บทที่ 131 ยุทธการหมู่บ้าน

หลี่เซี่ยงตงยื่นบุหรี่ให้ชาวบ้านคนหนึ่ง ก็ถามทางไปบ้านหวังเอ้อร์ขุยได้ทันที ตอนแรกเขานึกว่าหวังเอ้อร์ขุยเป็นคนดังในตำบลอยู่แล้ว แต่พอซักถามละเอียดถึงได้รู้ว่า หวังเอ้อร์ขุยเพิ่งจะมาดังเอาเมื่อสองวันนี้เอง

สาเหตุก็คือพวกฉินลิ่ว (ฉินหก) ยกพวกมาหาเรื่องถึงบ้านหวังเอ้อร์ขุย แม่ของหวังเอ้อร์ขุยเลยวิ่งออกไปตะโกนเรียกพวก แป๊บเดียวก็มีชายฉกรรจ์รูปร่างสูงใหญ่ บึกบึน ถืออาวุธครบมือ ทั้งจอบ มีดทำครัว ไม้หน้าสาม วิ่งกรูกันออกมา สิ่งที่เหมือนกันคือ คนกว่ายี่สิบคนนี้ล้วนเป็นลูกพี่ลูกน้องเครือญาติของหวังเอ้อร์ขุยทั้งสิ้น

ศึกครั้งนั้นสู้กันดุเดือดเลือดพล่าน ฝ่ายหวังเอ้อร์ขุยไม่เป็นอะไรเลย แต่ฝ่ายฉินลิ่วนี่สิยับเยิน ถ้าไม่ใช่เพราะกองกำลังอาสา (มินปิง) ถือปืนเข้ามาห้ามทัพ พวกฉินลิ่วคงไม่ได้เดินกลับออกไปแบบครบ 32 ประการแน่ ชนบทสมัยนี้ก็เป็นแบบนี้แหละ มีเรื่องกับคนเดียวเท่ากับมีเรื่องกับทั้งบ้าน ถ้าบ้านไหนใหญ่หน่อยก็เท่ากับมีเรื่องกับคนทั้งหมู่บ้าน

นี่เป็นเหตุผลสำคัญว่าทำไมยุคหลังถึงต้องมีการกวาดล้างอาวุธปืน ตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุดคือเหตุการณ์ปี 93 ที่สองหมู่บ้านยกพวกตีกัน จนบางคนเรียกขานว่าเป็นเหตุการณ์ '911' เวอร์ชั่นจีน สองหมู่บ้านรวมคนได้ห้าพันคน ตั้งค่ายประจันหน้ากันอย่างเปิดเผย ปืนใหญ่ ระเบิดมือ ชนวนระเบิด ขนมาใช้กันหมด บวกกับคนยุคนั้น ไม่ว่าจะผู้ใหญ่บ้านหรือคนแก่ ต่างก็เคยผ่านการฝึกทหารพื้นฐานมาแล้วทั้งนั้น พอสองหมู่บ้านเปิดศึกกัน ก็งัดยุทธวิธีทางทหารมาใช้กันอย่างเชี่ยวชาญ สุดท้ายต้องเดือดร้อนตำรวจติดอาวุธระดมยิงแก๊สน้ำตา ถึงจะสงบศึกลงได้

ยุทธการที่หวังเอ้อร์ขุยปราบฉินลิ่วก็เล่าขานกันอย่างออกรส พ่อหวังเอ้อร์ขุยยืนสั่งการอยู่บนหลังคา แม่หวังเอ้อร์ขุยคอยเชียร์และขว้างก้อนดินสนับสนุนเป็นระยะ พวกฉินลิ่วแตะชายเสื้อหวังเอ้อร์ขุยไม่ได้สักนิด ก็ลงไปนอนกองกับพื้นลุกไม่ขึ้นแล้ว