บทที่ 132 เอามือไปจับ

หลังจากร่ำลาหวังเอ้อร์ขุย หลี่เซี่ยงตงและเพื่อนอีกสองคนก็นั่งบนรถลาที่โคลงเคลงมุ่งหน้ากลับ อาเจ๋อล้วงหมั่นโถวสามลูกออกมาจากกระเป๋าสะพาย “ตงจื่อ โหวซาน หิวกันหรือยัง? ฉันพกหมั่นโถวมาด้วยนะ”

“มีเหลืออีกไหม?” หลี่เซี่ยงตงรับหมั่นโถวมากัดคำหนึ่ง แล้วพยักพเยิดหน้าไปทางน้าเจิ้งที่กำลังบังคับรถอยู่ด้านหน้า

“มีสิ” อาเจ๋อหยิบหมั่นโถวออกมาอีกลูก “น้าเจิ้ง กินรองท้องสักหน่อยครับ”

“ข้าไม่หิว พวกเอ็งเก็บไว้กินเถอะ” น้าเจิ้งมองหมั่นโถวแป้งสาลีขาวจั๊วะแล้วกลืนน้ำลาย หมั่นโถวแป้งสาลีล้วนแบบนี้แกเองก็ไม่ได้กินบ่อยนัก รถลาคันนี้ไม่ใช่ของแก แต่เป็นทรัพย์สินส่วนรวมของหมู่บ้าน ครั้งนี้ที่ออกมากับพวกหลี่เซี่ยงตง แม้ค่ารถจะเป็นเงิน 1 หยวน แต่เงินนั้นต้องส่งเข้ากองกลางของหมู่บ้าน แกเป็นแค่คนที่หมู่บ้านส่งมาทำงาน ข้อดีอย่างเดียวคือตอนบ่ายจะได้พัก และได้แต้มงานเต็มวัน

“กินเถอะครับน้าเจิ้ง อย่าเกรงใจเลย” หลี่เซี่ยงตงรับหมั่นโถวจากมืออาเจ๋อ แล้วยัดใส่มือน้าเจิ้งโดยตรง “น้าเจิ้ง บ้านน้าอยู่แถวๆ เรือนรับรองใช่ไหมครับ?”