บทที่ 116 อาหลี่จะสอนหลักการให้เอ็งข้อหนึ่ง

วุฒิการศึกษาระดับมัธยมต้น กับความรู้ที่ตื้นเขินของหลี่เซี่ยงตง ไม่เพียงพอที่จะให้เขาสรรหาคำพูดมาบรรยายความรู้สึกอันซับซ้อนในก้นบึ้งหัวใจตอนนี้ได้เลย ทำได้แค่ส่งสัญญาณมือให้เจ้าขี้มูกรีบๆ ทำเข้า!

เจ้าขี้มูกโดนอาหลี่จับได้คาหนังคาเขา ตอนนี้เลยทำตัวไม่ถูก พอเห็นอาหลี่ไม่พูดอะไร ได้แต่ยืนมองอยู่ข้างๆ เขาจึงรีบเร่งมือคัดแยกหญ้าหมูที่เหลืออย่างรวดเร็ว แน่นอนว่าเขายังคงตั้งใจคัดอย่างละเอียด เพราะบ้านเขายากจนจริงๆ ถ้าเกิดหมูกินเข้าไปแล้วเป็นอะไรขึ้นมา บ้านเขาไม่มีปัญญาชดใช้แน่ๆ

“อาหลี่ ผมคัดเสร็จแล้วครับ”

“อืม เสร็จแล้วก็รีบกลับบ้านเถอะ” หลี่เซี่ยงตงวางห่อกระดาษในมือลงบนตะกร้าไม้ไผ่ที่เจ้าขี้มูกสะพายขึ้นหลังแล้ว

เจ้าขี้มูกถาม “อาหลี่ อาใส่อะไรในตะกร้าผมครับ?” หลี่เซี่ยงตงตอบเสียงห้วน “วางใจเถอะ ไม่ใช่ของให้หมูกิน เป็นขนมเปี๊ยะกับลูกอมที่อาสะใภ้เอ็งตั้งใจให้”