ฟ้าเพิ่งสาง พี่น้องโจวเจิ้งเฉียนและโจวเจิ้งคุนก็มาเคาะหน้าต่างปลุกหลี่เซี่ยงตง สองพี่น้องกระซิบกระซาบราวกับหัวขโมย เพราะนี่คือคำสั่งกำชับพิเศษจากลุงเขย: ปฏิบัติการเงียบ ห้ามส่งเสียงดัง

“ตื่นแล้ว พวกเอ็งไปจุดไฟรอก่อน” หลี่เซี่ยงตงลืมตาขึ้น ตอบรับเสียงเบา สั่งการหลานชายให้ไปเตรียมเตาไฟ แล้วหยิบชุดทำงานที่ตากแห้งเมื่อวานมาใส่ ก่อนจะลงจากเตียงเตาอุ่นไปปลุกลูกชาย

หลี่เสี่ยวไห่ขยี้ตา ตะโกนเรียกพ่อด้วยเสียงงัวเงีย “พ่อ...” หลี่เซี่ยงตงรีบเอามือปิดปากลูกชาย กระซิบว่า “เบาๆ สิ รีบตื่นเร็ว ไม่กินแล้วเหรอจักจั่นทอด?”

พอได้ยินคำว่าจักจั่นทอด หลี่เสี่ยวไห่ก็ตาสว่างทันที แต่เพราะถูกพ่อปิดปากอยู่ เลยได้แต่พยักหน้าหงึกๆ “ถ้าอยากกินก็ใส่เสื้อผ้าแล้วตามพ่อมา”