บทที่ 124 นายนี่มันน่าขยะแขยงจริงๆ!

หลี่เซี่ยงตงเห็นลูกสาวร้องไห้หนักมาก เลยอุ้มแกออกไปหาพี่สาวทั้งสองคนเล่นด้วย หลี่เสี่ยวจู้เป็นเด็กเจ้าคิดเจ้าแค้น หลังจากโดนโจวอวี้ฉินตีก้นไปเมื่อบ่าย ตลอดทั้งบ่ายยันค่ำก็ไม่ยอมเข้าหาแม่เลย เอาแต่เกาะติดหลี่เซี่ยงตงแจ จะป้อนข้าว จะพาเข้าส้วม ก็ร้องเรียกแต่พ่อ พอเห็นโจวอวี้ฉินเดินเข้ามาใกล้ก็สะบัดหน้าหนี โจวอวี้ฉินเลยได้พักผ่อนอย่างหาได้ยาก มีเวลาไปเก็บกวาดห้องและช่วยแม่สามีทำมื้อเย็น

จนกระทั่งมืดค่ำถึงเวลานอน ครอบครัวสี่คนนอนเรียงกันบนเตียงเตา หลี่เสี่ยวจู้ก็ยังเบียดเข้าไปหาหลี่เซี่ยงตง หันก้นให้โจวอวี้ฉิน ปกติหลี่เสี่ยวจู้จะนอนคั่นกลางระหว่างหลี่เสี่ยวไห่กับโจวอวี้ฉิน แต่ตอนนี้แกย้ายไปนอนข้างพ่อ หลี่เสี่ยวไห่เลยไม่ยอม “ผมจะนอนกอดน้อง” โจวอวี้ฉินเห็นลูกชายถีบผ้าห่มงอแง ก็เริ่มหงุดหงิด “รีบนอนได้แล้ว”

“ไม่เอา ถ้าผมไม่ได้อยู่ข้างน้อง น้องจะคิดถึงผม” หลี่เสี่ยวไห่ดิ้นพราดๆ หลี่เสี่ยวจู้ก็ร้องเรียก ‘พี่จาย...’ (พี่ชาย) ผสมโรง ห้องนอนเลยวุ่นวายไปหมด

โจวอวี้ฉินนอนติดลูกสาวเพราะกลัวแกฉี่รดที่นอนตอนกลางคืน แต่ตอนนี้โดนลูกสองคนกวนจนปวดหัว เลยยอมสลับที่กับหลี่เสี่ยวไห่ ให้เด็กสองคนนอนตรงกลาง “รีบนอนซะ” โจวอวี้ฉินห่มผ้าให้เด็กๆ

กว่าจะกล่อมสองเจ้ากรรมนายเวรหลับได้ โจวอวี้ฉินก็นั่งพัดวีด้วยพัดใบกะพ้อ หันไปยิ้มกับสามี “ยัยตัวแสบนี่เจ้าคิดเจ้าแค้นจริงๆ”